মাত শুনি ৰূপহী ওলাই আহি ক'লে- "তেওঁ ঘৰত নাই।"


মোৰ ঘৰত এটা মেকুৰী আছে।


সুধনেই মদনৰ পৰিচয় দি কথাটো উলিয়ালে।


এনেকৈ সদায় মাছ বিললৈ বুলি নি থাকে আৰু শিলত বহি তৃপ্তিৰে খাই থয়।


লো, নিকেল, অক্সিজেন, কেলছিয়াম, ছিলিকন, মেগনেছিয়াম, কাৰ্বন, নিয়ন আৰু ক্ৰমিয়াম।


তেওঁৰ বয়স ডেৰ কুৰিৰ ওপৰ।


তেতিয়াৰ দিনত ডটপেন নাছিল।


লগতে মনৰ বেগেৰে চলিব পৰা এখন ৰথ।


“অ’ মেঘ অ’মেঘ বৰষুণ দিয় কিয়?”


এওঁৰ ভয়ত সকলোৱে প্ৰকৃততে কঁপিও থাকে।


সুবিধা পালেই আমি ককাক জোকাবলৈ নেৰিছিলোঁ।


আজি ইংৰাজে আমাক শাসন কৰিছে।


তোমাৰ তেন্তে মোৰ কথাত মত আছে?


তাই এজাক গৰু ৰাখি গাখীৰ বেচি কোনোমতে টুক-টুক টাক-টাককৈ খাই আছিল।


জাহাজ শিলঘাট পালেগৈ ৰাতি দহ বজাত।


উলৰ কাপোৰ গুণাৰ কাপোৰ অলঙ্কাৰ আদিৰ নিচিনা


এনেকুৱা বতৰ হ'লে আৰু কি লাগে?


ইয়াতহে নালাগে নগাওঁ নাইবা তেজপুৰত ঘটিলেও ইয়াত সকলোৰে মুখে মুখে হয়।


যিমান দূৰ পাৰা সিমান দূৰ সততে তেওঁবিলাকৰ অভাব দূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত।


দুগিলাচ গাখীৰ এবাৰতে খাই পেলায়।


কিউ আৰ ক'ড স্কেন কৰক।


ল'ৰাজনে একো মাত নলগালে যদিও আন এজন মানুহ দৌৰি আহিল।


তোমাৰ ফোনৰ কেমেৰা দি ফটো ভাল উঠে।


দেশৰ সকলোবোৰ ঘৰুৱা যেনে গুৱাহাটীৰ বিমান বন্দৰৰ পৰা চলাচল কৰে।


পাচত তেওঁ সন্মুখৰ ফালে কাৰোবাৰ কাজিয়া লগা যেন শুনিলে।


এইপিনে নুঠিবি শাখিনী তেজা, ৰজাৰ চাউল ধোৱা ঘাট।


সেই মানুহটো এজোপা গছৰ তলত বহি আছে।


কাশীনাথ গাঁওখনৰ ভিতৰতে ধনী মানুহ।


জাপ মাৰি সিহঁতৰ ওপৰত পৰি প্ৰাণবধ কৰে।


এই নম্বৰটো লোৱা আৰু ডাইল কৰা।


এই কথা মনত পৰিলত তাই বুজিব পাৰিলে যে তেজীমলাইহে জৰা হৈ আছে।


ৰাতি দুপৰ হৈছে।


মালতীয়ে একো উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে।


লগতে অগ্নিয়ে নিজৰ ৰথখনো অৰ্জুনক প্ৰদান কৰিছিল।


জবা ফুল, ডালিম পুলি আৰু মইনা চৰাই লৈ নিজৰ নগৰলৈ গুচি গ'ল।


মই নেযাওঁ


কলমটো দেউতাৰ বৰ মৰমৰ আছিলে।


যি এক বন্য জীৱন-যাপন কৰে।


দেউতাকে কলে- "ই আপোনাৰ লগত থাকি ভাল পাইছে, পঢ়িছেও।"


এতিয়াৰ পৰা যদি তুমি ঘৰৰ কাম কৰিবলৈ অভ্যাস নকৰা


তেওঁ সুধিলে- "দয়াৰাম যোৱাৰ পৰা কিবা খবৰ পাইছ জানো?"


তাক মা দেউতাই বাপু বুলি মতা আৰম্ভ কৰিলে।


বেচিব! কিয় বেচিব?


তেতিয়া তিনিওজন দোকানতে বহিল।


ময়ো তোক আজি শুদাই নেৰোঁ।


অলপ দিনৰ ভিতৰতে নানাবিধ গছেৰে বাগিচা খন ভৰাই পেলালে।


যেন তেওঁবিলাকে ভোগ কৰিব লাগিছে।


শিৱসাগৰ পুখুৰীটোৰ দক্ষিন পাৰে তিনিটা দ'ল আছে।


এই ছবিখন পিএনজি বা এছভিজি ৰূপে এক্সপ'ৰ্ট কৰক।


তাৰ পিছত তাই মোক কৈছিল তাই হেনো মোলৈকে আহিব।


ইয়াৰ পাচত নৰাই থানালৈ গ'ল আৰু সকলো কথা বৰ্ণনা কৰি এখন এজাহাৰ দিলে।


আজি দেশৰ জনসাধাৰণ সাৰ পাই উঠি নিজৰ দেশক ইংৰাজৰ হাতৰ পৰা মুক্তি কৰিবলৈ


টিভি অন কৰা, ভাল এটা বাতৰি চাব আছে।


সেই দেখিয়েই সেই দিনা নৰায়ে মতাতো সি হাতৰ কাম এৰি নাহিল।


কি জানি পুলিচে কিবা সূত্ৰ উলিয়ায়েই।


কিজানি তাৰ বিয়া কৰাবৰ ইচ্ছা নাই।


আজি চাগে মই যাব নোৱাৰিম।


তাৰ পাচত জীয়েকক মাতি ক'লে- "আই! দেখিছ নহয় আমাৰ পোৰা কপাল।"


বাঁহ, বেত, গছৰ পাত জাপি সজাৰ ঘাই উপকৰণ।


কি ভাল, কি বেয়া এতিয়া ভাবিবলৈ যোৱা মিছা।


পুৰোহিতে ক'লে- "বিধতাৰ লিখিতা, কি কৈ বাধিতা।"


সেমেকা বিস্কুট আলহীক দিমনে?


এজাক মানুহ হাতত লাঠী লৈ আমাৰ ঘৰত সোমাল।


জীয়াৰী-বোৱাৰীহঁতে জা জলপানৰ আয়োজন কৰিছে।


পিতৃ মাতৃক কষ্ট দিলে সেই জন কেতিযাও মানুহৰ ভিতৰত গণ্য হ'ব নোৱাৰে।


সবাহলৈ যায়নে নেযায়?


আপুনি এবাৰো লৰচৰ কৰা নাই।


সেইহে এতিয়াই মাত লগাবলৈ আহিলোঁ।


তাৰ পাচত লাহে লাহে দুৱাৰখন মেলি দিলে।


মাক-বাপেকে তাৰ ওপৰত কেছ কৰিছে।


এক ক'লো লেখি, এক ক'লো দেখি, হা দৈ বোলোত ওলাল হাৰডাল।


কি কয় এই জনীয়ে?


