παρουσίασε τα όπλα.


φώναξε κάποιος.


Σκέφθηκα πως πρέπει να μου φτιάσεις μια πρόχειρη γέφυρα.


Βγήκε το Βασιλόπουλο.


να κατεβάσει το μικρό διακονιάρη


και το έριξα κάτω για να γλιτώσω το πράμα μου.


και να μας ακολουθήσει.


και ακούμπησε βαριά το χέρι του στον ώμο του παιδιού του.


αποκρίθηκε ο άνθρωπος.


Και θέλω να σου μιλήσω αμέσως, πατέρα.


και στείλεις στο χαρτί το μεγάλο μπαμπούλα


Αύριο θύμισέ μου να σου δώσω το Διαμαντοστόλιστο Μεγαλόσταυρο της Αχαλίνωτου Αφοσιώσεως


και κοίταξε το γιο του από πάνω από τα γυαλιά του.


Ο Βασιλιάς σταμάτησε, κάπως ντροπιασμένος για τα ασυλλόγιστα λόγια που είχε πει.


Από μας τη φτωχολογιά δε βγάζουν τίποτα.


έκφραση που σημαίνει ότι διπλώνομαι


Το ίδιο και με την Πικρόχολη.


Δέκα πάρα είκοσι τους είχε ξαποστείλει από το γραφείο του


θα εννοήσεις τότε καλύτερα.


και τα μοίρασε σε δυο μάτσα.


Και δείχνοντας τους κομμένους κορμούς που στοιβάζουνταν στην όχθη


Κρυμμένος πίσω από τα παράθυρα του


Και πήραν πάλι το δρόμο τους κατά το μέρος όπου φαίνονταν το φως


Ο Βασιλιάς πέρασε και ξαναπέρασε μπροστά του


και ξαπλώθηκε στο δροσερό χορτάρι


Χτύπησαν την πόρτα και τους άνοιξε ένας άνθρωπος χλωμός και αδύνατος


Τί είναι αυτά!


Και γιατί φύγατε;


θα σπούσα την πόρτα του κελαριού και θα έβρισκα το θησαυρό


πάω να τον πάρω.


να και ονόματα στρατιωτών.


Τι να κάνει;


Και ξεκαρδίστηκε στα γέλια χωρίς να προσέξει πως βρίσκουνταν κοντά στο αυτί του αγοριού.


Δεν άργησαν να βρουν τις φωλιές και μάζεψαν τόσα αυγά


Ήρθε η ώρα όπου όλοι θα δουλέψουμε, και συ με τους άλλους, κυρδάσκαλε.


αλλά πως αυτός τις είχε κλέψει από δεν ξέρω που


Έφθασαν σε άλλο χωριό


και σπούσαν τα καράβια για να κλέψουν λίγο σίδερο


Η προσβολή έτσουξε το Βασιλόπουλο σαν καμτσικιά.


Πρέπει να ήταν πραγματικά άρρωστος


πρόσθεσε η Βασίλισσα.


Θέλω μόνος μου να το ανοίξω.


Ένας από τους χωρικούς γέλασε κοροϊδευτικά.


Έφθασε στο Τρελόρεμα, έδεσε το σκοινί σ' ένα δέντρο


Με τα σίδερα των καραβιών.


Ο Βασιλιάς έκλαιγε.


ύστερα από μερικές πληροφορίες που θα του δώσω


Είναι όμως πολύτιμο.


Ο υπασπιστής, που είχε απομακρυνθεί, ξαναπλησίασε.


Ακούς λέει! είπε καταχαρούμενος ο δάσκαλος.


ο Κακομοιρίδης του είχε δέσει το στόμα


και είδε τον ίδιο αφιλόξενο άνθρωπο


Γιατί πρέπει να μείνεις ανάμεσα στο λαό σου.


Το Βασιλόπουλο εξέτασε την κλειδαριά με προσοχή.


Το Βασιλόπουλο τον ακολούθησε


είχε έναν παππού που το έπαθε σε μεγάλη ηλικία


Δεν πειράζει, Κακομοιρίδη, είπε το Βασιλόπουλο.


Τ' αδέλφια αποχαιρέτησαν το γέρο και τράβηξαν κατά τη χώρα.


παράβγαιναν ποιος να του μπήξει περισσότερα βέλη στο κορμί.


Θ' αναστατώσετε τη χώρα!


Ως εκεί ξέπεσε η κόρη μου η Βασιλοπούλα;


Το Κατάστιχο του Στρατού.


κρέμασε η γλώσσα του


Οι δίκες γίνονται στην πλατεία, κάτω από το μεγάλο πλάτανο.


στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως


Τι στέκει εκεί απάνω, παιδιά, θα μου το πείτε επιτέλους;


και ο πρωτομάστορης μελαγχολικά ξαναθυμούνταν τα παλιά του χρόνια


Μη μου ζητάς τέτοια πράματα.


κοντά στο πτώμα του Πανουργάκου.


ανακούρκουδα πλάγι στο σώμα.


ζεύθηκαν και οι τρεις στα σκοινιά, και μαζί τον έσυραν.


Μας εξηγεί και την παρουσία του Τζοτζέ


εκείνα που θα έπρεπε να ζητήσεις αυτουνού


ρώτησε ο Βασιλιάς δυσαρεστημένος.


Πού θέλετε να το πάτε αυτό; ρώτησε το Βασιλόπουλο.


μπήγοντας το κοντάρι του και μουρμουρίζοντας μελαγχολικά


Δε γίνηκαν, γιατί δεν ήταν.


Πατέρα, είπε στο τέλος, φώναξε τον αρχιστράτηγο.


Πού να βρει φλουριά;


Εσύ μαγείρεψες; ρώτησε κατσουφιασμένος.


Έτσι, μ' εκείνα που είπε.


και αυτός με μεγάλη βία παραμέρισε μερικά άχυρα


αυτά, πώς τα λένε.


Την ρώτησε αν είχε άλλα νέα.


Μόνος ο Βασιλιάς βρίσκεται να μην τ' ακούει


Ε, πατριώτη! πού κρύβεσαι;


να δείτε αν σας λέγω ψέματα.


Μπορεί να πήγε στα ξένα σαν τόσους άλλους, είπε ο Συνετός.


Στο καλό, παιδιά μου.


Έτσι, συγκρατείται το υπόστρωμα νωπό.


αποκτάς το δικαίωμα να ζητήσεις θυσίες από κείνους


σκούπισε τον ιδρώτα που έστεκε σα χάντρες στο μέτωπο του.


Με τρομάρα την άρπαξε ο Βασιλιάς.


βαστούσε από τη φούστα τη φουρκισμένη Πικρόχολη.


Εγώ δεν κάνω τίποτα και βαριούμαι φοβερά!


είπε με αηδία η ξανθή παρακόρη.


και υποστηρίζεται τόσο από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, όσο και από άλλους φορείς


αποκρίθηκε διστακτικά ο άνθρωπος.


Πού τα βρήκε;


Ατρόμητος, χιλίαρχος


Μερικά είναι χαρούμενα για τα θαύματα της πρότασής τους


Δε μ’ ακούς


Και ξέρεις τι ήταν το φαγί


γιατί αλήθεια κι εγώ δεν ξέρω πώς να φερθώ!


και πες μου τι θέλουν αυτοί οι δυο πανεροφορτωμένοι.


Μπορεί να είναι μετά από κάθε γράμμα


Αχ, αδελφέ μου, γύρισες επιτέλους!


Γεια σου, αδελφούλα, είπε.


Να φύγεις όμως, όχι!


Αμέ τι να κάνει εδώ;


Ξέχασε το άτομο σου και το συμφέρον σου


Γερο-Κακομοίρη, είπε με τρανταχτερή φωνή, έχω το λόγο σου!


Μας είχες αφήσει, γιε μου


μα όχι απ' έξω, παρά από μέσα από το παλάτι.


Σηκώθηκε και πήγε και ξαπλώθηκε στο σοφά.


είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο


Ε, πατριώτη, αμέ το δικό σου;


Κατέβηκε βιαστικά από το βράχο κι έτρεξε στην αδελφή του.


Δεν θα το έκανα εάν ήμουν εσύ.


μάταια προσπαθώντας να λυγίσει τη μέση του για να υποκλιθεί.


Δεύτερη φορά, από πάνω από τον πύργο, ο υπασπιστής εσήμανε το προσκλητήριο.


είπε με καινούρια υπόκλιση.


με τα χέρια σταυρωμένα και το μέτωπο σκυμμένο και συννεφιασμένο


Με βάση την προσωπική μου πεποίθηση, την αίσθηση μου;


έπαιζαν ζάρια ή ρουχάλιζαν με το κεφάλι ακουμπισμένο


γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.


Αύριο θα έχουμε και άλλους τέτοιους εργάτες


άρχισε ο κλέφτης.


Αυτός τουλάχιστον έχει βασιλικούς τρόπους!


κάποιον που, με κάθε θυσία και γρήγορα σαν αστραπή


Και το πλήθος


Δεν παραδέχομαι τύχη και ατυχία σε αυτά


Ο Βασιλιάς έκανε νόημα του πρωτοβεστιάριου να πει τις ειδήσεις.


να χτυπήσει το Βασιλιά.


Να καθίσομε λιγάκι.


Αυτή μου έσχισε την τραχηλιά μου!


αποκρίθηκε η Ειρηνούλα.


είχε πρόσφατα μετακομίσει στην πόλη γιατί είχε χωρίσει από τη φίλο της


Γύρευε το δίκαιο του και δεν ησύχαζε!


Ευχαριστώ, κύριε Επίτροπε.


Να, παλικάρι μου, η ιστορία πώς είναι, να σε χαρώ!


είπε μ' ένα ξεκάρδισμα που αναποδογύρισε όλα της τα φυλλαράκια


Τον ξύπνησε και μαζί κατέβηκαν.


που ήλθες προχθές και χτύπησες την πόρτα μου;


τον ακούμπησε στο μπράτσο


Καμιά αντίδραση


ο αδελφός σου άρχισε να φτιάνει τα όπλα


Πού είναι όλοι οι μασκαράδες οι υπηρέτες;


Μα αυτοί φοβούνται και στρατοπέδευσαν.


να επιστρέψει τον κλεμμένο σάκο, για να σωπάσει ο Κακομοιρίδης.


Δε μου λες, γιατί υποκλίθηκες τόσο βαθιά


αποκρίθηκε ο Κακομοιρίδης.


Άρματα θα γίνουν τα εργαλεία που σκάβετε τα χωράφια!


Δε θα είχες όρεξη να ξαναχτίσεις καράβια;


Όχι, πατέρα, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Αν μαθαίνεις τόσο δα κάθε μέρα


ρώτησε με αγανάκτηση το Βασιλόπουλο.


Και για ήσυχους καιρούς, λες, είναι αυτά;


Μα λοιπόν τούτος θα είναι γιος του.


Μόνο με φτερά μπορείς να περάσεις.


Δεν μπορώ, θα με καταστρέψει


Κατά λάθος έγινε.


Είπε μόνο


λούφαξε στο γραφείο του και έκλεισε το πρόσωπο στα χέρια του


Τώρα είναι αργά για να ξυπνήσει.


Εσύ πήγες πεζή.


Τι μας έχει και περιμένομε;


Δυσκολευόταν να πιέσει τα δάχτυλά του πάνω στο κόκκινο πλαστικό


είπε ο γερο Κακομοίρης.


πόσα παραδείγματα βρίσκει!


δηλαδή στον κόρφο του πεθαμένου.


Θα φθάσει στο ποτάμι.


είπε με κούραση.


Ένιωσε τον πανικό να ξεχύνεται


Ο δικαστής δεν αποκρίθηκε, μόνο έσκυψε το κεφάλι λίγο χαμηλότερα.


Και αυτό θα μείνει για αργότερα.


Κι έστειλε τον αρχικαγκελάριό του στο γειτονικό βασίλειο, να ζητήσει την όμορφη Βασιλοπούλα Παλάβω


μ' έβρισε και με φοβέρισε πως θα με κρεμάσει


και κάθησε στο πεζούλι του παραθύρου


Κοπελιά, φώναξε πιο δυνατά αυτή τη φορά


Ο Βασιλιάς κοντοστάθηκε.


Τη φτώχεια του, την ερημιά του και την κακοριζικιά του ακόμα


σκαρφαλώνοντας ανάμεσα στους βράχους και στα χώματα σαν κατσίκι.


Όλοι παραξενεύθηκαν με τα λόγια του Βασιλόπουλου.


Βλέπεις λοιπόν;


Την ίδια στιγμή μια σαΐτα του τρύπησε το φρύδι


ο φόβος του έγινε θυμός.


Και τώρα; ρώτησε.


Η παλιά χρυσοϋφασμένη πλουμιστή φούστα της κρέμουνταν κουρελιασμένη από τ' αγκάθια


Μην κλαις, Βασιλοπούλα μου, πες μου τι μπορώ να σου κάνω!


Ο Βασιλιάς ετοιμάζεται να το στρίψει.


είχε τον πρώτο του ασθενή


Ποιος σου είπε να την κάνεις;


παρά πως παραδέχουνταν να πάγει φυλακή


έβγαλε ένα μολύβι από την τσάντα του


Ειρηνούλα, είπε, θα πάω στη χώρα.


Αλλά η Γνώση λέγει πως έχει ένα γιατρικό και θα μας το δώσει.


Και πρόσθεσε


Ύστερα ρώτησε


Χθες πήγα μία βόλτα στο πάρκο.


ρώτησε γελώντας η Ειρηνούλα.


πρόσταξε το Βασιλόπουλο.


θυμήθηκα, σαν ήλθε η ώρα, τα λόγια μου.


Ύστερα είπε


του κάκου τον γυρεύεις, Αφέντη μου!


και ήλθα να σε βρω.


Μόνο εκείνους πια περίμεναν για να καθίσουν.


Όλα ήταν έτοιμα.


Αυτός τα φρόντιζε και τα ήξερε όλα αυτά στα πέντε δάχτυλα!


αν περνούσες από δω, θα έλεγες πως όλη η χώρα ήταν ένα μεγάλο εργοστάσιο


την ώρα του κινδύνου.


Πού φθάνουν;


Καλή αρχή! είπε με χαρά το Βασιλόπουλο.


Αφέντη, ο εχθρός προχωρεί!


Το Βασιλόπουλο έσκυψε το κεφάλι, καταθλιμμένο.


Και βγήκε τρεχάτος


Και βγάζοντας το ρούχο του, το Βασιλόπουλο έφτιασε τρία κατρακύλια.


Σου φύλαξα το μισό.


Αυτό θα το δούμε αργότερα, είπε το Βασιλόπουλο.


Πως ποτέ δε θα καταφέρω να εκτελέσω το σκοπό μου


πήρε με το Βασιλόπουλο το δρόμο του μεταλλείου


Παράδες γυρεύεις εδώ, όταν ούτε ψωμί δεν μας αφήνουν;


Δόξα τω θεώ, κάποιος με θυμήθηκε


Δέκα λεπτά αργότερα βγήκε στο θάλαμο υποδοχής για να φωνάξει τον ασθενή του


προϊόντων που είναι φιλικά προς το φυσικό περιβάλλον και την υγεία


Τελείωσε γρήγορα από τον πρώτο του ασθενή


αποκρίθηκε ο Βασιλιάς.


δε μας κάνουν πια εντύπωση.


Τα έκλεψες αυτά.


τον γκρέμισε από το βουνό για να του πάρει το σακούλι του.


Ο ναύτης, αφού κουλούριασε το σκοινί στην πλώρη


να ξαναφτιάξεις το έθνος σου.


Δε βλέπεις την κούραση που έχομε.


Έξαφνα έλαμψε μια φωτιά κοντά στο ποτάμι.


Αγκαλά εκείνη τα ξέρει ολ' αυτά καλύτερα και από μένα.


με μια καρφωμένη φαρδιά σανίδα.


Κι έτσι πέρασαν μερικές μέρες.