সেই বাবে মাটিৰ অনুসন্ধান কৰি আছিল।


এচাম লোক সদায় আগবাঢ়ি আহি ইয়াত ভাগ লোৱা দেখা যায়।


নাগসকলৰ বিশয়ে অধিক জানিবলৈ শিৱ আৰু সতী কাশীলৈ ৰাওনা হয়।


ইয়াকে ভাবি সি এদিন সাধুৰ বেশ ধৰি পুখুৰীৰ পাৰত ধ্যানত বহি ৰ'ল।


ক্লিপব'ৰ্ড বা অন্য ঠাইৰ পৰা মিডিয়া পে'ষ্ট কৰক।


ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা কান্দোন শুনা যায়।


বৰ্তমান জিলাখনৰ মহকুমা দুটা- গোৱালপাৰা আৰু দুধনৈ।


ছোৱালীজনীয়ে বা কি কয়।


কিছুমান দিন ঘৰতে থকাৰ পাচত মণি চাকৰি বিচাৰি ওলাল।


ৰজাই শালিকাটোৱে কি কয় বুলি কৈ একো ভাবি নাপাই মনে মনে থাকিল।


গধূলিৰ আগতে জাহাজ নাপায়।


মাঘমহীয়া অলপ কিন্কিনীয়া বৰষুণ।


মংগলতীক লাগীয়ে আগেয়েই ৰূপ-বান খুৱাই শিকাই থৈছিল।


কাৰণ যুদ্ধ তামসিক কাৰ্য্য, তামসিক কাৰ্য্য তামসিক ভাৱৰ জন্মদাতা।


দেউতা তেতিয়া গুৱাহাটী ৰেলৱে ষ্টেচনত কাম কৰে।


বৰ দৰকাৰ এটা আছে।


ল'ৰাটোলৈকে বিয়া কৰাবলৈকো বহুতে উপদেশ দিলে।


সেই কলটোৰ পৰা এনে সুন্দৰ মল্মলীয়া গোন্ধ ওলাব ধৰিছে


সেই পৰিয়ালৰ মানুহ বিলাকে খাবলৈ বহিলে সি সাহ কৰি মুখ উলিয়াই চাই থাকে


ঠিক সেইদৰে সেইবোৰ ইয়াত দিয়া হোৱা নাই।


প্ৰথমে জাপি দেখিবলৈ টুপিৰ দৰে আছিল।


কেতিয়াবা বহুত দিন একেবাৰে অনাহৰত যায়।


মই ইয়াত নথকা কেদিন সকলো কাম ভালকৈ চলি আছিল তো?


দেউতাই কলে- "নাই দিয়ক, আজি অলপ পকেট ঠাণ্ডা হৈ আছে।"


হয় কি বাতৰি ভাই?


চোৰে ভাবিলে, এইটো বৰ কাটন গৰু, ইয়াকে নিব লাগিব।


ফ্ৰেম এখন কিনি আনিম আজি।


ভাত খাই ফৰিঙৰ টোপনি আহিলত ফৰিং শুই থাকিল।


চকুৰে ভালদৰে দেখা নোপোৱাৰ বাবে।


তেওঁৰ স্বভাব অতি সাৱধানেৰে গঠিত কৰা উচিত।


ৰাভা দেৰগাঁৱত সাত দিন আছিল।


অকল শুনাই নহয় দৰাকো লগ পাই আহিছোঁ।


তেতিয়াৰ দিনত হোটেলত থকাৰ কথা মানুহৰ মনলৈ অহাই নাছিলে।


এইবোৰৰ ওপৰতহে আলোচনা হোৱা উচিত।


যেনেকুৱা প্লেন কৰিছিলোঁ তেনেকুৱাই হৈছে।


চিনেমা হল পূৰা খালী আছিল।


আৰু তলাত কেনে চাবি লাগিব বন্ধ কৰাৰ লগতে তাক চাই-চিতি লৈছিল।


তোৰ তেজ ওলোৱা যদি বন্ধ নকৰোঁ তোৰ জীৱনৰ আশা নাই।


টকাকেইটা লৈ গৈ মাটি কিনি বহাটা সাজিলে।


নলবাৰী অসমৰ এখন প্ৰশাসনিক জিলা।


বহাগৰ একুৰি এদিন যোৱাত।


তাকেই তো বুজিব পৰা নাই।


তেতিয়াৰে পৰা আমাৰ পেটলৈ ভাত যোৱা নাই।


সি ধন্যবাদ দিলে


এই দৰে ভাবিচালে দেখিবা তেওঁ বিলাকে আমাৰ কাৰণে যি কৰিছিল


কাইলৈ মোৰ ডাঙৰ বাৰ বিয়া।


মই শুনিলোঁ পানেই বোলে আকৌ পলাল।


তোৰ টকা জমা থাকিব পাৰে, কিন্তু তাক যেতিয়া নাপালোঁৱেই তোক ক'ৰ পৰা দিম।


আকৌ তহঁতৰ লগতে ভাই-ভনীৰ দৰে ফুৰিম।


তোৰ একো ভয় নাই


পিচে মই কি কৰিম! আপুনি কেতিয়াও আপোনাৰ ইচ্ছাৰ কথা পিতাইক জনোৱা নাই।


নহয়, ভাল মানুহ নহয়, সভাসদজনো নহয়।


সেই সময়ত ষ্টাৰ নম্বৰ পোৱাটোৱেই বহুত ডাঙৰ কথা আছিল।


অলংকাৰ-পাতি, কাপোৰ-কানি গোটাবলৈকো ধনৰ দৰকাৰ।


তাচ হাতত ল'লে সংসাৰ গোটেইখনকে পাহৰে।


মোক আনক মতা দি মাতিব নালাগে, কিন্তু খবৰটো তো দিয়াব লাগিছিল।


আৰু কি শুনিছে, কি কৈছে ততকে নাই।


তাক দেখোন চকুৰেও দেখা নাই।


ঠাণ্ডা দিন আছিল।


তেওঁ ভাবিছে এবাকচ টকাৰে তেওঁৰ বহুত কাম হ'ব।


সেই কাৰণেই আমাৰ একো নাই


তেজাই এটা মইনা চৰাই পোৱালি পুহিছিল।


এনেতে আন এজন বাবুৱে ক'বলৈ ধৰিলে।


এই জাননী দি শিৱসাগৰ জিলাৰ ৰাইজ সকলে


সেই দিনা ৰাতি এক বজাত বলো আৰু হৰ তেজপুৰ পালেহি।


এতিয়া দেখা পাই সুধিলে- "ক'ৰ পৰা আহিল?"


মুখ ধুই থকা মানুহজনে লৰ মাৰি আহি ধৰিলে।


বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ মাজেৰে বাৱন নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথ পাৰ হৈছে।


তুমি মানুহটো ক'ৰ বুলি অনুমান কৰা?


গাঁৱত তেনেই তোল-পাৰ লাগিল।


কিন্তু বহুত দিন দৰ-ভাও কৰোঁতেই গ'ল।


ৰেলৰ টইলেটৰ দৰজা দুই ধৰণে বন্ধ কৰিব পাৰি।


গুৱাহাটী মেট্ৰ' ট্ৰেইন প্ৰজেক্টৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্য আৰম্ভ হৈছে।


টমে আৰু এনে ঠাইত আগেয়ে থকা নাছিল।


কিয়নো ইয়াত তেতিয়াও মানুহ শোৱা নাছিল।


মেট্ৰিকৰ ৰুটীন পাইছা নেকি?


ৰজাই সেই বাঘ আৰু হাতী মাৰিব নোৱাৰি গোটেই ৰাজ্যতে ঢোল পিটি শুনাই দিলে।


বাঘিনীয়ে এইদৰে ভাবি গিৰীয়েকক ক'লে- "শুনিছানে বোলো আজি তুমি পহু মাৰিবলৈ যাব নেলাগে।"


সেই ৰাতি মাক-জীয়েক কাৰো টোপনি নাহিল।


এইবুলি বামুণে টপকৰে মিঠৈ মুখত সুমুৱাবলৈ ধৰিলে।


দূৰৰ পৰা এটা গৰু খেদি আনিবলৈ ক'লত, তুলাই গৰুটো খেদি আনিবলৈ গ'ল।


তেনেদৰে ওচৰৰ পৰা টিভি চোৱাৰ অভ্যাসৰ ফলত তাৰ মায়'পিয়া হোৱা নাই।


তেওঁলোকৰ দৰে ধনী মানুহ জিলাতো নাই।


এই বিল্ডিঙৰ মালিক কোন গম পোৱা নেকি?