και προσπάθησε να πατήσει το κουμπί για να σταματήσει το λεωφορείο


Μα λοιπόν βρήκε θησαυρούς ο ζητιάνος ο εξάδελφος μου;


Τι θέλετε, παιδιά μου; ρώτησε με καλοσύνη.


Είχε νυχτώσει καλά.


παραμερίζοντας το γιο του.


Ο Βασιλιάς σηκώθηκε μ' έναν πήδο και στάθηκε μπροστά στο γιο του


ούτε το σφύριγμα του κότσυφα που διηγούνταν στα δέντρα ένα σωρό παράξενες ιστορίες.


πως πρέπει και να φάγω και να ντυθώ!


Και με μεγαλοπρέπεια ξαπλώθηκε στο σοφά.


Η Μαρία έσκυψε και μάζεψε το χρωματιστό μολύβι που είχε κυλήσει στο πάτωμα


Κάθισαν στο τραπέζι.


Η Βασίλισσα ξεφώνισε από τη φρίκη της


Δε φαντάζεσαι πόσο μας ευκόλυνες τη δουλειά μας


Τι τρέχει; ρώτησε ο Πολύδωρος.


Ο θείος Βασιλιάς, μουρμούρισε.


Όχι, γιε μου, μη μου την πάρεις


Το Βασιλόπουλο γέλασε.


Σκάλισμα: Σκοπός του είναι να απαλλάξουμε το χώμα από τα διάφορα άγρια χόρτα.


πριν ξεβραστούν στο χαρτί τα καινούρια τους αδελφάκια


όπου ήταν μαζεμένη όλη η οικογένεια.


Πριν προφτάσει να τελειώσει τη φράση του, ο αρχικαγκελάριος ήταν κιόλα μακριά.


Είμαι ο γιος του Βασιλιά και σε διατάζω!


δεμένο με σκοινιά.


Ο κουλός έσυρε πάλι το κοντάρι του από το νερό


Άναψε το φως, γιατί φοβάμαι στο σκοτάδι.


Λοιπόν;


Για τον Αφανέρωτο Ήρωα, αποκρίθηκε ο πρωτομάστορης.


και πήγε στο μαγειριό


Μα ξεφόρτωσε με τώρα, το σακούλι είναι βαρύ!


είπε ένας στρατιώτης.


Μα το Βασιλόπουλο τον άκουσε και θέλησε να μάθει τι έτρεχε.


ίσως τον πρόφθαινα.


Μα βέβαια, άνθρωπος είναι!


Στο περιβολάκι η κυρα-Φρόνηση άπλωνε τα ρούχα της μπουγάδας


φώναξαν μερικοί.


Πήγαινε.


Γυρεύει το Βασιλόπουλο για γαμπρό.


Σα γυρίσεις, γιατί θα γυρίσεις βέβαια.


Έλα μέσα, είπε χαρούμενος ο άνθρωπος.


Χειροκροτήματα από τη δεξιά πτέρυγα


Δεν τον ρώτησες τι είχε μέσα;


Ας σιμώσουν, πρόσταξε ο Βασιλιάς.


Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;


Ο Βασιλιάς γύρισε με ορμή.


Ο Άρχοντας κατάλαβε.


γνώρισε τον, ζήσε κοντά του και μάθε την αιτία του κακού.


Είναι του Τζοτζέ, αποκρίθηκε.


Μα στην πόρτα σταμάτησε.


Ύστερα τα τοποθέτησαν κάτω από τον κορμό


Στενεύει δηλαδή το ποτάμι;


ρώτησε σιγά το Βασιλόπουλο


Και σέρνοντας το Βασιλιά από το μπράτσο


κοιτώντας κάπου αόριστα


όπως το συνήθιζε


Είναι αμαρτία αυτό που κάνετε φώναξε ο κλέφτης.


οι μαύροι βράχοι, που εδώ κι εκεί ξεμύτιζαν από τα νερά


Μα γιατί δεν αλλάζει ρούχα;


Αφέντη!


κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω, μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.


και το ποτάμι τον σκέπασε με το ασημένιο του σάβανο.


σε παρακαλώ γονατιστός, δώσε μου την


Το Βασιλόπουλο το πήρε και το κοίταξε.


με το κοντάρι να προχωρήσει.


Δες, δεν έφυγαν όλες


και σύμφωνα και φωνήεντα


είπε με το φαρδύ του χαμόγελο


Και φώναξε το γερο-Κακομοιρίδη


Με σκυμμένο κεφάλι και βαριά καρδιά


να ξεκουραστούμε;


Ποιος;


Πλάι στο παράθυρο στέκονταν το Βασιλόπουλο που κουβέντιαζε με την Ειρηνούλα


κοίταζε το αγριεμένο πλήθος.


Θα φάμε με περισσότερη όρεξη αργότερα, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Η οικογένεια ήταν μαζεμένη στην τραπεζαρία


Έσπρωξε το πιάτο της πέρα


και οι στόλαρχοι ρήμαζαν το ναύσταθμο


Αμέ βέβαια!


αποκρίθηκε ο άλλος.


έτσι για να 'χω δουλειά και να μην κάθομαι.


που έμενε καθισμένος εκεί που είχε πέσει


ο μάγειρας μου κι εγώ!


Σε μερικά χρόνια δηλαδή;


Ήξερε μετά από πέντε χρόνια εδώ ότι ήταν πολύ ευαίσθητοι


Μόλις σίμωσαν στο παλάτι


Έβγαλε τα γυαλιά του και τα σκούπισε τη μπλούζα του


για να κοιτάξει πότε ένα λουλούδι, πότε ένα ζωύφιο, με θαυμασμό κι έκπληξη


Και τώρα σου το διατάζω εγώ


Δεν τον είδα ακόμη


Και με καινούριο θάρρος ξαναπήρε το δρόμο της πλάγι του.


Έπρεπε, είπε, να γυρίσει στο παλάτι, να μάθει τα νέα.


να ξανανταμώσεις τον κυρ Κακομοιρίδη


Τα γόνατα του κόπηκαν, μαζί και η φωνή του, κι έμεινε αφανισμένος.


ενώ η Ειρηνούλα μαδούσε τα πουλιά.


Τι μου κάθισες στο λαιμό σου, στη θέση της χρυσής σου αλυσίδας;


δεν έχουν νοστιμάδα.


Αποχαιρέτησαν τη Γνώση, και τ' αδέλφια πήραν πάλι το δρόμο του παλατιού.


Αφέντη, μουρμούρισε, δεν ξέρω ποιος είναι ο αρχιστράτηγος.


αποκρίθηκε απλά το Βασιλόπουλο


Ο Βασιλιάς σας είναι δω, ανάμεσά σας


Τους έγνεψε αφηρημένα και προχώρησε


και να με αφήσεις να φύγω, να την πουλήσω


είπε με δύναμη το Βασιλόπουλο.


Είναι μερικοί άνθρωποι που γεννιούνται ταπεινοί και χυδαίοι.


Ρωτάει πιο δυνατά


Μη φοβάσαι τίποτα, μάχη δεν μπορεί να γίνει χωρίς στρατιώτες


Κάμποση ώρα τους έσυρε το ποτάμι χωρίς να μιλήσουν πια.


Έχω!


Συνέχισε για λίγο και μετά η γραμμή βουβάθηκε


Παρών! επανέλαβε ο κουλός.


Ο δάσκαλος παράτησε το βιβλίο του και με κάποια ειρωνεία ρώτησε


Φανάρι δεν μπορούσε να ανάψει


Και τώρα, φώναξε, ένα παλικάρι ζητώ


Όλοι κοιμούνταν.


αξιοθρήνητος στον κουρέλιασμα του.


Η παλιά χρυσοϋφασμένη πλουμιστή φούστα της κρέμονταν κουρελιασμένη από τ' αγκάθια


Ο νέος και ο δεσμοφύλακας το κοίταζαν που πήγαινε.


Κοίταζε κάτι σε ένα φύλλο χαρτί


Οι στρατιώτες έσυραν τον Λαγόκαρδο στην ακροποταμιά, στα πόδια μιας ψηλής βαλανιδιάς.


Ύστερα με ξαναφώναξε και με ρώτησε πολλά πράματα


Δώσε μας λίγο κέρδος


Και γιατί άραγε να μην ξανάρθουν οι καλές μέρες;


Ο καθένας φροντίζει για τον εαυτό του και κουτσοζεί.


Και τώρα, είπε το Βασιλόπουλο


και σαν τον Πολύδωρο γονάτισε μπροστά στο Βασιλιά.


και την ταρακουνάει για τα καλά ενώ σχεδόν φωνάζει


Ο Βασιλιάς, με το κεφάλι ριχμένο πίσω


Κι έτσι ακόμα δεν πρόφθασε να μου το πει.


και του είπα όσα μου είχε προστάξει η Εξοχότητά του, ο κυραρχικαγκελάριος.


Μόλις όμως έκαναν να πλησιάσουν, βροχή από βέλη τους έτρεψε σε φυγή.


Έφθασαν κακές ειδήσεις.


Βασιλοπούλα μου, το γαϊδουρίσιο κεφάλι!


Περπατάτε!


η Ειρηνούλα έτρεξε και κρεμάστηκε στο λαιμό του


Πια κανένας δε θυμόταν τα τηλέφωνα απ’ έξω


Το Βασιλόπουλο απόρησε.


Η Ειρηνούλα κοίταζε την κλωστή και τις βελόνες χωρίς να καταλαβαίνει.


Δε θέλω


εκεί που το Τρελόρεμα σμίγει με το ποτάμι.


Δεν πιστεύω να είναι δυνατόν να τον προφθάσω.


Πού είναι ο στόλος και ο ναύσταθμος;


Κάθε λίγο γύριζε η Ειρηνούλα να δει το ανοιχτόκαρδο άσπρο σπιτάκι


βγαίνοντας από τη γωνιά όπου είχε αποτραβηχθεί με την Ειρηνούλα.


Όσο σίδερο βρίσκουνταν στην αποθήκη μου


Κατσίκες δεν έχει στο γύρο!


Σε τι καταγίνεσαι όλη μέρα;


και του σύστησε τον αδελφό του.


Βαριούμαι σκοτούρες.


Όπλα δεν έχεις, στρατιώτες δεν έχεις.


Τώρα πες μου τ' όνομα σου.


έβλεπε τους μπάτσους από μακριά ενώ έπαιζε με τις κάρτες του.


Για σήμερα αυτά φθάνουν.


Κι έμαθα κάμποσα πράγματα που πρέπει να τα ξέρεις.


Ο εχθρός καίει τη χώρα στο αντικρινό μέρος του ποταμού


Ξύπνησε το Βασιλόπουλο και τινάχτηκε ξαφνισμένο.


τους είπε το Βασιλόπουλο.


Ειρηνούλα!


και η μια άφησε τα μαλλιά της άλλης.


Πού είναι ο ναύσταθμος; ρώτησε.


και να τους οδηγήσω στον εχθρό.


ρώτησε ο Βασιλιάς.


αλλά πρέπει να υποψιάζουνταν


αρπάζοντας μερικά αυγά


Ρε τρελέ πότε το έκανες αυτό;


Ναι, είπε ο Μήτσος νομίζοντας πως κατάλαβε


Κοντά στην εξώπορτα η Ειρηνούλα πάτησε κάτι σκληρό.


Γενικά, όλα τα βιολογικά προϊόντα πρέπει να είναι πιστοποιημένα


είπε συγκινημένος.


Μερικά ήταν φορτωμένα με κανένα σπόρο ή έντομο


Δεν έχει δρόμο.


Θέλω αμέσως να του μιλήσω!


Ο Κακομοιρίδης ηλεκτρίστηκε.


ξέσπασε και του είπε με πίκρα.


Κρέμασε ο Συνετός και στους δυο από ένα στεφάνι δάφνης.


Το Βασιλόπουλο την αγκάλιασε.


και στη γλύκα του ύπνου


Θέλω να μάθω γράμματα.


Το σπίτι του πρωτομάστορη είναι σχεδόν στο ρίζωμα του βουνού


Τι κακό γίνεται δω;


για τον νέον Αφέντη του που τα είχε ξεστομίσει.


ήταν αρκετά σίγουρος


Μάζεψε από μέσα από τη φελούκα του μια σανίδα


να δεις αν το ’χει να έρθει σήμερα


Οδήγησε μας εσύ και θα σε ακολουθήσομε!


Οι παλατιανοί όλα τα βρίσκουν, έννοια σου, είπε.


Πάμε σπίτι, πατέρα, είπε το Βασιλόπουλο


έκρυψε το πρόσωπο στα χέρια της και ξέσπασε στα κλάματα


Κάτω εκεί, στου Κακομοιρίδη το σπίτι


ρώτησε σύντομα ο Βασιλιάς.


για το θείο του Βασιλιά, τον Άρχοντα του γειτονικού βασιλείου.


Ας μείνει εδώ.


αναφώνησε ο Βασιλιάς.


δε μ’ ακούς που σου μιλάω


Του άρεσαν τα πατίνια που είχαν για να πηγαινοέρχονται γρήγορα στους διαδρόμους


Παίξε την αγαπημένη μου λίστα.


και το λαρύγγι μου στέγνωσε.


ή κατέβαινα και τραβούσα σημάδι με τη σφενδόνα μου


Αυγά, Αφέντη, αποκρίθηκε με σεβασμό ο αρχικαγκελάριος.


Πώς!


Μπράβο!


Δεν ξέρω! Οποιαδήποτε κίνηση.


και πως αντί να κουτσοζεί, κατάφερε να καλοζεί.


Το Βασιλόπουλο γύρισε στο δάσκαλο.


έκανε ένα βήμα στο πλάι και χάθηκε στο διάδρομο


Βγάλε με όπου θες ή όπου μπορείς


και η κόρη ρίχθηκε στο λαιμό του πατέρα της


και είπαν του Κακομοιρίδη να το τραβήξει απάνω


Στην αγκαλιά του Βασιλόπουλου είχε ξεψυχήσει.


σέρνοντας πίσω του το κοντάρι.


είπε ο Κακομοιρίδης


Ύστερα πήρε την απόφαση του.


Μπροστά του στέκουνταν η Γνώση.


και φοβέριζαν τη γειτονιά.


Με δάχτυλα που τρέμανε γύρισε πίσω στη σελίδα αναζήτησης


έγειρε μονοκόμματος κι έπεσε στο νερό.


Η Ειρηνούλα έριξε τα χέρια της γύρω στο λαιμό του.


και τον πήρε στο κυνηγητό στα σκοτεινά


Πατριώτη! ξεφώνισε.


άνοιξε δικό του συνεργείο.


θα του ξαναδώσω ζωή ή θα πεθάνω με αυτόν.


που σκέπαζαν τη γη.


φαίνεσαι κουρασμένος


Όλοι είχαν χάσει τα μυαλά τους, κανένας δεν ήξερε τι έκανε.


που γύρευε να ζημιώσει καλούς και ήσυχους νοικοκυρέους;


Τότε φώναξε ο Άρχοντας τον αρχικαγκελάριό του και του είπε


Και πας έτσι, για το κέφι του Κράτους


όλα καλά


Σου τη δίνω, απεναντίας


Ο Ταλαιπωράκης ήταν σπίτι του.


Το σήκωσε και το εξέτασε στο φως του φαναριού.


χώριζε το μέταλλο από το χώμα


Κάνετε το χρέος σας, πρόσθεσε σοβαρά.


και που είναι πέρα από το ποτάμι.


είπε αποθαρρυμένος ο Βασιλιάς.


φώναξε με κομμένη φωνή.


Περνούσαν από το δάσος.


Προχώρησαν λιγάκι και πάλι ακούστηκε το ίδιο κουδούνισμα.


είπε το Βασιλόπουλο από μέσα από την καρδιά του.


Σαστίζει


Και της διηγήθηκε πως πήγε και βρήκε τον αδελφό του Κακομοιρίδη


Κανένας καβγάς θα είναι πάλι


σπρώχνοντας τις φελούκες του με το κοντάρι.


Και πάλι κοίταξε γύρω του, μα αυτή τη φορά με κάποια ανησυχία.


Θέλησε να την αποχαιρετήσει, μα η κόρη τον εσταμάτησε.