তেতিয়াই তেজা শালিকী এটা হৈ উৰি ঘৰৰ চালতে পৰিলগৈ।


ডিব্ৰুগড়ত মাটি কিনিলে বোলে?


আমি কুশলে থাকিলেই তেওঁবিলাকৰ আনন্দ


খতৰ টকা এতিয়াও পৰিশোধ কৰা নাই, নৰায়েও খোজা নাই।


কাৰণ ইয়াত চাইবাৰ ছিকিয়ৰিটীৰ কথা আহে।


তোমালোক সকলোৱে মেকুৰি দেখিছা নহয়।


তাকে নকৰি সি কথাটো মোক ক'লেহেঁতেন।


গৰুকেইটা অহা নাই, তাকে বিচাৰিবলৈ।


গুৱাহাটী হৈ আহিলোঁ, অলপ কিবা কিবি কিনি আনিলোঁ।


দৰা গৈ কলৰ তলত ৰ'ল।


মোৰ কোনো নাই, সকলো সম্পত্তি তহঁতকে দিম।


হয় খুড়া ভগা, আমাৰ জাতিটোৱে ভগা।


ওঁ... হয়, সেইটোৱেই আচল কথা।


কাহিনীটো আজোককাই ক'ৰবাত শুনিছিল নে নিজেই সাজিছিল নাজানো।


খোৱাৰ পাচত বলোৱে হৰ আৰু দয়াৰ পৰিচয় দিলে।


ইমান বেয়া বতৰত কোনে ফুৰিবলৈ যায়?


মই তেজপুৰলৈ গৈছিলোঁ।


মই আজি নিশা কেণ্টাকিৰ পৰা আহিছোঁ।


ওপৰৰ পৰা তললৈ লোভ লগা দৃষ্টিৰে কোনোবাই চাই আছে।


সেই কাৰণে ভাবিলে যে- "এইজনী নিশ্চয় মোৰ তেজীমলা।"


চোৰে গৰু চুৰ কৰিবলৈ গোহালিত সোমাল।


আনখনত এটা তেৰ-চৈধ্য বছৰ বয়সীয়া ল'ৰা।


নৈখন বৰফেৰে ভৰা


সেইবোৰৰ প্ৰমাণ মোৰ হাতত পৰিল।


ধৰি টনা আজোৰা লগাইছে।


চিটি ডেইলী নামৰ এখন নিউজ পেপাৰ।


দেখি বহুতে ভাবে গছ লতাৰ জীৱ নাই, কিন্তু সেইটো সঁচা নহয়।


কুঁৱৰীয়ে সেই গছৰ তল পাই দেখিলে।


বিবাহৰ পৰৱৰ্তী জীৱনত তুমি কেতিয়াও সুখী হ'ব নোৱাৰিবা।


জংকিৰ এই কথা মিৰিহঁত আচৰিত হ'ল।


চাগে তুমিও সেয়াই ভাবি আছা।


এই নাটকত যিবোৰ ঘটনা আৰু চৰিত্ৰ দিয়া হৈছে


ডেকা-গাভৰুৱে তাক বুজিব নোৱাৰিলে।


এই কথাটো নাটকৰ সমালোচকসকলে মনত ৰাখে যেন।


তেখেতৰ খংহে উঠি আহিছিল।


বাইক এক্সিডেণ্ট হৈ এজন ল'ৰাৰ স্পট্ ডেথ হ'ল।


তেওঁ কাৰবাৰত অলপ হাত খোলা মানুহ আছিল।


যিদৰে আমি কোনো পুৰুষে কি পিন্ধিছে সেয়া চাই নাথাকোঁ।


ৰাজধানী দিশপুৰক আৱৰি এটা উপ-কেন্দ্ৰ গঢ়ি তুলিছে।


লগে লগে তাল চলিল আৰু তাৰ লগে লগে গাভৰুহঁতে নাচিব ধৰিলে।


নৰাইৰ ঘৰত হুলস্থূল লাগিল।


সেই গছৰ ওচৰলৈ আহি মানুহটোক সুধিলে,"ককাই তই চৰাইবিলাকক কি শিকাইছ?


একো নজনাতে বিয়াখন হৈ যোৱা হ'লেও এক কথা আছিল।


ঠায়ে ঠায়ে মানুহে বাওধানৰ খেতি কৰে।


গাওঁখনৰ ভিতৰতে মালতী ধুনীয়া ছোৱালী।


তাঁত বোৱাৰ বাহিৰেও মই আন আন কাম শিকিব লাগে নহয়


এইবোৰ বিষয়ে তেওঁ সকলোৰে মতামত ল'লে।


নৰায়ে ক'লে- "তোক মই পুৱাতে মাতিছিলোঁ নহয়, নগলি কিয়?"


বা একেবাৰে পাচৰ আশা কেতিয়াও কৰিব নােৱাৰি


কপাল মূৰ থুকি সিও তাকে পিন্ধিলে।


দৰাক দেখা পাই হালিৰ বিষম খং উঠিল।


এটা সৰু লৰাক একেবাৰে ওপৰলৈ টেকেলিটোৰ ওচৰলৈকে যাবলৈ দিয়া হয়।


বলোৱে মাজে-সময়ে ভু-ভা লৈ আছিল।


বাইবেলখন উলিয়ালে


আচলতে তাহানিতে এখন গাঁৱেই আছিল।


মোৰ সকলোয়েই গ'ল


নহ'লে জামিনেই জগৰত পৰিব।


দয়াৰামকো আজি বহুত দিন দেখাই নাই।


কি ঠিক কৰিলে বৌ?


সেইহে দেখাত আচল বয়সতকৈ বেচি বয়সীয়া যেন লাগে?


এইদৰে মাৰি থাকোঁতেই বাঘ মৰিল।


তেওঁ ভাবিলে এতিয়া আৰু ভয় নাই।


তাই শপতো খাইছিল


এই পথত বহুত ট্ৰেফিক জাম হয়।


চিকিৎসক হিচাপে দুখীয়া লােকসকলৰ সেৱাই মােৰ জীৱনৰ ব্ৰত হ'ব।


তই মোক ভাল নাপাৱ, তই কমুদকহে ভাল পাৱ।


এজনী বুঢ়ী আছিল।


তাৰ বয়স বহুত হৈছে বুলি কোনোবাই কোৱা শুনিছিলোঁ।


তাকেহে সেই সময়ৰ অসমত ঘটা নানা ঘটনাৱলী


কেইদিনমান অ'ত ত'ত থাকি কিনো হয় চাওঁ।


হেৰিয়ে মাকৰ ফালে আচৰিতভাৱে চাই থাকিল।


দুই বজাৰ পিচতেই দোকান পাই তাত যি দেখিলে বলোহঁতক ভাঙি পাতি ক'লে।


তোমাক এতিয়াৰ পৰা পৰিশ্ৰমী হবলৈ এই উপায়েৰে শিক্ষা দিব খুজিছোঁ।


বুঢ়ীয়ে ল'ৰা ছোৱালীকেইটা চাইছিল আৰু ঘৰ ৰখিছিল।


আইৰে দিনৰে একেটি ভাই, সিও মোৰ লগতে যায়।


তাৰে এজন বাপুৰ দেউতাক।


হালোৱা এটাও ৰাখিব লাগিব, ৰোৱনীৰ খৰচো বেচি হ'ব।


নিজৰ হাতৰ আচাৰ নিজৰ হাতৰ চাটনিবোৰ মেজত সজাই থ'লে।


মোৰ হাড়ে-মূৰে ভাগি যাবলৈ ধৰিছে।


আপোনাৰ ঘৰলৈ চাৰি-পাঁচ বাৰ আহিলোঁ।


এতিয়া জানি-শুনি তেনে এজনী ছোৱালী কেনেকৈ চপাই লওঁ।


দুৱাৰখন মেলি দিয়ক।


লক্ষীমপুৰৰ কাছাৰি ঘৰটো সৰু।


ঘৰত সোমোৱাৰ পিছতে প্ৰথমে আৰম্ভ হ'ল মাৰ গালি।


দোকানীয়ে তাৰ সমিধান দি প্ৰশ্ন কৰিলে- "তোমালোক ক'ৰ পৰা আহিছা?"