Δε ράβεις; ρώτησε η Γνώση.


και πήγα ανάμεσα στους ανθρώπους, βλέπω, νιώθω την ανάγκη να μάθω.


και τράπηκε σε φυγή κατά το βουνό.


και να του πέρναγε με ένα διπλό εσπρεσάκι


λίγα δροσερά σμέουρα, που ήταν το καμάρι μου!


κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα


Είναι παραπάνω από δυο χρόνια που ξεπούλησε το σπίτι του


με σταθερό βήμα και με το μέτωπο ψηλά.


Ο αρχικαγκελάριος έτρεμε ολόκληρος.


εκείνη την ημέρα η «Τρομάρα» και η «Αντάρα» είχαν πάγει κι έλθει πολλές φορές


Κι έξαφνα, στη γωνιά της πλατείας


Θυμούνταν τα λόγια του πρωτομάστορη για τους καβγάδες


Κοιτάζει το νούμερό της και την παίρνει στην εσωτερική γραμμή


έχωσε το χέρι του μέσα


Και τα δυο αδέλφια έτρεξαν στο παλάτι


Ήσυχα, μα αποφασιστικά


Οι αδελφές σου ξεπόρτισαν μαζί με τις παρακόρες.


που του είχε πέσει ως τη μύτη


Ωστόσο το Βασιλόπουλο


Πέθανε, αφέντη, από δω και δώδεκα χρόνια.


ο τάφος του Πολύδωρου και ο τάφος του νέου της ταβέρνας.


είπε με απόφαση το Βασιλόπουλο.


κι εγώ δεν έχω ανάγκη από τίποτα.


Δε θα μου τα παραγγείλει ο Βασιλιάς


Με μαύρη καρδιά εξακολούθησε το Βασιλόπουλο να εξετάζει.


Ξετύλιξε το σκοινί, το έδεσε στη μέση του


Έτσι το κάνουν στη Φραγκιά.


θα έβλεπε μια μέρα πως πάλι για τον εαυτό του δούλεψε


Από την ώρα που ανέβηκε το ποτάμι, δεν τον είδα πια.


Η ώρα πέρασε.


Αυτός, εδώ!


Σε τι μπορώ να καταγίνω;


Ήταν ένας Σέρβος που είχε συναντήσει άλλη μια φορά πριν από κάνα χρόνο


παρακάλεσε.


Ίσα στην ταβέρνα πήγε.


είπε με παραξενιά ο Βασιλιάς


Άλλοι, πεσμένοι χάμω, κοιμούνταν βαριά


Το Βασιλόπουλο είχε πλησιάσει


Και χαρούμενος, αγκαλιάζοντας τα παιδιά του πρόσθεσε


Το εχθρικό στρατόπεδο κοιμούνταν ησυχότατο.


Το ξέχασες, πατέρα;


όπου ήταν καταγραμμένοι οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες.


Τι έκανε; ρώτησε η Ειρηνούλα τρέμοντας όλη.


Οι κατσαρόλες είχαν μείνει άπλυτες


Βρήκε μια φέτα και την άλέιψε με βούτυρο


αλλά μετά κατάλαβε πόσο ηλίθια ήταν η σκέψη του και άρχισε να τρέχει


Επιτέλους πες πως πέταξε και μη με ζαλίζεις πια


που βρίσκονται στο κελάρι σου


Τι είναι αυτά μπροστά σε κείνα που τραβώ εγώ, η δύστυχη!


Η Πικρόχολη όρμησε και άρπαξε τον κότσο της.


Ο γέρος χαμογέλασε


και ο βάτος άπλωνε τα κλωνάρια του


που αφού γέμισαν το πανέρι, έδεσαν και στα μαντίλια τους.


Καθώς τον είδαν, σηκώθηκαν και οι δυο.


Πηγαίνοντας αντάμωσαν ένα παιδί αδύνατο και χλωμό


Δε γίνεται!


Στο μέλλον, μαζί μου θα κυβερνάς.


πληρώνω πολλά, εξακολούθησε ο Βασιλιάς νευρικά.


Γι' αυτό πάμε κατά διαβόλου.


Παρακάτω θα μας φθάσουν.


Δεν περίμενε άλλο λόγο ο κυρ-Λαγόκαρδος, και το έβαλε στα πόδια.


της ύπαρξής μου στέμμα


Δέκα λεπτά ακόμη


και μια γριούλα με μειλίχιο πρόσωπο και κάτασπρα μαλλιά, τους έκανε νόημα να μπουν.


Ο κουλός ανασηκώθηκε, μα ώσπου να καλοκαταλάβει τι ήταν


Ο υπασπιστής κοίταξε την Ειρηνούλα με μάτια σαστισμένα.


Κάνεις και άλλες δουλειές;


είπε ο γέρος με ύφος αξιοθρήνητο.


Δε θα μας εμποδίσεις εσύ βέβαια!


φώναζε το πλήθος.


Αντί να τρέχεις στο Σχολείο του Κράτους


και τ' ακούμπησε μπρος στη Βασίλισσα.


Ο Πολύδωρος τα πλήρωσε με τη ζωή του, πρόσθεσε συγκινημένος.


Άφησε με να σε βοηθήσω λοιπόν κι εγώ, κυρα-Βασιλοπούλα.


ήμουν εκεί την ώρα που ο παλατιανός με την αλυσίδα


έμοιαζε σαν κοπάδι τρομαγμένες χήνες.


Να εργαστείς αντί να κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια!


Ο Κακομοιρίδης μπήκε στο νόημα και χαμογέλασε


αν το εγκρίνεις, θα φύγω.


Κρυφοσκούπισε ένα δάκρυ και κάθισε στο τραπέζι αναστενάζοντας.


Ο τύπος συνέχισε το δρόμο του χωρίς καν να γυρίσει να τον κοιτάξει


και τον κατέβασε ο Κακομοιρίδης στο πηγάδι.


ακουμπισμένο στο παράθυρο


Πώς τους ξεφορτώθηκες;


Το καλό που σου θέλω να μ' ακούσεις, είπε.


Ο Πολύδωρος ανατρίχιασε.


Ο γιος του Βασιλιά; φώναξε.


Φερ' τον μέσα, γέρο, είπε.


Και άρχισε να κατεβαίνει το βουνό.


Φώναξε αμέσως το στόλαρχο, διέταξε νευρικά ο Βασιλιάς.


ανάμεσα στις πράσινες δασωμένες όχθες


Οι κουρελιάρηδες σαν και σένα δεν τρώνε κότες ούτε πίνουν κρασί!


ρώτησε ο κουλός.


Είχε χαιρετήσει χαρούμενα


Με άλλα λόγια, τα συσκευασμένα βιολογικά λαχανικά είναι πιο φρέσκα


Η κρεμαστή σκάλα ήταν σπασμένη


Τι δουλειά μας προτείνεις; ρώτησε σοβαρά.


ρώτησε στο τέλος.


και σκούπισε το μέτωπο του με το μανίκι του ποκαμίσου του


Και, μόλις έκαναν οι στρατιώτες να τον αφήσουν, έπεφτε χάμω.


Θα κάνει καλόν καιρό για το ταξίδι σας.


Ο άνθρωπος σηκώθηκε


και βούρκωναν τα μάτια του.


επανέλαβαν άλλες φωνές.


Πήρε τη βελόνα κι έραψε το φόρεμά της, ύστερα τα μεταξωτά της παπουτσάκια


που θα προχωρήσει γρηγορώτερα η μεταφορά.


Χρησιμεύουν να βρεις μέσα σου τη δύναμη και τη θέληση


Εσύ ωστόσο μη χάνεις στιγμή.


Για τη χώρα, του αποκρίθηκαν.


και το Βασιλόπουλο παρατήρησε πως εκείνα πήγαιναν πάντα προς το ίδιο σημείο


Τρεχάτη γύρισε η πρώτη παρακόρη.


Στην αρχή πιαστήκαμε αναμεταξύ μας.


άκουσε τι θα σου πουν τα πουλιά και τα δέντρα


Ο κουλός μ' ένα πήδημα έτρεξε στο δέντρο κι έκοψε το σκοινί.


ρώτησε πάλι το Βασιλόπουλο.


Δώστε μου ένα σκοινί!


όπου δύο νοσηλεύτριες μιλάνε στο τηλέφωνο ενώ άλλη μία πληκτρολογεί στον υπολογιστή


βαστιούνταν από τα μαλλιά και χτυπιούνταν με λύσσα.


Πες μου, τι τρέχει;


Το σπίτι του δασκάλου ήταν μακριά.


πάρε όσα όπλα είναι έτοιμα


στις δυο άκρες της κάμαρας, κάθονταν οι Βασιλοπούλες με κρεμασμένα πρόσωπα και χείλια πεταμένα


ως βασικού παράγοντα κοινωνικής, οικονομικής και περιβαλλοντικής αειφορίας.


άδειασε εκει το σίδερο και φέρε μου πίσω τη χειράμαξα.


Μα τι παραμύθια είναι αυτά που λες;


Εγώ το στρίβω αμέσως με την αλυσίδα


Σκοτώθηκε για να με σώσει, είπε με βραχνή φωνή.


Και ποιος δεν τα ξέρει!


Απεναντίας, χάιδευε την


όπου ήξερε πως τον καρτερούσε μια ορεκτικότατη σκορδαλιά.


και διαχείρισης της σημερινής κρίσης, η οποία πέρα από οικονομική είναι κυρίως κρίση αξιών.


ψιθύρισε τρομαγμένη η Ειρηνούλα.


ο φρούραρχος, τυλιγμένος μες στην κουβέρτα του


Του φαίνουνταν πως αντίκριζε καινούριους κόσμους.


Ο Βασιλιάς έσπρωξε νευρικά την κορώνα ως πίσω κι έτριψε το μέτωπο του


Άνοιξε τα μάτια του και ανασηκώθηκε ξαφνισμένος.


Τα κατάφερες; ρώτησε.


Με τίνος άδεια έφυγε από τους στρατώνες να γίνει παραγιός;


μ' ένα χαμόγελο που χώριζε το στόμα του


Πού;


Και πού να βρούμε νήμα;


Τότε σηκώθηκε το Βασιλόπουλο και γύρισε στους άντρες του.


Μα σαν είδε μπροστά του δυο παιδιά


καθώς το λεωφορείο ξεκινούσε


Ο κότσυφας πήδηξε κοντά της και ψιθύρισε


Τέτοιες ώρες βρίσκεις να ξεπορτίζεις;


Ο Πολύδωρος τον ακολούθησε.


Όπου, ανάμεσα σε κάτι χαλάσματα, ξαπλώθηκαν σε σκιερή γωνιά


Δε θέλω όμως να φύγεις έτσι, με αδειανά χέρια.


Τα γόνατά του κόπηκαν προς στιγμή και ακούμπησε τον τοίχο.


ξέσπασε φουρκισμένος ο Βασιλιάς.


και του είπε


μια κουκκίδα τόση δα


να τον καταφέρω να με βοηθήσει με το στρατό του


Ποιος είναι ο παραφέντης σας; ρώτησε το Βασιλόπουλο.


αλλά δε γίνεται ποτέ φίλη τους


το άνοιξε και το πρόσφερε του Βασιλιά


Η πιστοποίηση αφορά τόσο στο αγρόκτημα παραγωγής του προϊόντος


για τον τρόπο που έχτιζε άλλοτε τα βασιλικά καράβια


Πέρασε από δω την αυγή.


Πού είναι οι στρατιώτες;


Ή μάλλον μια ελάχιστη κίνηση προς τα πίσω


Ο νέος σηκώθηκε, έσκυψε από πάνω από το τραπέζι


Έβγαλε ο Βασιλιάς το χρυσό του στέμμα


γιατί σου αξίζει.


Γράφε λοιπόν, κυρ-λογιότατε, είπε.


και της έλεγε τις ομορφιές του δάσους που είχε πάει το απόγευμα.


Πώς θα το περάσουν;


γιατί ούτε λαμπάδα


Ο γέρος ξαφνίστηκε.


αποκρίθηκε και ένα λεπτό μετά χάθηκε στο διάδρομο προς το τμήμα νοσηλείας ημέρας


Πες, παιδί μου, δεν πήγαινες.


ρώτησε στενοχωρεμένος.


Σκέφτηκε την προηγούμενη μέρα


Σ' ευχαριστώ στ' όνομα της Πατρίδας, είπε συγκινημένος.


το ποτήρι της Πικρόχολης πέταξε από πάνω από το τραπέζι


Και οι δυο χαμογέλασαν σαν είδαν τ' αδέλφια.


Μια φορά καθόμαστε κι εμείς στο παλάτι.


καθώς ο ασθενής μπροστά του έκανε ένα βήμα πίσω


Δε φταις εσύ αν δεν ξέρεις γράμματα!


Μυστική υπηρεσία του Κράτους, αποκρίθηκε ο κουλός.


Ναι, Άρχοντα μου.


θα στρωθεί σήμερα μεγάλο τραπέζι


Τα πόδια της που μόλις σκεπάζονταν από τα σχισμένα μεταξωτά της παπουτσάκια


Θα πει κι ένα άλλο


Και με τι χόρτα!


το στρατηγό πώς τον λεν;


τους είπε το Βασιλόπουλο, που δεν έφευγε πια από ανάμεσα τους.


Ο γιος του Βασιλιά!


Και, σέρνοντας ένα σεντούκι, ο Πολύκαρπος γύριζε κάθε λίγο


Αμέτρητες αγελάδες έβοσκαν συντροφικά με κοπάδια αρνιά και κατσίκες.


και μου είπε να περιμένω απ' έξω


Εσύ δεν έχεις παρά τις κόρες σου.


Και τώρα, είπε, εμπρός!


αναφώνησε χαρούμενος ο σιδεράς.


πάρτε το αυτό και βάλτε το πάλι μπροστά


του αποκρίθηκε ένας από τους παρόντες.


Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια.


Όχι, απάντησε το Βασιλόπουλο.


Έλα μπροστά μου, αμέσως!


Πού κάθεται ο δικαστής;


καλά, είπε ο Βασιλιάς.


Το μάτι του έπεσε στο γαϊδουρίσιο κεφάλι.


Μα γιατί δεν το 'λεγες πρωτύτερα;


Ύστερα ο πατέρας μου είναι σιδεράς


Εξοχώτατε!


Και συ, Ειρηνούλα;


Η μεγάλη ανταπόκριση των σχολείων για συμμετοχή τους στο συγκεκριμένο πρόγραμμα


Τότε τον έπιασε μαύρη μελαγχολία.


που ξεχώριζε ανάμεσα στα πράσινα δέντρα.


Πληρώνω.


έτρεχε στον καθρέφτη και το τύλιγε στα μαλλιά της.


μουρμούρισε τρέμοντας.


είπε της αδελφής του.


Δε σε είδαμε σήμερα.


τον είδα, αποκρίθηκε ο υπασπιστής.


Θα πάω σπίτι να κοιμηθώ και να δω πώς θα είμαι όταν ξυπνήσω


Όχι, αλλά για τα καστανά μάτια του γιου του.


Έσκασες όμως το άλογο σου.


Μα τώρα, αφότου κατέβηκα από το βουνό μας


Όλοι! φώναξε.


Πικρό χαμόγελο είχε παγώσει τα χείλια του.


Κοιμάται ή γυρνά σε καμιά διασκέδαση, αποκρίθηκε.


Ούτε το ένα ούτε το άλλο, αποκρίθηκαν, μόνο τρέμει από το φόβο του.


Μια ώριμη γεματούλα πενηντάρα


και κοίταξε το Βασιλόπουλο.


Τότε κατρακύλησα κι εγώ ως κάτω


και με δάκρυα στα μάτια διηγούνταν τη συγκίνηση


ρώτησε φοβισμένα.