প্ৰথমতে তেওঁলোক সকলোটিৰে মিল আছিল।


তাতকৈ এতিয়া বিয়া কৰাই দুই এদিন এই ঘৰতে থাকক।


দুইকো একেলগে নিশা মোৰ ঘৰতে ধৰিছোঁ।


মই যাৱেঁই যেনিবা, তই কোৱাজন কোন?


তাত সকলো কথাৰ জাতি গুৰি লৈ আহিহে কি কৰিব লাগে বুজিব পাৰিম।


শিৱসাগৰৰ পৰা বেছি দূৰ নহয়।


ককাই নাই যেতিয়া তোমালোকৰ ভাল-বেয়াৰ বাবে মানুহে মোকেই দায়ী কৰিব।


মিছা হওক, সঁচা হওক, দয়াৰামৰ এটা বাতৰি নোপোৱাকৈ মই একো ক'ব নোৱাৰোঁ।


আৰু বামুণৰ বাৰী এৰি একেবাৰেই উঠি গ'ল।


আমাক লৈনাে কিহৰ চিন্তা মামা?


বাকীবোৰেও থপিয়াথপি কৰি কলবোৰ খাই পেলায়।


দেউতাই খাই ভাল পায়, খুৱায়ো ভাল পায়।


ব'হাগৰ একুৰি চাৰি দিন যোৱাত বিয়াৰ কথা আছিল।


আমি ঘৰ বদলি কৰি কিছুদিনৰ বাবে আহিছিলোঁ।


আৰু ই অধিক প্ৰচাৰ লাভ কৰিব।


তেনেহ'লে সি পলোৱাৰ কি কাৰণ থাকিব পাৰে?


ইমান অপমানৰ ভাৰখনি কান্ধত লৈ থকাতকৈ মৰাই ভাল


এখন পাছপ'র্ট ছাইজ ফটো আঠা লগাই দিয়া।


মই মতাতো মাত নিদিলে।


এনেকৈ দুখ কৰি বহি আছা।


হুঁ, মই যাওঁ নহ'লে।


আমি গম পাই যাওঁ কোনোবা আহিছে বুলি।


মানুহৰ দৰে সিহঁতো জীৱ থকা পদাৰ্থ।


ভূধৰে ক'লে- "আজিয়েই মই একো সমিধান দিব নোৱাৰোঁ।"


বাৰিষা দিনত বেচিব পাৰিলে অতিকমেও ডেৰ হাজাৰ টকা পোৱা যাব।


তোমালোক ভালে ভালে ইয়াৰ পৰা গুচি যোৱা।


তাৰ পাচত ল'ৰাৰ লগতে ছোৱালীও বাগিচালৈ যাওক।


এইবুলি কোৱাত সেই মানুহটো ভয়ত ৰাতিয়েই পলাই গ'ল।


“বোপা-ককাৰ ৰীতিটো মইনো এৰিম কিয়?”


ভাৰতৰ অসম, মেঘালয়, উত্তৰাখণ্ড, উত্তৰ প্ৰদেশ, বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু পশ্চিমবংগ।


তেওঁ লগতে যোগ দি কয়।


একো কথা নাই।


তেওঁ ডাঙৰ হওক, হ'লে মই নিশ্চয় বিয়া কৰাই লৈ যামহি।


ছোৱালীৰ সুন্দৰ ৰূপ দেখি ৰজাৰ মোহ লাগিছিল।


আপোনাক পিছত কম দিয়ক।


ঈশ্বৰে তাইক তোক মিলাই দিব।


কুকুৰটোৱে ও সিংহৰ নাক মুখ চেলেকি তাৰ মৰম দেখুৱায়।


এৰা সেয়ে ভাল।


বােকা-পানীৰে ভৰা


ৰাতি হ'লেও জাহাজত আহি গা নোধোৱাকৈ তেওঁ খাব নোৱাৰে।


বামুণৰ লগতে খাব, কিন্তু কাপোৰ-কানি নিজৰ খৰচতে ল'ব লাগিব।


তেনেবোৰ কিতাপ পঢ়াও ছাত্ৰৰ কৰ্তব্যৰ ভিতৰত পৰে।


তেওঁ কুকুৰাক আদেশ দিলে, ডাক দিবলৈ।


ল'ৰাজনে তাৰ গাওঁখনৰ নাম কৈছিলে যদিও কোনেও চিনি নাপালে।


দেশৰ ডেকা-ডেকেৰীৰ দল, দেশৰ নৱ যোৱানৰ দল সাজু, হ'ব লাগিব।


ল'ৰা-ছোৱালীও জোৰ হ'ব।


কালি ৰাতিহে পালোঁহি।


প্ৰাইড ইষ্ট এণ্টাৰটেইনমেণ্ট প্ৰাইভেট লিমিটেড।


আপুনি নিজে সুত নলওঁ বুলি কৈছিল।


যি হৈছিল এটাইবোৰ এই বাটিতে আছে।


এই গছৰ পাতত পোক পৰুৱা পৰিলেই পাতটো জাপ খাই যায়।


ক'ত আছে, তেনেহ'লে তোক মই ক্ষমা কৰিম।


ল'ৰাৰ বিষয়ে ভয়, সন্দেহ যায় ক'ত?


মোৰ ল'ৰা অ' এন জি চিত কাম কৰে।


কপাহীৰ চকু-লো বৈ গ'ল।


এঘাৰ বজাত স্কুললৈ অহাৰ নিয়ম, তুমি ইমান পলম কৰিলা কিয়?


এজনীয়ে গগনা বজাইছে, আন দুজনীয়ে হাতত চাপৰি দিছে।


এইখন ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।


তথাপি পিছৰ ছোৱাত চকুত লগা হৈ উঠিছিল।


মোৰ চাইকেলৰ চেইন পৰি গৈছিল।


মোৰ দেউতাই ৰয়েল এনফিল্ড এখন কিনিলে।


কেতিয়াবা কেতিয়াবা সিংহই গাওঁত বৰ অত্যাচাৰ কৰে।


আজি বহাগৰ ঘাই দিন


ঘৰ বদলি কৰাটো কাৰো বাবে মূৰৰ কামোৰণি হৈ নপৰে।


“তুমি সেই মানুহটোক জিকিব পাৰা যদি তোমাক আৰু ধন-বস্তু দিম।”


বলা আই আজি ৰাতিটো আমি তাতে থাকোঁ গৈ।


আজিকালি মই হিন্দী নিউজ চোৱা বাদ দিছোঁ।


আৰু তাই ভাবিলে- "অকল ঠেকেচিয়েই নেৰোঁ।"


আমাৰ ঘৰত কেবুল কানেকচন নাই।


সেই দি চলা ফুৰা নকৰি পুৰণি আলিকে ৰাখি চলাফুৰা কৰিলে


পুৰণি আৰু নতুনে এনে বিলাক তর্ক বিতর্ক কৰা


জীৱনৰ লক্ষ্য মানে কর্ম বাছনি।


ছোৱালী দিবলৈ হেনো বহুতো ওলাইছে।


মই তোমাক বৰ মিছ কৰোঁ।


সকলো যা-যোগাৰ হৈ গ'ল।


তাইনো কেলেই কান্দিছে?


মই সেইবোৰ একো নাজানো।


দুকুৰি নালাগে দুটা টকাও মোৰ হাতত নাই।


মোৰ কপালততো মোনো ল'ৰা-ছোৱালী নহ'লেই।


সকলো ফালে এন্ধাৰ


টিভিএছ কোম্পানীৰ নতুন বাইক।


দেউতাৰো সেইটোৱেই ইচ্ছা।


ইফালে দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই ঘটনাৰ খবৰ পালে।


এয়াই মোৰ তেখেতৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ থকাৰ কাৰণ।


জাকে জাকে বিহু গোৱা মিৰি আহি লক্ষীমপুৰ ভৰিল।


জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে জপ তপ কৰা ধৰ্মীয় আচৰণৰ সতে জড়িত মানুহ।


তেতিয়াহে বুজি পালোঁ


প্ৰভু আমাৰ সহায়


মোৰ কথা জানিলে নো তোৰ কি লাভ হ'ব?


বৰ সুন্দৰ পৰিয়াল


সেই ঘৰ ভাল মানুহ


সি পলাই যোৱাৰ কাৰণ এতিয়াহে ওলাই পৰিল।


জাহাজৰ পৰা নামিয়েই তেওঁ জখলাবন্ধালৈ খোজ ল'লে।


কিয় তাইৰ সেই গাভৰু বয়সতো তাইকে ভাল পাবলৈ ইচ্ছা যায়।


বেলেগ বেলেগ কৈ সাজিছে


এশ গৰু মাৰিলে বাঘৰো মৰণ।


এতিয়া আকৌ সুত নাপালে মোকৰ্দমা কৰিব খুজিছে।


পুতেকে উত্তৰ দিলে, "সি মোক তাৰ নাম মাখি বুলি কৈছিল।"


ইফালে ৰেলখন যাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।


বেচেলৰ কথা কি ক'ম?


ইয়াৰ ভিতৰতে তিনিজনী মানৰ খবৰ আহিছে।


তুমি বৰ ডাঙৰ দৰকাৰ বুলি কোৱা নাছিলা জানো?


ৰ'দত সিহঁতৰ বৰ পিয়াহ লগাত সেই বৰ-পুখুৰীটোৰ পৰা পানী খাবলৈ গ'ল।


এখেতৰ বাবেও এগিলাচ গাখীৰ আৰু এটা ৰসগোল্লা।


বামুণে গাহৰিৰ নেজডাল এৰিব নোৱাৰা হ'ল


ককাক পিতাকে কৈছিল।


আজিয়েই বিয়াৰ দিন আছিল।


তেখেতে কিবা বুজি পালে।


লগাই দিয়া


মিৰি চাংখন দপ-দপনিত আকৌ কঁপিব ধৰিলে।


মোক অকলে এৰি দিয়ক।


মোৰ গাড়ীৰ টেইল লাইটটো নজ্বলা হৈছে।


দেউতাই স্বুলত নাম লগাই দিলে।


সকলোৱে চেনিৰামকেই দোষী বুলি ধৰিলে।


তাতে দেউতাই পেছাব কৰিবৰ বাবে টইলেটত সোমাল।


কেতিয়াবা কিবাকিবি পিন্ধিবলৈ পাহৰি গ'ল যেনেই লাগে।


আছে যদি ভাত কেইটামান দিয়ক।


ইমান শুকাই-খীণাই গৈছে সিহঁত!


নিউ য়েৰত গ্ৰীটিং কাৰ্ড দিছিলে।


কি কৰিব! আমি ছোৱালী নিদিওঁ বুলি কোৱা নাই।


বামুণৰ ঘৰত ইমান দিন এনেয়ে কাম কৰিছ।


এতিয়া তেওঁৰ সম্পত্তিৰ মালিক আপুনি।


পিছে মাছটোক পানীত এৰি নিদিয়ে।


আৰু সেইদিনাৰ পৰা তাই আৰু গহীন হ'ল।


সিফালে বাৰটামান মানুহে ছটামান গাহৰি ভাৰ কৰি আনিছে।


দিয় দিবি মোক নিদিয় নাই।


ঘৰ এটা এটাকৈ প্ৰায় সকলোখিনিয়েই টিনৰ হৈ উঠিল।


নিশ্চয় সি কিবা ডাঙৰ জগৰ লগাইছে।


আপোনাৰ নাম শুনি আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছোঁ মোক এটা পৰামৰ্শ দিয়ক।


তেওঁৰ সমান পাপী আৰু কোনো হ'ব নোবাৰে।


তেনেহ'লে বিয়াখন ভাগিল।


নিশা শেষ নোহোৱাকৈ কুকুৰাই ডাক দিলে।


আগতীয়াকৈ অৰ্ডাৰ দিয়া হৈছিল।


মোৰখন যে টনা-আজোঁৰা কৰি আছে?


ঘৰ তেজপুৰৰ ফালে, বয়স তেইশ চৌবিশ বছৰমান হ'ব।


সি বাৰু খাইছিল কেনেকৈ?


যিমান সোনকালে যাব পাৰে সিমানেই ভাল।


পিছদিনা ল'ৰা জাকে কয়।


নগাঁওলৈকে আহি আকৌ ঘূৰি গ'ল।


তলত ইটা দি ৰাখি থোৱা আছিল।


কামত মন নবহে খালি ইটো কৰো সিটো কৰোঁ।


চেনিৰাম আৰু ৰূপহী তাত থকা টান হৈ উঠিল।


যদি নাপাৱ তেনেহ'লে আকৌ ফিৰি আহিবি।


বিয়া বুলিলে জানো মুখৰ কথাতে বিয়া হয়!


মালতীৰ বিয়া নহয়।


তাতে সুধি-পুছি যি হয় কৰিম।


তথাপি তাক সুধিহে ক'ব পাৰিম।


জিলালৈ আহিলে তেওঁৰ ঘৰতে থাকোঁ।


টিভিৰ ৰিম'ট বিচাৰি পোৱা নাই।


যি কৰিব লাগে মই কৰিম।


এখন কিনি নল'লেনো কিয়?


ঘটনাটো কোনে কৰিলে পুলিচে গম পাইছে জানো?


সহায় হোৱা, প্ৰভু, আমাৰ সহায় হোৱা।


নিৰমায়ে দুয়োটাকে মাতিলে- "বাছা তহঁত আহ।"


সি কেতিয়াবা হঠাতে বামুণৰ ভিতৰলৈকে সোমাই যায়।


সেই সময়ত মাঘৰ বিহুৰ উৰুকাত।


বাইশ-তেইশ বছৰ বয়সতে।


সিমান দিন ৰসাল থাকে, বাঢ়ে আৰু নিজৰ বংশ পৰিয়ালো বঢ়ায়।


কিহেৰে যুজখন কৰিম?


সেই দিনাই ভূধৰ ঘৰলৈ উলটিল।


পৰিশ্ৰমক ঘিণ কৰি নিজৰ মূৰ্খতা প্ৰকাশ ও অনিষ্ট নকৰিবা।


যাবৰ সময় হ'ল।


পিছে ন-বোৱাৰীক এৰি পুতেক যায় কেনেকৈ!