Ύστερα έπιασε και τη μανιασμένη Πικρόχολη


Κι αν το καθένα είχε τη δική του ζωή


Δεν πρέπει ούτε μιαν ώρα να χάσουμε


Ο πρωτομάστορης που δούλευε στο νερό κοντά


σε λίγες ώρες ίσως


Το Βασιλόπουλο γύρευε να τους σταματήσει


και αποκοιμήθηκε βαθιά


και προσπάθησε να γράψει το δικό του νούμερο


Εσύ δεν έχεις για να ζήσεις παρά λίγα χορταρικά


Αυτό το πήρα χθες βράδυ από την τσέπη του Κακομοιρίδη.


ακούοντας τις φωνές που εξακολουθούσαν στο παλάτι.


Πας μακριά;


πάνε και τα παίρνουν από τους εχθρούς τα παλικάρια


Μα το ελάφι έχει τέσσερα πόδια, και τούτο έχει μόνο δυο!


Δεν πρόφθασε να τελειώσει.


Γιατί κάτω από τα ρούχα τους δεν έχουν ούτε ποκάμισο!


Και ξέρεις τι συλλογίζομαι, Ειρηνούλα; εξακολούθησε αποθαρρυμένος.


Στο τέλος έφθασαν σ' ένα ερειπωμένο χωριουδάκι


Προσπάθησε να ελέγξει τον πανικό που άρχιζε να τον ξανακυριεύει


και να σου φέρω το αντίτιμο ή να χάσω τη ζωή μου


Ο δικαστής εκείνη την ώρα είχε γυρίσει στο σπίτι του


Βαρέθηκα τις μεγάλες σου αδελφές και τις φωνές τους!


Έμπα, είπε, και ο υπασπιστής πήδηξε στη βάρκα.


Ο πρωτομάστορης αναπήδησε.


Ο στρατηγός ζύγωσε και υποκλίθηκε ως κάτω.


γιατί να ξέρεις πως δεύτερη φορά


Όπως άφησε και την εξώπορτα ανοιχτή


έκανε περιουσία κι έφυγε στα ξένα


Δεν έχουμε, λέει, στρατό!


και το 'βαλα στα πόδια.


και μπήκε μέσα με την αδελφή του.


άφησε την άλλη να περάσει


Ο δρόμος είναι μακρύς, είπε.


κι έφθασαν μπροστά σε μικρή σιδερένια πόρτα.


και απελπίζουνταν που δεν μπορούσε να την παρηγορήσει.


και ζω κι εγώ όπως όπως


γιατί, λέει, χτίζει καράβια και αγοράζει, λέει, σπαθιά


Ο Κακομοιρίδης έσκυψε και φίλησε το λιωμένο χρυσοκέντητο ρούχο του.


Και ο ναύαρχος.


Δεν έχει πια κανένα παράσημο στο σεντούκι


σούφρωσε τα χείλια του κι ετοιμάζονταν ν' απαντήσει.


Με στενοχώρεσε πολύ αυτή η δουλειά


Ευλογημένος να είσαι!


βρίσκουνταν στον πύργο, μα πάλι δε βρήκε τίποτα.


Ο Πανουργάκος έπεσε στον γκρεμνό


σε κάθε χορτάρι, σα διαμάντια ατίμητα.


Είχε παγώσει στη θέση του


Σηκώθηκε να φέρει έναν καφέ από την τραπεζαρία


Καλό ήταν να κάναμε και ‘μεις το ίδιο.


Μην κλαις, της είπε με συμπάθεια.


και τα φόρτωναν σε αμάξια ή σε μουλάρια


Παντού ερημιά.


εξήγησε.


Δεν ακούς που σου μιλάω


κι έφθασαν μπροστά σ' ένα μικρό-μικρό κάτασπρο σπιτάκι.


αποκρίνουνταν η Πικρόχολη.


Κάμποσες μέρες έμεινε κακιωμένος και κλεισμένος στα δωμάτιά του.


Δεν το πιστεύω ότι δεν έχεις δει την καλύτερη ταινία όλων των εποχών.


Καθήστε, παιδιά μου, να ξεκουραστείτε.


Προχώρησε με σταθερό βήμα προς την αίθουσα υποδοχής των ασθενών


Φαντάζεστε τι θα μπορούσε να συμβεί;


και με αυτό το φως κάθισαν τ' αδέλφια να φάγουν.


Ο Πολύδωρος, από την πόρτα όπου στέκουνταν, είχε παρακολουθήσει όλη αυτή τη σκηνή


Φαίνεται ακόμα το βασιλικό στέμμα, αν και ξεχρυσωμένο.


Και με καινούριο θάρρος ξαναπήρε το δρόμο της πλάι του.


πρότεινε με σβησμένη φωνή.


για να του πάρει το πουγγί


Το σπίτι μου θα φθάσει πάντα.


και τον έριξε στα γόνατα.


Σαν έφθασαν στο παλάτι, όλοι κοιμούνταν ακόμα.


Μα πριν φύγω, ρώτησε τον άνθρωπο αυτό


ξεφώνισε αγριεμένα


να ξεστομίσει μερικά από τα συνηθισμένα της λόγια.


αποκρίθηκε το παιδί.


και γονάτισε μπροστά στον Άρχοντα.


Α, να και άλλες καταγραφές, είπε ευχαριστημένος


και στο τέλος ήρθαμε δω, στην άκρη του βασιλείου


χτυπάει τις πόρτες των εξεταστικών δωματίων


Ο αρχικαγκελάριος χλώμιασε.


του Βασιλιά καινούρια φορεσιά και μανδύα


γιατί πούλησε το σπίτι του


δρόμοι φαρδείς και καλοστρωμένοι ένωναν το βασίλειο των Μοιρολάτρων με όλα τα γειτονικά βασίλεια.


Φοβούμαι πως στον τόπο μας κανένας δεν το έμαθε αυτό.


ακολουθούσε ο δυστυχισμένος ο πρωτοβεστιάριος.


ή θα λογαριαστείς με μένα.


Σηκώθηκε καθώς το λεωφορείο περνούσε από το κέντρο


Το παλικάρι πέθανε.


δε βρήκε τίποτα.


Και ποιος σε υποχρεώνει να μείνεις δάσκαλος;


Εσύ τους ξύπνησες, εσύ είσαι άξιος να τους κυβερνήσεις!


Πιάσε το σπαθί σου, δειλέ!


Αν κυνηγάς κανένα σαν εσένα και μένα


πρωί-πρωί


Θάρρος! Θα γίνουν τα όπλα.


Μ' αυτό δε δέχθηκε.


Ανάλογο, λέει, της αξίας μου, τ' ακούτε σεις όλοι;


Και τι γίνεται η κοπελίτσα που ήταν μαζί σου;


Και ζούμε, ολομόναχες, στη μοναξιά της εξοχής


Εγώ τότε διεύθυνα εκατό δουλευτάδες τεχνίτες


κι έτρεχε στο κελάρι.


που στην ταβέρνα είχε πει τόσο υβριστικά λόγια


Εγώ έφαγα το ψωμί μου.


Ας πούμε το άλφα είναι το πιο τυχερό


Κάνε τα, είπε μια γυναικεία φωνή κοντά του.


τ' αμάξια μας σπούσαν στα χαντάκια.


Και βλέποντας τον υπασπιστή Πολύδωρο στην πόρτα


πλήρωνε το παλάτι ό,τι έπαιρνε.


δε θα γλιτώσεις από το καμτσίκι μου.


Είχες δίκαιο να φοβάσαι, είπε στο τέλος


Λαγόκαρδε, είπε το Βασιλόπουλο, αργά προφέροντας τις λέξεις, επρόδωσες την Πατρίδα.


Να το κλώσετε σεις!


Στην πόρτα κάθουνταν ο νοικοκύρης με το κεφάλι μαντιλοδεμένο


πάνω από μια κουτσή χρυσή κονσόλα


Ο υπασπιστής υποκλίθηκε κι έκανε να φύγει.


Τι αστείο ήταν αυτό


Άλλη μια κλωτσιά στο πάτωμα


Το βλέπω, βλάκα!


Σταυροκοπήθηκε, σκούπισε τα μάτια του κι επανέλαβε με τρεμουλιάρικη φωνή


Ο γέρος χωρίς να κουνήσει, αποκρίθηκε ζαλισμένα


Χτύπησαν δεύτερη φορά, πάλι δεν αποκρίθηκαν.


και δυο τρεις τσίροι καρβουνιάζουνταν ανάμεσα στις στάχτες.


Έκλεισε τα μάτια και σκέφτηκε το προηγούμενο βράδυ


Ο γιος του Βασιλιά;


Οι κύριοι που περίμεναν τη σειρά τους τον κοίταξαν αδιάφορα


φθάνει να μ' αφήσεις εμένα στην ησυχία μου.


είπε χαρούμενα της Ειρηνούλας


Ο Βασιλιάς επλήρωνε στρατό είπε μέσα του με πίκρα


και τους δυο υπασπιστές


Πήγαινε συ όπου θέλεις, πρόσθεσε


Η Ειρηνούλα γέλασε.


κάστρα γερά και γεμάτα στρατιώτες τειχογύριζαν το βασίλειο.


αλλά δεν απάντησε κανείς


Μας συμφέρει, εξακολούθησε ο Κακομοιρίδης.


Στερέωσε καλά την κορώνα στο κεφάλι του


Μοίρασε τότε τις σοδειές του, κι έτσι πέρασε ο χειμώνας χωρίς να πεινάσει κανένας.


Σηκώθηκε αργά και προχώρησε προς την κουζίνα


Για άκουσε ακόμα.


Η κόρη δίστασε.


Άλλο ένα;


στην πόρτα ενός καφενείου μ' ένα παλικάρι.


και η άλλη, στεγνή και μελαχρινή


και το παιδί του, που είχε κλέψει το ρολόι του Κακομοιρίδη.


Με χόρτα τώρα θα ζούμε!


Κάποιον ασθενή θα είχε στο μυαλό της η κακομοίρα


Ποιος είναι;


Δεν ήλθες πια στην καλύβα μου


Ήταν όμως και κουτός!


κι έφθασε την ώρα που το παιδί του κλέφτη ξέκοβε στο δάσος.


Γύρισαν και είδαν τον ίδιο άνθρωπο.


πρόσθεσε ο πρωτομάστορης.


τελείωσε ο στρατός


Σε λίγο θα σας δώσω και βιβλία να διαβάζετε μοναχοί σας.


δυο πίτες και μια σκούφια.


Η κόρη τον κοίταξε συλλογισμένη.


έλεγε αναστενάζοντας ο άνθρωπος.


Το ρεύμα παρέσυρε τις φελούκες


Ναι!


Μιας πάπιας που περπατούσε στην ακρολιμνιά της έλειπαν τα πόδια


Σήκω να ζεστάνεις λίγο γάλα και να φέρεις μερικά παξιμάδια.


σ' ένα ξεγυαλισμένο χρυσό κρεμαστάρι


Μα, παλικάρι μου, θέλω μόνο την αλήθεια


ενώ γυρνώντας τη ράχη η μια στην άλλη


κλαύθηκε και είπε η Βασίλισσα Παλάβω.


Τον βρήκε καθισμένο σ' έναν κορμό δέντρου με το κεφάλι μαντιλοδεμένο.


Η τρύπα αυτή είναι η φωλιά τους


Το πρόσωπο του ήταν αγέλαστο και χλωμό.


Από τις πρώτες λέξεις που είπα


Τι είναι πάλι οι φωνές;


Για να σου πω, με κοροϊδεύεις;


Και όσοι ήξεραν γράμματα κάθισαν κι έγραψαν.


μα δε χτυπούν γέρους!


ξαναπήρε ο κουλός τη διεύθυνση της αντικρινής όχθης


Να γίνεις γυναίκα μου και Βασίλισσά μου, είπε ο Συνετός.


Έλα, είπε, πρέπει και από δω να φύγομε.


άρπαξε το χέρι του αγοριού και το φίλησε.


Κάνετε καρδιά, παιδιά, εμπρός!


Μα τούτος! Να τον έβλεπες!


Με λένε Κατεργαρίσκο.


Της φάνηκε τόσο όμορφος, που τον φίλησε.


να χτυπάει ο συναγερμός και ο σεκιουριτάς να βλέπει μόνο άδειο αέρα στην πόρτα


δικαιολογήθηκε ο Βασιλιάς


Τότε δουλεύαμε.


περνώντας τους χωρικούς της πεδιάδας, που έφευγαν εμπρός στον εχθρό.


Θα ήταν λιποταξία!


Στην ταβέρνα, σαν όλους τους άλλους.


Η ιδέα να χάσει το φαγί του δεν του ήρχουνταν καθόλου.


Απ' όλα τα στήθη βγήκε μια μεγάλη φωνή


Να ομορφιά και φαμελική χαρά


και θλιμμένος έσφιγγε στην αγκαλιά του την κόρη του


Θα τον κρεμάσω να τον φαν τα όρνια


Μα ήταν αμάθητη από τέτοιους δρόμους.


Λες να μην είχε ξυπνήσει ακόμη


ξέσπασε πάλι με θυμό.


Γιατί δε δουλεύεις και τώρα;


Θα σου κάνω ωραία σούπα.


κόκκινος και ιδρωμένος από το τρέξιμο.


που τόσα χρόνια δεν την είχε ακούσει.


την πατρογονική του υπερηφάνεια


Ώρες καλές, παιδί μου, είπε ο δάσκαλος αναγνωρίζοντας τ' αδέλφια.


Σε πολλά μέρη, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Τι θέλεις;


χτίζουνταν εκεί τα βασιλικά καράβια κι έμπαιναν στο ναύσταθμο.


γυρνώντας άλλη μια φορά με τον τελευταίο που του επιβλήθηκε


Εσύ όλο μεγιστάνες και βασιλιάδες ονειρεύεσαι


με ράστα μαλλιά


Αχ, τι ωραία σμέουρα!


κι έβγαζα ακόμα τα λαχανικά μου και αγόραζα το ψωμί μου.


Και τα φλουριά πήγαιναν στην τσέπη των Πανουργάκηδων


πως το γράμμα αυτό ήταν γραμμένο για τον Πανουργάκο.


όπως νωρίτερα


Η κόρη μου ράφτρα! ξεφώνισε.


Δεν ακούουνταν πια ποτέ φωνές.


κοιμούνταν ξαπλωμένη στα λιωμένα μαξιλάρια του σοφά


Ο Βασιλιάς σηκώθηκε και χτύπησε το κουδούνι.


Ο Κακομοιρίδης θέλησε να δώσει στο Βασιλόπουλο το κρεβάτι.


Στόλος, παρών.


είπε η γριά, και αύριο πάλι εξακολουθείς το δρόμο σου.


Μα αυτό γυρεύω ίσα-ίσα


και της Ζήλιως την τραχηλιά


Βγήκε απότομα από τις σκέψεις του


έκανες όσο πιο γενικό έλεγχο μπορούσες να κάνεις και δεν έδειξε τίποτα


σηκώνουνταν να πάγει στο σπίτι του


Το είχε κλέψει από κάποιο δυστυχισμένον Κακομοιρίδη


την είδε, μα δε μίλησε.


και μου άρπαξε τη χειράμαξα.


που είχα στείλει την περασμένη εβδομάδα στα γειτονικά βασίλεια


Ο Πανουργάκος έκοψε τους σπάγκους


Μα πού το βρήκε το άλογο; διέκοψε το Βασιλόπουλο.


Λες και γυρεύει μονάχος του να τον σηκώσει.


μ' αν ξέρεις αυτό, θα ξέρεις και άλλα!


και πουλούσαμε τα γεννήματα σε όλα τα γειτονικά μέρη.


Ο γερο-Κακομοίρης τα έχασε.


Ρώτησε τον, Εξοχότατε, αν δεν τα πλήρωσα!


και απλώνοντας το χέρι του στο στήθος με όλα τα δάχτυλα ανοιχτά.


Έχω μια πρόταση να σου κάνω.


για να το βρούμε πιο εύκολα, πρόσθεσε γελώντας.


Το Βασιλόπουλο σίμωσε το Βασιλιά.


Ποιος από σας ξέρει να τραβήξει σφενδόνα;


Μα ο τόπος σου έχει ανάγκη από σένα.


ώστε το ξαναδίπλωσε και το έβαλε στην τσέπη.