সেয়ে ইয়াৰ এক বংশগত কাৰক থাকিব পাৰে বুলি ভবা হৈছে।


মই কোনোমতেই দয়াৰামৰ বাহিৰে আনক ছোৱালী নিদিওঁ।


দাৰোগাই আৰু একো নুসুধিলে।


যে মই তেতিয়াই তাৰ ভিতৰত সোমাই থাকিলোঁ হেতেন


গুৱাহাটী উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ এক প্ৰধান বাণিজ্যিক আৰু শৈক্ষিক কেন্দ্ৰ।


তাতে এই তিন দিনৰ ভিতৰত বিয়াৰ যোগাৰ কৰা জানো সম্ভৱ।


তেওঁ লাহে লাহে গৈ দীনাইৰ পদুলি পাই মাতিলে- "দীনাই! অ' দীনাই।"


তই মোক তেনেকুৱা গান শিকা।


শিল্পীয়ে এলবামটোত কাম কৰিছিল।


তাৰ পিছত তেওঁ কটন মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্ত্তি হয়।


যেই সেই এজনীৰ লগতে চ'থাদিনালৈ বিয়া পাতিবই।


তেৱোঁ নৰাইৰ নিচিনাকৈয়ে মাটিত পৰি গ'ল।


বৌৱেও টান কাম কৰিব নালাগে, ভাতমুঠি সিজাই দিলেই হ'ব।


তোমালোকে তেওঁৰ পৰা সকলো কথা জানিব পাৰিবা।


উজান বজাৰ হৈছে মূলতঃ আবাসিক আৰু প্ৰশাসনিক অঞ্চল।


তেতিয়াই গোটেইখন ৰৌজাল বৌজাল হ'লহেঁতেন।


ওপৰত মেচিন-গান চলিয়েই থাকে।


তেওঁ স্কুলৰ চাকৰি কৰিও নিজ হাতেই খেতি-বাতি কৰিছিল।


পিচে এটা কথা-এতিয়াৰ পৰা আগৰ দৰে তই গোটেই বছৰ মোৰ ঘৰত খাটিব নালাগে।


একো জনোৱা নাই যেতিয়া, ময়ো নোযোৱাই ভাল।


এজন আদালতৰ নিয়ম-কাৰণ জনা মানুহক আগেয়ে কথাটো সুধি লওঁ।


এতিয়া সি তেজপুৰহে নালাগে, কি জানি অসমতেই নাই।


বৰ্তমান ই অৰুণাচল প্ৰদেশত কামেং নদী আৰু অসমত জীয়া ভৰলী বুলি জনা যায়।


ভূধৰৰ হোৱালীজনীৰ নাম মালতী।


তাৰ লগতে ক'লে- "ককাই মৰিছে, মই আছোঁ।"


চ'তৰ বিহু ওচৰ চাপিছে।


সি বগলীটোক ক'লে।


অলপ সময়ৰ ভিতৰতে সি উঠি বহিল আক লাহে লাহে ভাল হ'ল।


মুখে দি ফেন ওলাবলৈ ধৰিলে।


সেই বাটে দি মেকুৰিটো সোমোৱা অসম্ভব।


ময়ো আগৰে পৰা মণিকেই দিম বুলি ভাবিছিলোঁ।


তাইৰ মুখ এবাৰ দেখিলে কেতিয়াও পাহৰা নেযায়।


প'ল, জুলুকি, জাল বাই পানী ঘোলা কৰিলে।


পিছে এতিয়া দেশৰ অৱস্থা দেখিছ নহয়।


এইখন ফটো আপল'ড নকৰিবি।


দাদা, এই দুখন পেজ জেৰ'ক্স কৰি দিয়ক।


সেৱা কৰাত তাৰ ঘৰ-বাৰী সকলোবোৰ সোণৰ হৈ পৰিল।


দয়াৰামক কিয় বিচাৰিছে কোৱা নাইনে?


মায়ে শুনিছিল ককাৰ মুখত।


সেই ঠাইৰ মাটিৰ দাম তেতিয়া সিমান নাছিল।


আই আহচোন, তোৰ ওকণি চাওঁ আৰু মূৰটো আঁচুৰি দিওঁ।


লগতে চিপাহী আৰু দাৰোগাও যায়।


সেই বেদনা তাই চেষ্টা কৰিও দমাব নোৱাৰিলে।


পাৰলৈ চপাই আনি দেখে যে দুয়ো যোৰা লগা।


হ'ব ভাগিন, তুমি যি বিচাৰা সেয়ে হ'ব, ধৰা বাৰু মােৰ ডিঙিটোতে।


কেতিয়াবা আনৰ ঘৰত কাম কৰি থকাৰে পৰা বামুণে লৈ আহে।


আৰু পিছফালে ধিমিক ধামাককৈ এটা কেৰাচিনৰ চাকি জ্বলাই থয়।


মণিৰ আনন্দৰ পাৰ নোহোৱা হ'ল।


আপোনাৰ ছিষ্টেম এতিয়া সাজু! এক নতুন যাত্ৰা আৰম্ভ কৰক!


পদুমৰে ফুলৰ চিনেৰে শুৱনী ভৰি।


ডিব্ৰুগড়লৈ গৈ পাইছানে কেতিয়াবা?


সেই দেখিয়েই মই এই মানুহজনীক ছোৱালী বুলিছোঁ।


ফ্লাৱাৰ বুক ষ্ট'ৰ আজি খোলা নাই।


আগতেই লিখিছোঁ, দেউতাৰ ৰেলৱেৰ ট্ৰেফিক বিভাগত চাকৰি।


ইয়াৰ ৰাজধানী আছিল বেংমৰা বা চাংমাই পথাৰ।


বাৰু সেই বিষয়ে আমি কিবা এটা কৰিম।


মোক কৈছিলে- "পাৰিলে অসমীয়া ল'ৰালৈহে বিয়া হ'ম।"


এই নাটক কোনো ৰাজনৈতিক মতবাদ সমৰ্থন কৰি লিখা হোৱা নাই।


যেনে আদৰ্শ দাসী আছিল, তেনে আদৰ্শ গৃহিণীও আছিল।


খালী কৰি দিবলৈ অকণো বেয়া নালাগিলনে?


সাত হাজাৰ টকীয়া নাইকি জোতা।


ভূধৰে ছোৱালী দিয়াত আপত্তি নাই বুলি জনালে।


মোৰ জী গৈয়েই মোলৈ টোপোলা পঠিয়ালে।


গৈ ক'লে- "চওঁচোন বাৰু, ইয়াৰ কি হৈছে।"


বাপেকে বাহিৰলৈ ওলাই আহি দেখিলে যে তাৰ মিঠৈ এটাইবোৰ খালে।


চাৱেঁই বা নাচাৱেঁই, খাৱেঁই বা নাখাৱেঁই, তোৰ কি?


তেতিয়াৰে পৰা শূলপাণিৰ ঘৰ ধনী মানুহ।


ইয়াৰ ভিতৰতে লাহে-ধীৰে ঘৰকেইটা ভাল কৰাৰ দিহা কৰক।


ভোকত জ্বলি পকি আহি সিহঁত ঘৰ পালেহি।


তেওঁ ক'লে- "মই এতিয়াই সকলো যোগাৰ কৰিম।"


যি তথ্য বিচাৰি তেওঁ তেজপুৰলৈ আহিছিল বিনা-চেষ্টাই সি ওলাই পৰিল।


তেওঁ ক'লে- "মই আজি একো নকওঁ।"


তাৰ শোক একোৱে কমাব নোৱাৰিলে।


তেনেহ'লে সেই দেশবোৰত ওলোটা কথাবোৰ কেনেকৈ সম্ভৱ?


তাতে কোনো টকাই তোমাৰ আৰ্জনৰ নহয়।


চহৰৰ নাম পৰিবৰ্তিত কৰি মুম্বাই ৰখা হয়।


মানুহটোৰ চকু ঢেল খালে, হাত-ভৰি ঠৰঙা হৈ আহিল।


বৌৱেকৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু বৌৱেকক মাতি ক'লে- "বৌ! এইখন কৰিছা কি?"


সেইটো কেনেকৈ হ'ব! মই জানো সদায় তোক ধৰি থাকিম!


বাৰু জৰ্জ এনেদৰে কিমান দিন ফুৰিবি।


তাৰ অৰ্থ মোৰ ডেকা-গাভৰুৱে ভালকৈ বুজিব নোৱাৰিলে।


মই এবাৰ সুভদ্ৰাক লগ ধৰি আহোঁ।


ৰেলখন যোৱাৰ আগৰ শেষ মূহুৰ্তৰ কাগজৰ কামবোৰ কৰি আছিল।


তহঁত বন্ধুৰ মাজত


দয়াৰামক তেওঁ পঢ়াশালিত পঢ়াইছিল।


বাপেকে ধৰি বান্ধিহে বিয়া দিব খুজিছিল।


যদি পুলিচে মই বুলি জানে নিশ্চয় ইয়ালৈকো বিচাৰি আহিব।


যদিহে কথা বেয়া তেন্তে দয়াৰামৰ কি হ'ব?


তেঁওলোকে বৰ কেৰাণীৰ লগতো দেখা কৰিলে।


স্কুলীয়া বয়সৰে পৰা পঢ়াত ভাল।


ডেকাটো ভাগৰি আঁতৰ হ'লতে তাই ক'বলৈ ধৰিলে, "চাচোন?"


মোৰ দাদা এজন ভাল টেবুল টেনিছ প্লেয়াৰ।


বাৰু, মই কৰিব লগাটো কৰিম।


কাশীনাথ তেতিয়া বুঢ়া হৈছিল।


যাম বুলিয়েই আহিছিলোঁ, কিন্তু এতিয়া যাব নোৱাৰোঁ।


দোকানৰ পৰা সুভদ্ৰাৰ ঘৰলৈ মাত্ৰ তিন-চাৰি মিনিটৰ বাট।


আৰু তাপ পালে পানীয়ে যি আকৃতি ধৰে সেয়ে হ'ল ভাপ বা ধোঁৱা।


তোৰ ঘৈণীয়েৰ ক'ত?


এতিয়া আৰু দয়াৰামলৈ আশা কৰা মিছা।


এওঁৰে ওচৰতে বহি আছে আৰু এজন মহিলা।


তেওঁৰ এটা ভায়েকৰ এতিয়াও বিয়া হোৱা নাই।


এতিয়াও তুমি তালৈকে আশা পালি থাকিবানে?


এনেয়ে মিৰি ডেকা-গাভৰু সদায় ৰঙিয়াল।


মেঘে আৰু বিজুলীয়ে যেন অন্যায় নকৰে।


কালিলৈ বিয়াই আছিল।


ভৰিত কেনভাচৰ জোতা।


কি কৰিব, কি নকৰিব একোকে ভাবিব নোৱৰা হ'ল।


কথকি, তুমি কথাৰহে চহকি


দেউতাই অলপ সময় মনে মনে থাকি ক'লে।


এনে ভাৰ তোৰ কিমান দিন থাকে চাম।


মই তোক সদায় গৰুটো ৰখি দিম।


এৰা বোপাই! ক'ত থৈছ মোৰ বাছাক লৈ আহ।


আজি ভাত নাখাওঁ বুলিছোঁ?


তেতিয়াৰ গুৱাহাটীত বহুত ৰাতি।


তাৰ কথা শুনিয়েই লৰ মাৰে।


এইখিনিতে এটা কথা কৈ থওঁ।


হৰৰ ঘৰত খাবৰ সময় আগতে হৈছিল।


কেতিয়া ভাগি যায় তাৰ ঠিক নাই


"মই ঘৰৰ পৰা আহোঁ" বুলি ঘৰলৈ মুখ কৰি গ'ল।


ইহঁত দুটাৰ বিয়াখন হ'লে বৰ মিল হ'ব।


টইলেটৰ আকৌ ভিতৰৰ খিলিটো ভঙা।


তেজপুৰত তোমাৰ চিনাকি কোনোবা আছে নেকি?


আজি ধুমুহা আহিব চাগে।


আচৰিত মানিবলগীয়া কথা।


বলোৱে কাম আছিল বুলি কৈয়েই ভিতৰলৈ গ'ল।


আপুনি যোৱাকালি নুশুলেই নেকি?


বতৰৰ কোনো ঠিক নাই, এই ৰ'দ, এই বৰষুন।


ছবিখন দৰ্শকে আদৰি লয়।


তথাপিও তাইৰ ভয় লাগিছিল।


চুৰি হৈছিল যদিও আমাৰ ঘৰত চোৰ সোমোৱা নাছিল।


আজিয়েই যোৱা সম্ভব নহয়।


দ্বিতীয় বিভাগতহে পাছ হ'ল।


সেই ৰাতি দুয়ো বাগিচাতে থাকিল।


তাৰ পাছত সি আকৌ মাকক চাবলৈ উভতি আহিব।


তই এতিয়া এইবোৰ কথা কাকো নকবি।


হালি জালিতকৈ ছবছৰৰ সৰু।


ছাইমনে ক'লে- "বন্ধু জৰ্জ, তেনেহ'লে অকণো ভয় নকৰিবি।"


শিৱসাগৰলৈ গৈ কি কৰিম মই?


চাকৰি কৰোঁতে কোনোমতে পেটে-ভাতেহে খাইছিল।


নৈ, বিলৰ পানী যেনেদৰে শুকাবলৈ লাগিছে।


মাইকী মানুহে পূজা খাবলৈ যোৱা নিয়ম নাই।


অসমত এইবোৰ কথা নতুনকৈ লিখিবলৈ লৈছে।


মানুহৰ যেনেকৈ জনম মৰণ হয়, গছৰো সেই দৰে জনম মৰণ হয়।


তাই শোৱা ঘৰটো বৰ পুৰণি।


আজি তোমাৰ সৈতে যুঁজিবলৈ এটা বলী মানুহ আনি দিম।


চোকা আছিল আৰু যি কোনো কামতে মনোযোগ দেখা গৈছিল।


তুমি তাৰে এভাগ খাই দুভাগ মোলৈ থৈ দিবা।


সেই তিৰোতাজনীৰ বাহিৰে আন কোনেও দেখা নাই।


আকৌ বন্দুকৰ আৱাজ হয়।


আচলতে ইহঁতৰ মেল নিছিগিল, কাছাৰিত আহি হাজিৰ হ'ল।


কিন্তু কি কৰিম তই হোজা মিৰি ডেকা।


মই কেনেকৈ তেনে কথা পিতাইক কওঁ।


এনেবোৰ কথা সকলোৱে আলচিবলৈ ধৰিলে।


তেনেকৈ কোৱা মণি বা মালতীৰ কাণতো নপৰাকৈ নাথাকে।


কালি মোৰ ইণ্টাৰভিউ আছে।


তেওঁলোকে যাব বুলি ক'লে, বাবাজী জাহাজলৈ গ'ল।


এনেকৈ তাৰ জীৱনৰ আঢ়ৈ কুৰি বছৰ সুখ শান্তিতে পাৰ হ'ল।


সেই খাবলৈ নোপোৱা কুকুৰটোলৈ?


"হয় আছোঁ" বুলি দীনাই ওলাই আহিল।


“খৰিকটীয়াই যে খৰি নিদিয়ে, মইনো দিম কিয়?”


দিহা-দিহি মানুহে বিচাৰিব ধৰিলে।


ষ্টেপ্লাৰ আছে যদি দিয়াচোন।


আমাৰ কাপোন-কানি ক'লা হ'ল, ঘৰলৈ উভতি আহিলোঁ।


মোৰ চাইকেলখন চোৰে নিলে।


এতিয়া সেই বেমাৰী ছোৱালীজনীৰ পাল।


দুদিন পাচত সিপাৰৰ পৰা অহা নেপালী গুৱাল এটাই পুলিচক জনালে।


এ বি চি ডি লিখিব জানানে?