Είμαστε ακόμα μακριά; ρώτησε ο υπασπιστής.


είναι και πιο ευπαθή σε αλλοιώσεις


Είναι οικολογικά προϊόντα που προκύπτουν από ένα ολοκληρωμένο σύστημα


δεν είδε τίποτα και πλησίασε στην άκρη του γκρεμνού.


Μην παινιέσαι, είπε ήσυχα, δεν τα ξαναείδες ακόμα.


από δυο κλέφτες.


να πονώ για τέτοιον τόπο; μουρμούρισε.


όταν έξαφνα παράξενος ήχος κίνησε την προσοχή τους.


έμεινα μονάχος και βαρέθηκα να δουλεύω για άλλους.


ένα φτωχοντυμένο χλωμό άνθρωπο με αλυσίδες στα χέρια.


να πληθαίνω τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες


ένα γεροντάκι φτωχοντυμένο


μήπως ξέρεις πού μπορώ να βρω τους καταγραμμένους στρατιώτες;


δεν εκάναμε ποτέ τίποτα για το γενικό καλό.


Εκείνος θα μας δώσει τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε.


Βρόντος, εκατόνταρχος.


Έκλεισε τα μάτια του κι έγειρε αργά το κεφάλι.


Είμαι δικός σου


τους έσερνε όλο και μακρύτερα από την εχθρική όχθη.


να δουλέψουν στο μεταλλείο


Καληνύχτα, παιδί μου, κοιμήσου ήσυχα, είναι αργά, του είπε.


όπως απεικονίζεται στο συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα του Δασαρχείου Ιστιαίας


και τον ακούμπησε μπροστά τους, σε σιδερένιο ταψί.


και έσκυψαν πάλι στις δουλειές τους


Γιατί λες πως κοιμάται;


Ξέρω τι θα πεις πριν το πεις.


ο Βασιλιάς άκουσε το αναφιλητό του γιου του.


και τον είχαν τώρα στην εντατική σε καταστολή


Δεν ξέρω, είπε ο υπασπιστής, μα είναι το μόνο βιβλίο στο παλάτι.


περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο της ύπαρξής μου στέμμα


Ησυχία, παιδιά, δεν έχομε κανένα φόβο, έλεγε περνώντας το Βασιλόπουλο.


που έβγαινε πυρωμένο από το φουρνέλο.


Έχομε ανάγκη από όλο μας το θάρρος και τη δύναμη.


Γιατί ένα δεν είδα


Πού θα το πας;


ρώτησε σιμώνοντας.


Μα δεν ήξεραν να του πουν.


Και με αυτά τα φλουριά ελπίζεις να χτίσεις κάστρα και να οπλίσεις στρατό;


Το μαγειριό πρέπει να παστρευθεί και το φαγί πρέπει να ψηθεί.


Όχι, ούτε είδα ποτέ άλλον να ράβει.


και καθησύχαζε κάθε τρομαγμένη καρδιά.


Μου κακοφαίνεται μόνο που δε μου βρίσκεται τίποτα να σας φιλέψω


και θα 'σπαζαν και τα τελευταία


Ποιος μας διώχνει πάλι; ρώτησε.


στα χωριά και στις χώρες.


Άλλη μια ώρα το πρωί και μια το απόγεμα, μάθημα.


και δωσ' μου το μαντίλι να το κάνω σκουφί.


ρώτησαν οι γυναίκες.


Μα τι λοιπόν έφερες αυτό το παμπάλαιο Κατάστιχο


Γι' αυτό πάω στην ταβέρνα.


Λύσε μου τα χέρια μου, γιατί μούδιασαν έτσι δεμένα.


του είπε με δάκρυα στα μάτια.


Ούτε πατούσαμε το πόδι μας


για να μην ακούσει άλλα εναντίον του πατέρα του.


Πού τον είδες;


ενώ οι χωρικοί, πάλι, έτρεχαν να προφυλαχθούν στη χώρα.


που από πάνω από την κονσόλα


Παραμάγειρας του Κουκίδη που σκότωσε τον Κουκόπουλο


θα μπορούσα να έχω έναν διπλό εσπρέσο, παρακαλώ


είπε ο πρωτομάστορης με περιφρόνηση.


Και σαν έβγαιναν μπερμπάντηδες


είχαν πληγιάσει.


Να το πάρεις, Κυρά μου, αποκρίθηκε χαρούμενος ο Βασιλιάς.


Βιάζομαι να πάω πίσω.


Κάθε του κίνηση συνοδεύονταν με κουδούνισμα κυπριών.


Δύσκολο πράμα, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Θα φύγω, Ειρηνούλα.


μερικά σπασμένα πιάτα κείτουνταν σκόρπια εδώ κι εκεί


Δε συλλογιέσαι και μας εδώ τι τραβούμε, μόνο στη χώρα μου γυρίζεις;


Το Κράτος χάνεται!


Μα ο Άρχοντας ήταν παλικαράς.


Πόσο ακριβά θα μου ξεπληρώσετε τη νίκη σας εκείνη!


Σήκω, Ειρηνούλα, είδα φως, της φώναξε. Έλα!


φώναξε, περιμένοντας να δει ποιος από τους τρεις που περίμεναν στο θάλαμο θα αντιδρούσε


Είμαι άνθρωπος κι εγώ!


Ένα στρατιώτη δεν αρμάτωσε ποτέ του.


γυρνώντας το πρόσωπο του για να κρύψει τα δάκρυα που κατρακυλούσαν στα μάγουλα του


Φέρε ευθύς το στρατηγό.


Αλίμονα σε αυτόν που δεν σέβεται τις τελετουργίες!


που δεν άκουσε τα λόγια της Ζήλιως.


φώναξε, κι έπεσε στα γόνατα κοντά του.


δεν έμεινε κανένας να μας προστατεύσει


Γιατί ο εξάδελφος Βασιλιάς δε δέχεται ζητιάνους, παρά μόνο σαν του έλθει το κέφι.


Και ο Βασιλιάς, κατσουφιασμένος και μουρμουρίζοντας


και σοβαρά βάλθηκε να στερεώσει στη ζώνη της ένα μεγάλο τενεκεδένιο άστρο.


Εκεί που πήγαινε βιαστικός, άκουσε περπατησιές.


Η ιδέα του ήλθε τότε να κάνει μέλι, μαζεύοντας σε κυψέλες τις σκορπισμένες μέλισσες.


κατρακύλησε μέσα ο πρωτοβεστιάριος.


Πήραν πάλι το δρόμο της χώρας.


ρώτησε ανήσυχα μια βατομουριά.


να οπλίσουμε το έθνος.


Βέβαια καμιά φορά είναι με τα δυο αδελφάκια της


Βαστούσε τίποτα;


Μόνο στο μαγειριό μερικά ξύλα αποκαίουνταν


Άνοιξε τον ιατρικό φάκελο του επόμενου ασθενή


στο μεταξύ το Βασιλόπουλο είχε ζητήσει το μεγάλο Κατάστιχο


Έτρεξε στο σπίτι του Κακομοιρίδη


Και τρεχάτος έφυγε και πήγε στο στρατόπεδο.


είναι η διατήρηση του δασικού χαρακτήρα αυτής


δώρο τέτοιο που, μόλις το δεις


Μανούλα μου. μουρμούρισε.


αλλά το τηλέφωνο δεν έβγαζε τη συνηθισμένη φωτογραφία κλήσης


Κάμποση ώρα πήγαιναν τ' αδέλφια.


κι έννοια σου


και να ησυχάσω από τα βάσανα του κόσμου.


όταν θα έβγαζε τον υπολογιστή έξω από τον ανιχνευτή της εξόδου


Δίκιο έχει αυτός, μουρμούρισε.


ρώτησε στενοχωρημένος.


Αυτό όμως δε γιάτρεψε τη μελαγχολία του.


Θα έχει και άλλα πράματα, κανένα θησαυρό κρυμμένο.


θα την καταδεχθώ κι εγώ.


Σοβαρότατα, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Δεν κάνει, κυρα-Βασιλοπούλα μου!


Μα τι παραμύθια λες!


Ο Κακομοιρίδης χαμογέλασε πικρά.


ξέχασαν για λίγες ώρες τις δυσκολίες και τις πίκρες της ζωής.


Τι πληρώνω γι' αυτόν; ρώτησε τον πρωτοβεστιάριο.


και εισβάλλει στο βασίλειό μας.


Τι δουλειά μπορώ εγώ να κάνω;


Περιέργως αυτή τη φορά κανείς δεν γύρισε να τον κοιτάξει.


και από δουλειά δε νοιάστηκε τίποτα


Οι χοντροί όμως τοίχοι βαστούσαν ακόμα.


και τράβηξε για το παλάτι.


Θα ήταν καθήκον σου


είπε ήσυχα ο πρωτομάστορης.


έτρεξε στους στρατώνες


Αφέντη, είπε και η φωνή του έτρεμε


Δεν έχω ψωμί, αποκρίθηκε το παιδί.


Και ξανάρχισε το δρόμο του, σπρώχνοντας τις βάρκες του


Μα δε μου θαμπώνουν το μάτι.


Σ' ένα περιβολάκι απεριποίητο και ακαλλιέργητο


και κοίταξε τον αδελφό της που πήγαινε ίσια μπροστά του


στο ποτάμι.


και όλοι μας να τον ακολουθήσομε.


Μα πώς να πάρει τις μελόπιτες;


να διαλέξει το πιο ακριβό λάπτοπ και να φύγει χωρίς να τον δει κανένας


ενώ πίσω, μακριά, κατρακυλιστά


οι μουσαφίρηδες θα είναι αντίκρυ στρωμένοι.


Μερικοί νέοι, χλωμοί και κακορίζικοι


που θα φτιάσεις εσύ, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Πού και πού, κανένα γκρεμισμένο παλιόσπιτο ξεχώριζε στη μονοτονία της έρημης πεδιάδας.


χωρίς να του απαντήσει


Τι βρήκες; ρώτησε η Ειρηνούλα.


είπε το Βασιλόπουλο σηκώνοντας τους


πήγαινε στη δίκη του Κακομοιρίδη, ν' ακούσεις δικαιοσύνη.


και για να μην κοιμηθεί


Κι έδειξε γύρω του τ' αγκάθια και τ' αγριόχορτα


Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου


Μα, δεν κάνουν μάθημα.


που νομίζεις ότι είσαι


Έτσι το 'θελε η μοίρα!


άνοιξε την πόρτα κι έβαλε μέσα τους κλέφτες.


Μα σα βρέθηκε έξω, στα σκοτεινά και στο κρύο, σταμάτησε.


Από πάνω από την κονσόλα το κρεμασμένο γαϊδουρίσιο κεφάλι


έπρεπε να πάει επιτέλους να διαβάσει το παραπεμπτικό για τον επόμενο ασθενή


Μα πόσα μου πληρώνεις;


Πάμε να κοιμηθούμε, παιδί μου, είπε ο Βασιλιάς.


Δεν πιστεύω.


Ύστερα δίπλωσε τα χέρια του αποκάτω από το κεφάλι του και αποκοιμήθηκε.


Έξαφνα ο νάνος έσκυψε πάνω στον πεθαμένο


Ο κόσμος τα έχει βούκινο.


Καμία απάντηση


Το Βασιλόπουλο ξύπνησε την αδελφή του.


Θα ζήσει!


Με αυτό, είπε.


και ρώτησε γιατί.


Εκείνη την ώρα έφθασαν μερικοί στρατιώτες σέρνοντας μαζί τους τον κυρ-Λαγόκαρδο.


Κοίταξε γύρω με πρόσωπο αλλαγμένο.


Ξέρω πως έχω στρατό, γιατί κάθε χρόνο πληρώνω γι' αυτόν.


στέκουνταν ανάμεσα τους ο γιος του Βασιλιά.


Λοιπόν, ήλθε το τέλος! μούγκρισε.


είπε χαρούμενη


είπε μ' έκσταση η Βασίλισσα


Μα δεν είναι έτσι τα πράματα, παλικάρι μου


Θυμήθηκε τα λόγια του δασκάλου


και να πάνε να τον ζητήσουν από το Βασιλιά.


Πες μου, είπε το Βασιλόπουλ


Θα βρω, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Τη σκουντάει στον ώμο


Περνούσα τις μέρες μου στο δώμα


Αν ήξερες τι είναι αυτοί οι άνθρωποι!


Και βγήκε χωρίς να κοιτάξει πίσω του.


το ποτάμι που ήταν πολύ γρήγορο


αδιαφορώντας για τον πόνο και την κούραση.


Στάθηκε στην είσοδο και ξαναφώναξε το όνομα


Μα πέρασαν πολλά χρόνια από τότε.


και κοίταζα τα σκονάκια που χοροπηδούσαν, έτσι, για να περνά η ώρα.


όπου όλο και δυνατότερες ακούουνταν οι στριγλιές.


Και αλλάζοντας τόνο


Μα είχε αυγά, τα περίφημα αυγά του εξαδέλφου Βασιλιά.


Εξοχότατε, κλέφτης δεν είμαι.


ο αρχικελάρης σου έφυγε και το κελάρι είναι αδειανό.


δεν κάνουμε εξετάσεις αίματος κάθε τρίτο μήνα


Λοιπόν, θέλεις να γίνεις και συ όπως είναι αυτοί;


μπορούν να εισβάλουν στο Κράτος μας.


Πήρε το γράμμα, το άνοιξε


Καλά την έχομε σαν το μάθει η Βασίλισσα.


Θα πάω!


Το Βασιλόπουλο τον κοίταζε συλλογισμένο.


τα φοβερά κάστρα του Συνετού.


Είναι μεσημέρι!


Αυτή τη φορά την πιάνει και από τους δύο ώμους


Και για να μην τον κακοκαρδίσει


και θα σου δείξω εγώ τι είναι ο στρατός μου.


Γιατί τα γράμματα κάθονται σούζα όταν τα κοιτάς


Μπήκαν μέσα και γύρισαν όλα τα δωμάτια.


έτοιμοι να πελεκηθούν


Τώρα θ' αρχίσει το πανηγύρι, είπε ο κουλός.


Καλά, θα έρθω.


Το Βασιλόπουλο έβγαλε τα ξυλαράκια από την τσέπη του και το μάθημα άρχισε.


Γιατί όχι;


Πάνω από μια πόρτα παρατήρησαν κάτι μαύρα γράμματα.


Το Βασιλόπουλο έσφιξε το μέτωπο του στα χέρια του.


τράβηξε κατά το σπίτι του Κακομοιρίδη.


και οι στρατιώτες γίνονταν μάγειροι ή παραγιοί


Θα τον διορίσω.


Πως του χρειάζουνταν φλουριά, το ήξερε.


Μη φωνάζετε έτσι!


να μας χαιρετήσουν οι μουσαφιρέοι


Ας χτυπήσομε να ρωτήσουμε τι είναι δω, είπε το Βασιλόπουλο.


Και ήλθε ο υποστράτηγος και υποκλίθηκε ως κάτω.


και ο γιος του δε χαρίζει.


Και τίποτα δεν μπορούσε να τους συγκρατήσει.


Με τι, είπες; Με το καμτσίκι!


φώναξε πιο άγρια ο αρχικαγκελάριος.


διέκοψε οργισμένος ο Βασιλιάς.


Ο τόπος ήταν ανάστατος.


είπε νευρικά ο Βασιλιάς.


Και δεν ξέρω πώς να θρέψω τόσον κόσμον!


Μα δεν πρόφθασε να τελειώσει.


Γύρευε να καταλάβει την έννοια του σκοπού της σάλπιγγας


αποκρίθηκε ο κότσυφας.


είπε με θυμό.


Μάλλον φοιτήτρια


Κακομοιρίδη, είπε τότε χωρίς περιφράσεις


Νομίζει ότι είναι παντογνώστης, αλλά δεν ξέρει τίποτα!


Ο εχθρός είναι μέσα στον τόπο!


Αφέντη, λυπήσου με!


Δεν έχουμε Πατρίδα!


και άλλα παρόμοια.


δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.