দৰা দেখোন অহা নাই?


সেইদৰে এটা বগলীয়েই গোটেই বগলী সমাজৰ বদনাম আনিছে।


ন-মান বজাত জাহাজ গৈ শিলঘাট পালে।


ভগৱানৰ কি ইচ্ছা


তাই একো ক'ব নোৱাৰিলে।


ৰাতিপুৱা সোনকালে উঠি মৰ্ণিং ৱ'ক কৰিবা।


ছিঃ ছিঃ ছিঃ! ইমান তললৈ গলি


ইয়াকে বুজি তাই বৰকাছজনী মাৰিবলৈ বুধি পাতিলে।


কালিলৈ ভাগিনী ছোৱালীজনীৰ বিয়া।


তাৰ পাছত পৰমপিতা পৰমেশ্বৰে যি কৰে।


ইয়াৰ উপৰি বিপ্লৱৰ বিষয়ে


ঠাণ্ডা পানীৰ বটল এটা কিনি আন।


ৰত্নৰ বিয়া হয় তাৰ দুবছৰ পাচত।


ধেমালি কৰি থাকোঁতে তেওঁলোকক তিনিটা সিংহই আক্ৰমণ কৰে।


মুখত লিপ্ষ্টিক, কাজল সানি ক'ত গৈ আছা।


এই কথা শুনি বামুণে লাহেকৈ ল'ৰাটোক ক'লে


সেই সময়তে পাঠশালাৰ পৰা বৰদেউতা আহিলে গুৱাহাটীলৈ।


দেখিবলৈ বগা আৰু শুৱনী।


মণিয়ে জাহাজৰ পৰা নামি ঘৰ পায়গৈ মানে এঘাৰ বাজি গ'ল।


“ৰান্ধনীয়ে যে ভাত নিদিয়ে, মই বা ৰাখিম কিয়?”


বিয়াৰ বিষয়ে নিজে কোনো কথা ক'বলৈ উপায় নাই।


কচোন তই মোক ভাল পাৱনে?


পদুমলৈ তেওঁৰ মৰম কিমান আছে ক'ব নোৱাৰোঁ।


ওচৰ-চুবুৰীয়া মানুহো গোট খালে।


তেতিযা সিংহটোৱেও উঠি আহিল


স্কুলৰ দৰমহাৰে জানো খাবলৈ আটে!


মইতো একো মেছেজ পোৱা নাছিলোঁ।


চকুলো টুকি ক'লে- "মানুহৰ আশা ভৰসা সকলো মিছা।"


স্বভাৱ-চৰিত্ৰ আৰু কাম-কাজতো ভাল।


কালিলৈকে বিয়া বুলি শুনিছিলোঁ।


এয়াৰপ'ৰ্ট আৰু মেট্ৰ' ষ্টেশ্যন একেলগে আছে।


দুবাল্টি পানী ভৰাগৈ যোৱা।


পোহৰত থাকিবলৈ তেওঁৰ ভয় লাগিল।


ৰাতিৰ ভিতৰতে কি কথা পাতা পাতা।


ৰেলবোৰ আমিনগাওঁৰ পৰা অসমৰ বাহিৰলৈ যায়।


স্কুলৰ কাম জানো নকৰাকৈ আছোঁ!


লক্ষীমপুৰ নগৰত ৰাতিপুৱা প্ৰায় বেলি আঠ-ন মান বাজিছে।


ধৰা পেলাব নোৱাৰিলেই হয়, সি পলোৱাই ভুল হৈছে।


চোৰে ভাবিলে যে এতিয়া সৰ্বনাশ।


বেলতলা তিনিআলিৰ পৰা কিমান দূৰ?


ৰং চাই কোনে?


সি তাক দেখিলে যে তাই মিৰিয়নী হ'লেও দেখিবলৈ শুৱনি।


হাতী, মহ, বাঘ ইত্যাদিকো ভয় নকৰি তাই পলাব।


”গৰখীয়াই যে গৰু নাৰাখে, মই বা নাখাম কিয়?”


তেওঁৰ "জমিদাৰীত" গোলামবিলাকৰ কোনো কষ্টয়েই নাছিল।


কাৰণ নগৈ বহি থাকিলে লাগীৰ হাতত সিহঁতে গালি আৰু মাৰ খাবই লাগিব।


পেজখন ৰিল'ড কৰিলে হয়তো ঠিক হ'ব।


আপুনি কেনে আছে?


কিন্তু ৰেলৰ শব্দৰ বাবে কোনেও শুনা নাপালে।


কেঁকোৰাটো কিন্তু বৰ বুধিয়ক।


বগা ভাত দেখিলে কাউৰীৰ আকাল নালাগে।


আহোঁতে কাহৰ ছীৰাপ লৈ আহিব।


বাৰু, মই চেষ্টা কৰি চাওঁ, কাৰবাৰ পৰা ধাৰ কৰিব পাৰোঁ নেকি।


সেই সকলোবোৰেই হোৱা ঘটনাৰ আলম লৈয়েই নাটকত দেখুৱা হৈছে।


বয়সো বেচি হোৱা যেন লাগে।


এগাল খুজিয়েই আনাগৈ নহ'লে।


মই এতিয়া একো ক'ব নোৱাৰোঁ।


সেই দেখি কাকো দেখা নিদিয়াকৈ লুকাই থাকিম বুলি ওলাইছোঁ।


যদি নতুন নতুন বাট কৰিব খােজে


ভূধৰে সেই দিনা তেওঁৰ লগা-ভগা লোকসকলৰ লগত পৰামৰ্শ কৰিলে।


নগাঁওলৈ গৈ পাওঁতে কিমান দেৰি লাগিব?


এজন আঠ-ন বছৰীয়া ল'ৰা লগ পালে।


মই আপোনাৰ অনুৰোধ ৰাখিব নোৱাৰিম।


সকলো যোগাৰ মই দিম।


তাৰ বয়স তেতিয়া একৈশ বছৰ।


মোৰ সৰু ভাইটিয়ে চাকৰি পালে।


দেউতাই আৰু কিছুমান মজাৰ কাম কৰিছিল।


বৰাধানতো আমাৰ ভঁৰালত নাই।


তেওঁ বলোক বহিবলৈ দি নিজেও ওচৰ চাপি বহিল।


এতিয়াও আপোনাৰ আগে আগেহে ঘৰ সোমাইছোঁ।


ৰ'দ দিয়ক বা বৰষুন, সি তাৰ কাম কৰিবই।


ক্লাছত টোপনি মাৰি থাকে।


এই দুটা শব্দ মিলি হিমালয় শব্দটোৰ গঠন হৈছে।


প্লিজ, অলপ হেল্প কৰি দিয়া।


চুপিৰ পৰা তেল উলিয়াই চাকি লগালে।


ৰাতি টোপনী নাহে


ভগীৰাম কিন্তু যাবলৈ মান্তি নহ'ল।


কেইটামান সন্যাসী সেই দিনাই ধৰিছিল।


তেতিয়া মালিকে ৰাভাক ক'লে- "আপুনি ওখ মানুহ, আকাশলৈ চাই আছে।"


কোনোবা এটা মাছ মোৰ লগত গৈ বিলখন চাই আহিবাগৈ।


আগৰ সেই নৈৰ পাৰ পাওঁতে কাছই শহাৰ পিঠিৰ পৰা নামি দিলে।


পদুমৰ ককায়েক ৰঘু।


তেওঁ নগাঁওত থাকে নেকি?


তেওঁৰ মনৰ পোহনীয়া আশা মাৰ গ'ল।


এনেকৈয়ে আৰু ডেৰ বছৰমান যোৱাত ভদ্ৰৰ মৃত্যু হ'ল।


আৰু সিহঁতে ল'ৰালৰিকৈ খাই পাত দুখন দলিয়াই পেলালে।