Ζήτω ο Βασιλιάς!


Η μέρα άρχιζε να γλυκοχαράζει.


Αυτό δε μας λέγει γιατί έφυγε ο γιος σου


Τότε ποιος κάθουνταν σε ταβέρνες να πίνει


Κάθε φορά που πήγα να τη ρωτήσω μου έδωσε αμέσως μια βιαστική δουλειά.


Είναι τρελός ή αυθάδης;


Ο Κακομοιρίδης χαμογέλασε


και που θα διαβάζεις μονάχος σου.


Το Βασιλόπουλο, χωρίς να χάσει καιρό, διέταξε


Ούτε τρελός ούτε αυθάδης.


που έπεφταν σγουρά και πλούσια ως την κεντημένη του τραχηλιά.


είπε ο γέρος.


νομίζοντας πως από την τρομάρα του ο φρούραρχος τα είχε χάσει.


Σωστό αυτό που λες, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Για τα μαύρα μάτια του κυρ-Αστόχαστου;


χωρίς καν να το νιώσει ο Αφέντης.


πως ζώντας στη φύση θα μάθομε πολλά πράματα;


και το παιδί γέλασε.


Το περίμενα.


Με λένε Μήτσο, αποκρίθηκε τρέμοντας το παιδί


παρά να δουλέψεις ώσπου να σκεπαστεί πάλι το ποτάμι με καράβια.


Φοβιτσιάρη!


Διασκεδαστικά δεν είναι.


Θα πάω στο δάσκαλο, θα δουλέψω μέρανύχτα, και θα μάθω!


Λοιπόν θα πει πως έχεις μέσα σου κάτι


Το Βασιλόπουλο τον σήκωσε.


Ο εχθρός δεν έφυγε, κι ας μη φαίνεται, είπε το Βασιλόπουλο.


Ίσως δουλεύοντας τη γη που θα μας θρέψει.


Έπειτα μας τρώγει εμάς η πονοψυχιά!


και ξανάπεσε στη συνηθισμένη του αταραξία.


στο πληκτρολόγιο με τη ζελατίνα που αλλάζεται κάθε εβδομάδα


Μα δε βρήκε τίποτα.


Συγυρίζω, πλένω, μαγειρεύω, ζυμώνω, σκάβω το περιβόλι.


Και πήραν πάλι το δρόμο τους κατά τον κάμπο


Είχε βραδιάσει.


Θυμήθηκε το χαμένο θησαυρό και σφίχθηκε η καρδιά του.


Την πούλησε, αποκρίθηκε ο Βασιλιάς, για να μας δώσει να φάμε.


Αχ, αδελφέ μου, εγύρισες επιτέλους!


με δρόμους στραβούς και βρώμικους και σπίτια μισορημαγμένα.


Πήγαινε συ να κοιμηθείς, πατέρα


και ύστερα ξανάβγαιναν πάλι χωρίς φόρτωμα


Μήπως είχε πέσει κι είχε χτυπήσει το κεφάλι του στο δρόμο για το σπίτι


πώς θα προφθάσει μόνος ο πατέρας μου


και πώς.


όπου η Ειρηνούλα κοκκίνιζε τα πουλιά


με έριξε χάμω και θα έπαιρνε το αμαξάκι


Είναι οι δυο υπασπιστές


Πού είναι; ρώτησε το Βασιλόπουλο.


μουρμούρισε η Ειρηνούλα.


Έγινε μάχη;


Λέγε, τι θέλεις;


Και το παιδί τους ακολούθησε.


Ο πιστός σου Λαγόκαρδος


φουρτούνες που μπορούσα να προλάβω αν ήξερα γράμματα!


το φριχτό κεραμιδί τέρας που τα στέλνει στην ιστορία


και η κορώνα σου είναι το μόνο πολύτιμο πράμα που βρίσκεται στο παλάτι.


που ήταν γραμμένα με χρυσά γράμματα


Περνούσε από το δάσος.


Ο κουλός άπλωσε το χέρι του κατά τη δύση.


Και στους άντρες


Τι λες; είπε με θυμό ο Βασιλιάς.


Κι επειδή Βασιλιάς και Βασιλόπουλο έμεναν ακίνητοι


Φέρε μαζί σου τα διαμαντένια ποτήρια του Βασιλιά


Α, μα για να σου πω, με ζάλισες επιτέλους!


Μπήκαν στο κηπαράκι και κάθισαν στον μπάγκο πλάγι του.


ρώτησε το Βασιλόπουλο κι έσκυψε κοντά της.


Μα πού να το νιώσει η δικαιοσύνη!


Η πόρτα ήταν ανοιχτή.


Προχώρησε στο βάθος του λεωφορείου και κάθισε δίπλα σε μία γλυκιά κοπελίτσα


Το Βασιλόπουλο ανατινάχθηκε.


Είχε ακόμα μια ώρα ύπνο μπροστά της


είπε με δύναμη.


Θα ψοφήσουν οι μέλισσες και τότε με την ησυχία σου μαζεύεις το μέλι.


Πανουργάκο, έλα δω!


Κάμποση ώρα ούτε ο ένας ούτε ο άλλος δε μίλησε.


Και πλήρωνε καλά.


Όχι εδώ, βέβαια, είπε ο κουλός.


Τι έχει μέσα!


κατέβαζε μια μελόπιτα σερβιρισμένη για το Βασιλιά.


Τι θέλει στο βασίλειο μας;


Μα δεν πρόφθασε η Ειρηνούλα να φάει, και αποκοιμήθηκε στην καρέκλα της.


Αν δεν πας κι έλθεις σαν αστραπή, σου κόβω το κεφάλι!


κοίταξαν αφηρημένα τον τοίχο κάπου πίσω του


Έφαγε τους παράδες του και μπήκε κοπέλι


και δεν προλαβαίνω τώρα να τους δω και τους δύο


που καταδίκασε τον αθώο άνθρωπο.


Τώρα πες μου πώς σε λένε.


Φοβέρας, στρατηγός


και ο Πολύκαρπος παράτησε το σεντούκι.


Μπορεί να ήταν παραισθήσεις από τα φάρμακα


έναν γενικό έλεγχο δεν θα το γλιτώσεις αν όντως έχεις χάσει τόσα κιλά


ή κλέφτες και φονιάδες.


Αυτή μούγκρισε και τράβηξε πιο ψηλά το πάπλωμα


Το τραπέζι ήταν στρωμένο


τι είχε ακούσει και δει από μέσα από τα ερείπια


Δεν είχε το κουράγιο να βρίσει το ξυπνητήρι


ρώτησε σε λίγο.


Μεγαλέμπορος στα ξένα, Αφέντη μου, αποκρίθηκε ο πρωτοβεστιάριος.


είπε η Ζήλιω.


και θα το έκανες όσο και αν σου κόστιζε, είπε.


Το ποτάμι είναι φαρδύ και δε μας φθάνουν τα βέλη τους.


Ποιος κλαίει;


Τι, παιδί μου;


και άλλοι πάλι, μισοξαπλωμένοι στο τραπέζ


Σαν έκλεισαν οι δυο πόρτες και ησύχασε πάλι η κάμαρα


Τι πράμα να είναι άραγε τούτο που διαβαίνει;


Δε βλέπω τάχα πως φτιάνεις θεόρατα καράβια;


Αχ, τι ωραία σμέουρα και φράουλες!


Τα έκανε τώρα τελευταία.


Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.


Ύστερα μου τα λες, είπε.


είπε με λύπη το Βασιλόπουλο.


Είναι τόσο όμορφα έξω!


στα διπλωμένα τους χέρια.


Ανάμεσα στα γέλια των άλλων


και ξεσκέπασε ένα μικρό καλαθάκι αυγά.


εγώ σκέπαζα με σίδερο και τα τρανά καράβια


Όλα τα τροφαντά χόρτα και οπωρικά εδώ πρωτοβγαίναν.


χαιρέτησε στρατιωτικά.


Ο κουλός, που ξαπλωμένος στη ράχη


είπε με κομμένη φωνή.


Χαρά στον πατριώτη φώναξε ενθουσιασμένο το Βασιλόπουλο.


Ο θησαυρός χάθηκε!


Για παράδειγμα το κόμμα δεν ξέρει ποτέ τι θα έρθει μετά


ρώτησε η Ειρηνούλα, μια στιγμή που βρέθηκε με τη Ζήλιω κοντά στο ίδιο καζάνι.


Περνώντας βιαστικά, σκουντούφλησε έναν άνθρωπο


Μήπως λοιπόν ο Ρήγας, ο εξάδελφος μου, ξύπνησε από το βαθύ του ύπνο;


που στάθηκε αιτία του σημερινού καβγά.


πριν βρεις την Τρομάρα και την Αντάρα.


που σου καλλιεργούν τα παιδιά.


που φώναζε και ζητούσε στρατό.


Ο Πανουργάκος ξήλωσε τις κλωστές που βαστούσαν το σκέπασμα του πανεριού


Τι σήμερα, τι αύριο!


Πώς να τους βαστάξει;


είδε δύο νέους που γύρευαν να σύρουν ένα μεγάλον κορμό


Προσπαθούσε να έχει ποικιλία και σήμερα πάτησε το κουμπί


τι να τον διορίσω, Βασιλιά μου;


Θυμάστε ακόμα τα παλιά χρόνια, Αφεντάδες μου.


Ψήσε φαγί για περισσότερους


Δεν μπορούσε και να πλησιάσει πολύ την αριστερή ακροποταμιά


ρώτησε μαγκωμένος.


Ποιος είναι; ρώτησε από μέσα μια γυναικεία φωνή.


πέφτοντας στον ώμο της


που δεν είχε προφθάσει να την παραμερίσει.


Θα σου ξαναχτίσω στόλο


που τα εξωτερικά χρυσά γράμματα μόλις διαβάζουνταν πια.


Καλά είναι, Αφέντη, αποκρίθηκε ο πρωτοβεστιάριος


Μα τι κάνει εκεί γύρω του;


Και το Βασιλόπουλο διηγήθηκε πως τη νύχτα


είπε το Βασιλόπουλο


Τι κάνεις λοιπόν;


Σκυμμένος ως κάτω στάθηκε ο αρχικαγκελάριος ακίνητος.


Σου το είπα, στο μέλλον εσύ θα διευθύνεις μαζί μου.


ελεεινό και ταπεινωμένο.


Άφησε το κινητό πάνω στο τραπέζι


Τόσο ωραία τα έραψε, που, αφού τελείωσε, της φάνηκαν όλα σαν καινούρια.


και αφού το αδειάσει


τον ρώτησε.


Δε ζήτησα πληρωμή.


Βγήκε από το νοσοκομείο και κατευθύνθηκε στη στάση του λεωφορείου


Κι εκεί, σε μετρημένα δωμάτια, περιορίζουνταν ο Βασιλιάς και η οικογένεια του.


μα περισσότερο για να κρύψει την κοκκινάδα του προσώπου του.


που να του γυρέψει βοήθεια ή συμβουλή.


θα τον γέμιζε πανικό μόλις λίγες ώρες νωρίτερα


Οι πόρτες ήταν όλες ανοιχτές.


γιατί όποιος από σας εδώ θέλει να δουλέψει


βάζοντας τα δυνατά τους


Μα το Βασιλόπουλο έπιασε το απλωμένο χέρι του.


οι καλύτεροι πήγαν στα ξένα


Ένας διαπεραστικός πόνος σούβλισε το αριστερό του πόδι και βλαστήμησε


Οι μέλισσες φτερούγιζαν και μουρμούριζαν με αγάπη


Βγήκε από το δάσος, πέρασε τον κατάξερο κάμπο


Θέλεις δυο μέρες να πας στου Άρχοντα εξαδέλφου μου;


και τα λουλούδια και τα έντομα.


Ο γιος του δεν ήταν στο στρατό, Αφέντη.


πως κάποιος, λέει, παλατιανός του έκλεψε κότες, κρασί


ο τελευταίος μας αρχιστράτηγος ήταν ο κυρ-Μασκαρόπουλος.


Καράβια, αποκρίθηκε ο δάσκαλος.


μα πως ήταν το τελευταίο δώρο που σου έστελνε


Ό,τι και να γίνει, πρέπει να φθάσω, είπε ο υπασπιστής.


Μα πέρασαν τα καλά χρόνια


για να κάνει κανείς το καθήκον του.


Και από την πούληση αυτή εσύ δεν είχες κανένα κέρδος;


Τα μάτια του Βασιλόπουλου αχτινοβολούσαν από καινούριες ελπίδες


Γυρνάτε πίσω!


Προχώρησε ως την άκρη του πάγκου και είδε έναν καπουτσίνο


και πριν βασιλέψει ο ήλιος


Όσο θέλετε τραβάτε τώρα! φώναξε.


Στάσου, είπε το Βασιλόπουλο.


Αχ, Αφέντη μου!


Γιατί δεν πλάγιασες και συ;


αλλά φαινόταν σβηστή, σαν να ερχόταν από μίλια μακριά


Μα έξαφνα της μύρισε το γιαχνί και της άνοιξε η όρεξη.


τα μάτια του έκλεισαν μονάχα τους


Τα ρούχα σας είναι τα ίδια


Και αφού παρέδωσε το κυνήγι στην κόρη του Κακομοιρίδη


σαν ένιωσε τα σκούρα, κι έφυγε στα ξένα!


Μπα! Πού να τολμήσω!


Μα δεν αποκρίθηκαν.


ούτε έχουμε, φαίνεται, μάγειρα πια.


να πουληθεί στα ξένα.


Ο Βασιλιάς, καθώς είδε τα φλουριά, ενθουσιάστηκε.


Σταμάτησε μια στιγμή.


είπε σοβαρά το Βασιλόπουλο.


Αυτές είναι οι ειδήσεις


όλο σίδερο σκεπασμένα


Πάρε συ το δώρο, Βασιλιά μου


και σίμωσε στο τραπέζι.


Και σκυμμένα στο χώμα, τ' αδέλφια ακολούθησαν τη ζωντανή γραμμή


Θέλω να πω, πως πήγαινα τις πέτρες στη χώρα


Θα φτύσουμε αίμα μα θα το σύρουμε.


Το είδαν οι άλλοι γείτονες πως φούντωνε, κι έβαλαν και αυτοί.


Δε φταίει το καημένο το κορίτσι, είπε με φθόνο.


Έχω κάτι να χαρίσω της Βασιλοπούλας που θα της χρησιμεύσει πολύ.


η κόρη του Κακομοιρίδη έψησε καφέ


Έχετε ποτέ σκεφτεί πόσα γράμματα υπάρχουν σε μια σελίδα γραμμένη με μολύβι


Τι θες να πεις; ρώτησε.


Δεν πας ν' ακούσεις τι γίνεται στο παλάτι;


παν και τα όπλα


Και το παιδί μου ήταν εκεί και με βοηθούσε.


διηγούνταν τα νιάτα του με βραχνή φωνή.


Τότε σαν να πήρε νέα δύναμη


Κοιτάζει στ’ αριστερά του


ύστερα από τα καμώματα της!


φτωχό και ρημαγμένο σαν το πρώτο.


του φώναξε ο κουντουράς της γωνιάς.


Και τότε άντε να καταλάβεις που κρύβεται το άλφα μας


θα τα ξοδιάσεις και θα τελειώσουν.


έβγαλε μια φωνή


Πρέπει να το κάνω εγώ


για τον Αστόχαστο, το γιο του Συνετού, Βασιλιά των Μοιρολάτρων.


Το μάτι του έπεσε στο αγορίστικο κορμί


Το ποτάμι μας σέρνει γρηγορώτερα.


Θα πάρω το κοντάρι μου, σαν έλθει η ώρα.


φοβερίζοντας τον με το γρόθο του.


Πού να μας ακολουθήσει;


Όχι βέβαια!


Αλλά ο άλλος δεν άλλαξε καθόλου κατεύθυνση


Το άκουσες, κυρ-Κατεργαρίσκο; είπε το Βασιλόπουλο.


Στο βάθος του διαδρόμου έστριψε στην ανοιχτή πόρτα της κουζίνας


που βαστούσε ένα βιβλίο στο χέρι.


Είσαι στραβός!


Δεν μπορώ πια, μουρμούρισε.


είπε το Βασιλόπουλο, δείχνοντας τον πεθαμένο νέο.


Και αυτός τον αναγνώρισε, και ρώτησε ειρωνικά


γυρνώντας τάχα να κοιτάξει τι γίνουνταν στο δρόμο


Αν καταλάβεις τι σημαίνω, θα ωφεληθείς


που ωριμάζανε αγάλι-αγάλι στη σμεουριά μου.


και την κλείδωσε σε άλλη κάμαρα.


είδα ελαιώνες απέραντους και αμπέλια, που απλώνονται όσο δε φθάνει μάτι ανθρώπου.


Γιατί δεν ανοίγεις το πανέρι;


Θα φύγω που θα φύγω!


Ανεβείτε, σα θέλετε, στους στρατώνες


Και είδα πρόσωπα γελαστά, και άκουσα τραγούδια παντού, και δεν είδα ζητιάνο κανένα.


και την αλυσίδα την είχα ακόμα στο σπίτι μου.


Πού είναι ο Βασιλιάς;


Λίγη ώρα πάλι δε μίλησαν.


Ελάτε, πατριώτες, πάμε να σκάψομε τα χωράφια.


αν δεν έλθει και στην ταβέρνα;


κάθε λέξη


φώναξε φρενιασμένος ο Βασιλιάς.


Ε, ναι! δεν τους κάνω μάθημα!


πηγαίνοντας στου δασκάλου


ένα κορίτσι έκλαιγε απαρηγόρητα.


Κάνει σίδερα.


Το Βασιλόπουλο! μουρμούρισε η κόρη.


Μα έχει φλουριά!


αν δεν έχεις κάνει τουλάχιστον έξι χρόνια γραμματικής και ορθογραφίας στο σχολείο


Σα να είναι κι εύκολο! είπε σιγανά.


Γι' αυτό ίσα-ίσα δε θα συλλογιστούν να έλθουν ως εκεί


Η Ειρηνούλα έβαλε με το νου της να τον αναπληρώσει.


Γεια σου, λεβέντη!


Και συ, Μήτσο, εξακολούθησε γυρνώντας στο κλεφτόπαιδο


Μα ποιος λοιπόν είναι αυτός; μουρμούρισε ο νέος.


Δώσ' το, είπε μ' ευχαρίστηση ο Βασιλιάς.


Σε φανταζόμουν δυστυχισμένο και αποθαρρυμένο


Δεν είναι και κάποια περίεργα


Και πήραν τον ανήφορο και σκαρφάλωσαν στο βουνό.


Απλά μου ανανέωσαν την αναρρωτική άδεια


Έραψα το μανδύα του πατέρα και τα ρούχα του


Ο κουλός έτρεξε στην πλώρη


Αν δεν είχες βρεθεί εκεί, σαν από θαύμα


Δεν έχει στρατιώτες.


Πάρε τη χειράμαξα


Ναι, είπε, και κάτι άλλο.


τους τέσσερεις γυμνούς πέτρινους τοίχους.


Βρήκε τον Κακομοιρίδη


Και γυρνώντας στον αρχικαγκελάριο του εξαδέλφου Βασιλιά είπε


να τους δείξει πώς τα μεταχειρίζουνταν.


Θέλησε να την αποχαιρετήσει, μα η κόρη τον σταμάτησε.


Δε θα ξεχάσω ποτέ τι σου χρεωστώ.


Έλα, Ειρηνούλα, μην τρομάζεις έτσι!


Αλλά ο θείος Βασιλιάς εξακολουθούσε να είναι τόσο θυμωμένος, που δεν μπορούσε να γιάνει.


Η κόρη αργοκούνησε το κεφάλι.


Κι εγώ πρέπει να ζήσω!


πήρε τη σχισμένη τραχηλιά της Ειρηνούλας κι έραψε τις τρύπες.


Και θα μάθω, εξακολούθησε με δύναμη.


Άφησε με να σου πω τι έγινε.


Ο ψηλός πύργος ήταν και αυτός σε κακά χάλια.


και πως δεν πάνε τα πράματα πρίμα στο βασίλειο σου.


Δεν ξέρεις τι είναι ο λαός μου, το παλάτι, όλος ο τόπος.


πήγε και ήλθε δυο-τρεις φορές στην κάμαρα.


κι έβγαζαν τις πέτρες


Μ' αν βρίσκουνταν κανένας.


Και γυρίζοντας στο γέρο


Το Βασιλόπουλο παρατήρησε πως όλα τα έπιπλα ήταν και αυτά σιδερένια


Είχε αμέσως δει ότι ήταν αυτός.


που δεν μπορούσε ποτέ να περάσει από πόρτα


Μα δε βρήκαν άλλο παρά μερικά παλιά ξύλινα έπιπλα.


ρώτησαν οι δυο μαζί.


καμία αντίδραση


ο κυρ-Λαγόκαρδος ο δικαστής


και φύγαμε και πήγαμε πιο μακριά, και ακόμα πιο μακριά


ρώτησε η Ειρηνούλα.


Σηκώθηκε με προσοχή


Δεν είναι δω ξενοδοχείο, είπε ο άνθρωπος.


Και όλοι δεν είναι ήρωες στον κόσμο.


να βοηθήσεις τους αδελφούς τους, που κινδυνεύουν στην πέρα όχθη!


Και γυρνώντας στον υπασπιστή Πολύκαρπο


Προτείνω κι ένα άλλο.


διέκοψε το Βασιλόπουλο


Μια φορά ο Άρχοντας σου έκανε ένα δώρο στον πατέρα μου, το Βασιλιά.


αναφώνησε ο γερο-πλάτανος.


που γυρνά πάντα με τον τελευταίο που μίλησε


όπου Βασιλιάς, Βασίλισσα, Βασιλοπούλες και παρακόρες, καθισμένοι όλοι στο γύρο


Παναγία μου! μουρμούρισε η Ειρηνούλα με δάκρυα στα μάτια.


Ποιο σκοπό;


Τα ίδια της συχωρεμένης!


αφού ευλόγησε τα παιδιά του


και κατεβάζω από το ποτάμι όλο το θεόρατο στόλο μου


Mπορούν να τα οδηγήσουν από την Αργεντινή ως την Αμοργό


Το αγαπημένο μου φαγί!


Η γεύση ήταν καλή, δυνατός καφές, ότι έπρεπε


Μα λοιπόν τι ζώο είναι;


Εσύ να σωπάσεις ή σου στουμπώνω το στόμα, φώναξε το Βασιλόπουλο.


Δεν πειράζει τ' όνομα


Τον έπιασε τρομάρα.


Ο αρχικαγκελάριος κοίταξε σιωπηλά την κορώνα του Άρχοντα


Σηκώθηκε από την καρέκλα του


Αλλά ο γέρος άπλωσε το χέρι κι έδειξε τον κουτσό.


Πάτησε βιαστικά το πράσινο κουμπί μην προλάβει και κλείσει το τηλέφωνο


Αφού πέρασε και τον τελευταίο


Άρχοντα μου;


σχεδόν φωνάζει αυτή τη φορά


Το Βασιλόπουλο συλλογίστηκε λίγο.


Όχι, αλλά για την Πατρίδα και για το Βασιλιά!


δεν είχε όρεξη να πιάσει κουβέντα τώρα


Πού τα βρήκες;


Αν είναι διασκεδαστικά, πες τα αμέσως, ειδεμή άστα για αργότερα.


Μπορεί να ζευγαρώσει με ένα σωρό άλλα γραμματάκια


Για να βρουν δροσιά, πήγαν στο πίσω μέρος του σπιτιού


Πριν προφθάσει να τελειώσει τη φράση του, ο αρχικαγκελάριος ήταν κιόλα μακριά.


Ώστε το παλάτι ήταν ήσυχο.


Μπήκε στο δάσος και χώθηκε στα πυκνά δέντρα


Έλα λοιπόν να μας φέρεις το χαμόγελο!


δείχνοντας το Βασιλόπουλο.


Φθάνει να το θέλομε όλοι, και θα διώξουμε τον εχθρό.


Κι έφυγε τρεχάτος.


Ο Βασιλιάς γύρισε στον πρωτοβεστιάριο.


είπε ο κουλός με τον ίδιο ατάραχο τρόπο του


Δε χρειάζεται να το μάθει.


και μια έβγαινε ως έξω να δει αν φθάνουν


μα περνώντας από το δάσος άκουσε ομιλίες.


Ναι, αξίζει να κοπιάζεις για τον τόπο σου.


Τι είναι αυτός;


και μου παραδίνει τα παιδιά του να τους μάθω γράμματα.


Ναι, Βασιλοπούλα μου, αποκρίθηκε ο Πολύκαρπος.


ούτε αλειμματοκέρι πια δε βρίσκουνταν στο παλάτι.


Άκου πώς μας βρίζουν!


είπε με δάκρυα στα μάτια.


Έλα, είπε της Ειρηνούλας.


και προσδιορίζεται ακριβώς στο συνημμένο πίνακα συντεταγμένων


«Πολυτρανότατε Βασιλιά και ανεψιέ.


Και πλάγι στην πόρτα


Προσπαθώ να της πω


πως αν δε βρω τρόπο να χώσω τον Κακομοιρίδη στη φυλακή


Ο Βασιλικός στόλος, «Τρομάρα» και «Αντάρα», παρών!


Η Βασίλισσα, απασχολημένη με τα γυαλάκια της


Μετά την πρώτη σελίδα άλλωστε διαπίστωσε ότι δυσκολευόταν να διαβάσει τις λέξεις


που αξίζει πιότερο από κείνα που δεν έμαθες.


Στην πλώρη της μιας κοιμούνταν ένας κουλός


και πως μερικά αλητόπαιδα ήταν να έλθουν


ήταν ικανοποιημένος


είπε με φωτιά το Βασιλόπουλο


απολογήθηκε το Βασιλόπουλο.


Έμεινε δυο λεπτά σκεπτικός.


Η ώρα πάντα περνά.


Κάθε πρωί όλα τ' αγόρια θα μαθαίνουν να σαϊτεύουν, πρόσταξε το Βασιλόπουλο.


όπου όλοι τον ξέρουν για τον πιο πλούσιο τραπεζίτη.


Έναν καφέ θα ήθελα


Α, σε βαρέθηκα πια!


και του το έδωσε μελαγχολικά.


Το κατώφλι είναι δικό μου, φώναξε.


εγώ δεν μπορώ, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο λαχανιασμένο.


Τι ονόματα είπες;


από πάνω από ένα ψηλό βουνό, χωρίς να πατήσει το πόδι του χάμω.


Μα οι καινούριες παρακόρες μας έδιωξαν και από κει


και θα δουλέψω ώσπου ν' αποστάσω.


φώναξε με χαρά το Βασιλόπουλο.


με την τενεκεδένια κορώνα περασμένη ανάμεσα στ' αυτιά του


Αχ, δεν μπορώ!


Και, βλέποντας την Ειρηνούλα, ρώτησε


Αν τα πηγαίνομε πάντα έτσι


δική σου και η ζωή μου!


Μια φορά κι έναν καιρό


Δεν μπορώ να επιστρέψω.


Τον κακόμοιρο τον άνθρωπο, σου λένε, γιατί να καταστραφεί;


και, με καμάρι απλώνοντας το μανδύα του, ρώτησε


Δυο ώρες το πρωί και άλλες δυο το απόγεμα δουλειά στο μεταλλείο.


αλλά και πρότασης για αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων αντιμετώπισης


Πες, τι θέλεις;


Πες μου, τι;


Φαγί έχει;


που χρειάζεται το Βασιλόπουλο για να βγει με στρατό.


ώστε να παλέψουν εναντίον της δυστυχίας


Εμπρός στους στρατώνες βρήκαν τον κουτσό


Ξαναγύρισε προς τα πίσω και μπήκε στο δωμάτιό του


ενώ σιωπηλά ξέκοβε ο κυρ Κατρακυλάκος


Ο καλύτερος, που ήταν ο αδελφός του


Κανένας δεν κατάλαβε.


και του έλεγε τις ανησυχίες του


και τράβηξε το σκοινί.


να κάνει το καθήκον του ηρωικά;


Η Ειρηνούλα έχει δάχτυλα, μα δεν έχει φλουριά!


ή ό,τι άλλο κυνήγι σκοτώσω


είπε ένας με φωνή βραχνή από το μεθύσι.


Αν είναι δυνατόν να βρεθούν, θα τους βρούμε εμείς.


Διάταξε, Αφέντη, μουρμούρισε ο γέρος.


οι γραμματείς ήταν όλες γεματούλες


Στο νοσοκομείο χαιρέτισε τις νοσοκόμες και πήγε στην πρωινή συνάντηση των γιατρών


να δειλιάσεις μπρος στον κόπο και στην ευθύνη


Και όμως έπρεπε αμέσως να βρει άντρες και όπλα!


Έλα να σου δείξω.


για να ρωτήσουν αν αλήθεια αυτή είχε ράψει τα σχισμένα τους ρούχα


Στον κάμπο σταμάτησε η Ειρηνούλα.


Να γυρίσεις την πλάτη σου στο παρελθόν.


βαριά φορτωμένα καρπούς


Τ' όνομα σου!


Αμαρτία, ξαμαρτία, αυτά έχουν τα δικαστήρια!


Κι έφυγε τρεχάτος κατά τη χώρα.


διέταξε ο Βασιλιάς


Άλλος έφυγε, άλλος έπιασε άλλη δουλειά.


Δεν έλαβε απόκριση.


Τα έλεγε αυτά ο δάσκαλος με παράπονο


Τ' αγριόχορτα και οι πέτρες σκέπαζαν τους λόφους


Το Βασιλόπουλο έστελνε τακτικά προσκόπους, να μαθαίνουν τι έκαναν οι εχθροί.


Η καλντεριμιτζού στραμπούληξε τον αστράγαλό της στο καλντερίμι.


Και γιατί;


Το νερό κατέβαινε με ορμή, ο κουλός όμως δε σταμάτησε.


Τους το άρπαξα.


Πέρασαν και πάνε και ούτε θα ξανάρθουν πια.


Ελάτε μαζί μου και μη φοβάστε!


Ο αρχικαγκελάριος έπιασε την καμπούρα.


είμαι ο γιος του Βασιλιά και ήρθα να σου ζητήσω μια χάρη.


Γιατί το λες αυτό, αδελφέ μου;


Και γυρίζοντας από τη μέσα μεριά αποκοιμήθηκε.


Τα δυο αδέλφια μπήκαν στο μαγειριό ν' αποχαιρετήσουν την κυρα-Φρόνηση


Ο πρωτομάστορης έμεινε συλλογισμένος.


σκουντούφλησε στη βαρελόμορφη κοιλιά


στο γραφείο υποδοχής


έκρυψε το πρόσωπο του στα χέρια του κι έκλαψε με λυγμούς.


και δεν επιζητούσαν τη σωματική επαφή όταν δεν ήταν πιωμένοι τα Σαββατόβραδα


Μα πριν προφθάσει να πει περισσότερα


Μ' αυτός ήλθε ευθύς και μου είπε


Βέβαια μ' ενοχλείτε!


Πού βρήκε και αυτός τόσα φλουριά;


Μ' αυτή η στιγμή είχε αρκέσει.


που είχε τον καλύτερο καφέ της πόλης


Τον οδήγησαν σε μια σκηνή.


μου φώναξε ο νάνος αν είχα χαιρετίσματα για τον κυρ-Λαγόκαρδο


Καθίστε, αρχοντόπουλά μου.


Το Βασιλόπουλο σήκωσε το κεφάλι.


Και ήλθε ο εκατόνταρχος και υποκλίθηκε ως κάτω.


Και γυρνώντας στο γιο του ρώτησε απότομα


Ναι, θα τους σώσω, έστω και αν αυτοί δεν το θέλουν.


Το Βασιλόπουλο πήρε το πανέρι και το έδωσε του απεσταλμένου του θείου Βασιλιά.


Οι καβαλάρηδες, βλέποντας πεσμένο το πληγωμένο παλικάρι


Πού ήσουν;


είναι το μπακάλικο του θειού μου


που έκλαιγε με λυγμούς.


που τις πήρε πάλι το ρεύμα στη μέση του ποταμού.


και θα γίνουνταν κόσκινο το κορμί σου


Και άρχισε να διαβάζει εδώ κι εκεί


Αφού φωλιάζουν εδώ, θα βρούμε μπόλικα αυγά.


έφερε πίσω τα κλειδιά και γύρισε να φύγει.


Δεν έχουμε στόλαρχο, Αφέντη, είπε ήσυχα.


Τι λες, καλέ! είπε ο νέος.


Αφέντη, είπε, πήγα στο παλάτι του Άρχοντα εξαδέλφου σου


να μου πείτε αν πέτυχα το γιαχνί.


που είναι όλα αυτά;


ενώ δυο κουρελιασμένοι χωροφύλακες έσερναν στη φυλακή


Αν ο καθένας σκέπτονταν λιγότερο το άτομο του


Θα φύγεις;


Και υπαγόρευσε το πρόγραμμα, κι έγραψε ο δάσκαλος


Είχε στα χέρια του τις αποθήκες του στρατού και τις άδειασε όλες.


κοίταξε αν έχει μέσα κανένα καλό φαγάκι.


Σηκώθηκε, έτρεξε στο σοφά όπου, αν και ξυπνητή, ήταν ακόμα ξαπλωμένη η Ειρηνούλα.


Τι στέκεσαι λοιπόν, Πανουργάκο, κουτεντέ;


Σε λίγο ούτε τα ζώα δεν μπορούσαν πια να περάσουν.


Το Βασιλόπουλο τους κυνήγησε και τους πρόφθασε.


Το Βασιλόπουλο πήρε τους δυο υπασπιστές


Δε βρίσκουνταν λοιπόν στο λαό του κανένας


Το Βασιλόπουλο και η Ειρηνούλα τον είχαν συνοδεύσει.


Να χαλάσω τελειωμένη δουλειά; είπε μελαγχολικά.


να αποτελέσουν χώρο και εργαλείο μάθησης και ευαισθητοποίησης


Ναι, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο, πάω πολύ μακριά.


Τι λες! φώναξε η αδελφή του.


Με σκότισες!


είπα στο παιδί μου να το πάει στο σπίτι.


Έβαλε μέσα τα πέντε πουλάκια.


Δεν του φθάνει να μαζεύει το φαγί της ημέρας


Και σαν τι να κάμω εγώ;


δεν βγάζει κουβέντα αλλά συνέχισε να πατάει τα πλήκτρα


Ένα κοπάδι τρομαγμένες αγριόπαπιες πέταξαν κι έφυγαν


μισομαύρο-μισοκίτρινο


Δεν καταλαβαίνω, είπε.


αν ήξερα να διαβάσω


Να ελευθερώσεις αμέσως τον Κακομοιρίδη!


Το μαγειριό ήταν σε τάξη.


Έκανα δυο μέρες να πάω, και άλλες δυο να γυρίσω.


είπε με δισταγμό ο αρχικαγκελάριος.


αποκρίθηκε ο γέρος.


και με ζήλο άρχισε να τρίβει το πάτωμα του μαγειριού


Περίλυπη κοίταζε η Ειρηνούλα το σκήπτρο του Τζοτζέ.


Γεια σου, καλέ μου Πανουργάκο!


που για να μη χάνει καιρό γυάλιζε ένα σπαθί


Ποιος να πάγει;


βιαζόταν να συμμαζέψει το μαγαζί για να γυρίσει στο σπίτι της


Και χάθηκε πάλι ο νέος ανάμεσα στους στρατιώτες.


Ζήτησε μόνο ένα κομμάτι ψωμί να φάγει στο δρόμο


Γύρισε στο γραφείο του


Είναι ακίνητα όση ώρα τα κοιτάς


χαμογέλασε


Δεν το συλλογίστηκα αυτό ποτέ, είπε συλλογισμένο το Βασιλόπουλο.


Σε ποιον χρεωστώ την ελευθερία μου;


Λοιπόν, εξακολούθησε ο κυρ-Λαγόκαρδος


Να είχα πλούτη!


να γυρίσω από τη μίαν άκρη του βασιλείου ως την άλλη


Σου αξίζει!


Στο βάθος ερχόταν ένας τύπος με πατίνι


Όχι, δεν κάνει το ίδιο


Πιλαλούσε το άλογο του σα δαιμονισμένο.


Βαρέθηκε ο γιος μου


Το Βασιλόπουλο κοίταξε με μάτια λυπημένα


Μα τώρα θα φάμε!


και με μια κλωτσιά τον έστειλε να δοκιμάσει πόση ώρα χρειάζεται να κατέβει κανείς


Βλέπεις τίποτα καινούριο;


Αν φθάναμε λίγο νωρίτερα, θα βρίσκαμε το θησαυρό!


προσφέροντάς του ένα σιδερένιο σκαμνί.


Και σωριάστηκε αναίσθητος, κυλισμένος στο αίμα του.


Και δεν μπαίνετε, παιδιά μου


Το Βασιλόπουλο ξαφνίστηκε.


Σπρώξε το κοντάρι σου, για το Θεό


τι μπορεί να σου στείλει, για να σε ωφελήσει περισσότερο.


μη χάνετε έτσι το λογικό σας, για το Θεό!


και κουρελιάρηδες σαν και σένα δεν πρέπει να είναι στη μέση.


και ο υπασπιστής Πολύδωρος μπήκε μέσα λαχανιασμένος και κατασκονισμένος.


παράτησαν έξαφνα τον καβγά


Σταμάτησε μια στιγμή κι έριξε γύρω μια πονηρή ματιά, να βεβαιωθεί πως τον πιστεύουν.


Για πού, πατριώτη;


που ακολουθούσαν όλα τον ίδιο δρόμο


για την Ειρηνούλα που τσιγάριζε το κυνήγι.


Ήλθε η ώρα όπου θα κάνομε θυσίες.


Πρέπει να μας κάνει την πρόταση, για ν' αρπάξει και δεύτερη προσβολή!


Αντίκρυ από το σπίτι


Δεν ξέρω, Αφέντη.


για να φύγουν στα βουνά


αφού όλο χορούς και ξεφαντώματα ήξερε να διατάζει


που με την αξίνα του κομμάτιαζε τις σιδερόπετρες


Γύρισε στην αίθουσα υποδοχής και φώναξε


Ο Βασιλιάς δίστασε και κοίταξε το γιο του.


Δεν πρόφθασε, αποκρίθηκε ο πρωτομάστορης.


Ο άνθρωπος στέναξε.


Είδε τ' αδέλφια και σηκώθηκε βιαστικά


και να κλειδώσει την πόρτα.


αναφώνησε η Ειρηνούλα, γυρεύοντας να συγκρατήσει τ' αναφιλητά της.


Καλά έκανε!


φώναξε το γιο του


Θα είναι κανένα σπίτι, και ίσως μας ανοίξουν και μας φιλοξενήσουν.


Και σκαρφαλώνοντας σ' έναν ψηλό βράχο, κοίταξε γύρω του.


πρόσταξε ο Βασιλιάς.


στερέωσε τα γυαλιά του στη μύτη του, και άρχισε να διαβάζει


και γύρω του χοροπηδούσε σα μαϊμού ένα ανθρωπάκι


Λοιπόν εξαφανίσου πριν θυμώσω.


Το Βασιλόπουλο το σίμωσε και ρώτησε αν ήταν του μαγαζιού.


Τι σχέση έχει;


Ύστερα κάθισε στη ρίζα ενός δέντρου και τ' άπλωσε μπροστά του.


Πάμε ευθύς στου δασκάλου.


Μην κακοκαρδίζεις, παλικάρι μου, εξακολούθησε.


Και να μας αφήνεις ολομόναχους να φύγομε στα ξένα!


Δεν ξέρεις τι θα πει ζωή


και χάραξε από ένα γράμμα στο καθένα.


αναγνωρίσετε τον


ώσπου να συλλογιστεί με τον καραγκιόζη του


Κατέβαινε στο βάραθρο κι έβρισκε το κλειδί εκεί που ήξερε πως είναι


μετακινείται λίγο δεξιά στην καρέκλα της


Λες να τον προφθάσομε; ρώτησε η Ειρηνούλα.


Ούτε να φάγει πια δεν έχει.


Το ίδιο κάνει.


Χωρίς να ταραχθεί, δοκίμασε πάλι να υποκλιθεί ο πρωτοβεστιάριος.


Ναι, πατέρα!


Ό,τι θες σου δίνω τώρα!


Αυτό ήταν, τρελάθηκα, σκέφτηκε


ξεφώνισε ο Βασιλιάς έξω φρενών.


Έρχονται τα παιδιά, μα δεν τους κάνω μάθημα.


Με δυσαρέσκεια αναγνώρισε το Βασιλόπουλο


Οι φωνές σας ακούονται ως έξω!


τάχα πως δεν παρατήρησαν τίποτα.


δείχνοντας το παιχνίδι που είχε βρει


Μα δε βλέπω γιατί με ρωτάς εμένα


έτσι ώστε οι βιολογικοί αστικοί λαχανόκηποι, πέρα από τη χρηστική τους αξία


όπου δε μας βλέπει κανείς, ούτε μας σχετίζεται άνθρωπος.


και όλα μου ζήτησαν δουλειά με την ίδια πληρωμή.


Και άλλες φορές ήλθε στου κυρ Πανουργάκου φορτωμένος


Να τι γίνεται στο βασίλειο μας!


ένα σκοινί και το φανάρι, και ακολούθα μας


αποκρίθηκε ο πρωτοβεστιάριος.


Ετούτη είναι τιμημένη γη.


Σα θέλεις, έλα να με βρεις.


Τους έβλεπες σα μερμήγκια και κατέβαιναν κάθε μέρα στα πηγάδια


Ο Βασιλιάς άναψε, στενοχωρέθηκε, φρένιασε.


Η Παναγία να σου το πληρώσει!


Έχω να σου πω για τον Κακομοιρίδη.


και άναβε δαδί, για να τους φέξει ως την τραπεζαρία.


Για αστείο είχε παρατραβήξει


Δεν έχουμε Βασιλιά.


είχε πάντοτε την ίδια απρόσωπη γεύση


Και τότε θα τον εμπόδιζα να πάει στους εχθρούς και να προδώσει.


που του κουβαλούσε τα κλεμμένα πράματα.


που ποτέ δεν μπορούσε να θυμηθεί τα πρόσωπα των ασθενών του


Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;


Το Βασιλόπουλο έκανε μερικά βήματα απάνω-κάτω και γύρισε πάλι στο Βασιλιά.


Γιατί κάτω από τα ρούχα τους δεν έχουν ούτε πουκάμισο!


άνοιξε όλες τις αποθήκες


Με τη γωνιά του μανδύα του


και αργά, αλλά με βήμα κανονικό, ανέβηκε την ακροποταμιά


και σκούπισε τα μάτια του και φύσηξε τη μύτη του


Θα πάω να τον βρω και θα τον φέρω.


χώθηκε ως τη μέση στα παλιοσέντουκα που κουτσοστέκουνταν


Συλλογίζομαι, πατέρα, πως πρέπει να κατεβούμε στο σπίτι του Πανουργάκου


είπε ημερεμένος.


Το είδαν το Βασιλόπουλο που πέρασε το ποτάμι χθες


Να το πρώτο μάθημα που μας δίνει το μερμήγκι.


το άνοιξε


και καθίσαμε σ' ένα σπιτάκι στη χώρα, στο ρίζωμα του βουνού.


με πολλή συγκίνηση


θα τον κυνηγούσα ευθύς


και καθησε κι έραψε ολονών τα φορέματα.


κουνιούνταν τεμπέλικα στ' ασημένια νερά


Του ήλθε μαύρη απελπισία.


με πήρε όλον και μ' έκανε δικό του.


Ήθελα να τον γνωρίσω, είπε το Βασιλόπουλο.


Το Βασιλόπουλο σηκώθηκε αηδιασμένο.


Μα τι γίνεται στο βασίλειο των Μοιρολάτρων;


ξέρει βέλη να κάνει και λόγχες


Δεν είναι, αποκρίθηκε ο κουτσός.


Όλα φαίνουνταν ρόδινα και ζηλευτά για το νέο ζευγάρι.


Θα σε κάνω εσένα Βασιλιά!


παραπάτησε και γκρεμίστηκε στο βάραθρο


Μπράβο, είπε ο γέρος.


όπου γίνονται τέτοια πράματα!


Και όταν κυλήσει ο κορμός και βγει από το τελευταίο κατρακύλι


Τόσοι άλλοι κάνουν χειρότερα!


είπε ο Βασιλιάς επιτακτικά, φώναξε αμέσως τον αρχιστράτηγο.


Καλώς ορίσατε στο φτωχικό της κυρα-Φρόνησης, είπε.


Με μια σπαθιά ο θείος Βασιλιάς του είχε κόψει το κεφάλι.


Τι χαρά!


όχι όμως τόξα και κοντάρια.


όπου δεν έχει παρά πεθαμένους!


Σχεδόν το περίμενε


Οι δύο νέοι τον ευχαρίστησαν καταχαρούμενοι.


που είναι συνένοχος του, θα τη βρεις εκεί.


Μα με τι;


και τόσο σκονισμένο


γέρο ή παιδί μπορεί να βαστάξει λόγχη ή σπαθί


Τα έφερα, Αφέντη μου, από τον Άρχοντα εξάδελφο σου, αποκρίθηκε στα ρωτήματα του Βασιλιά.


Μήπως νομίζεις πως ο Βασιλιάς έχει τίποτα περισσότερο από τον τσοπάνη ή το βαρκάρη;


Δεν έχουμε τέτοιο πράμα εδώ.


είπε απότομα.


που τ' αγόρασα και που τα πλήρωσα.


ενώ η Βασίλισσα αρπάζοντας το μεταξωτό μαντίλι


όπου όλα τα φορτωμένα μερμήγκια χώνουνταν


Έστειλαν μερικούς προσκόπους προς το ποτάμι


Μ' έναν πήδο σηκώθηκε ο κουλός και χαιρέτησε στρατιωτικά.


Ας τολμήσει να το ξαναπεί


Είναι οι κότες μου και το κρασί μου


είπε περίλυπη η κόρη.


Δεν έχω καιρό, αρχοντόπουλο μου, είπε.


Αξίζει άραγε ο κόπος να εργαστώ για τέτοιους ανθρώπους


Σύναξε τους όλους εδώ, αμέσως!


Κι εγώ μ' ένα τέτοιο κομμάτι δείπνησα.


Παλιάνθρωπε! φώναξε και ρίχθηκε πάνω του


Πάμε τώρα στο κελάρι.


Τα μελίσσια είχαν πολλαπλασιαστεί.


Και ο Βασιλιάς έσκυψε το κεφάλι και δεν εναντιώθηκε πια.


που για λόγου του θα γίνουμουν κομμάτια!


Είναι τόσο νέος ακόμα ο γιός σου


ειδεμή θα έβρισκες άλλην εξήγηση να μας δώσεις.


Ναι, πολύ μακριά!


και το έριχνε μέσα στη χειράμαξα.


και πέντε-έξι σαίτες μπήχθηκαν στις φελούκες


Το Βασιλόπουλο το αντιλήφθηκε


Δεν περίμενες να δεις τις αδελφές σου μαζί μας, είπε, ε, Ειρηνούλα;


είπε απελπισμένα ο Κακομοιρίδης.


Μα δεν ακούστηκε απόκριση.


που ως εκείνη την ώρα είχε μείνει αδιάφορη σε όλα.


Ναι, Ειρηνούλα, γι' αυτό καταστράφηκε το Κράτος.


Δεν ξέρεις; φώναξε με θυμό ο Άρχοντας.


που παντού έβλεπε γύρω του και σκέφθηκε


και ύστερα θα ψήσω τα πουλιά


Άσχημα πράγματα συμβαίνουν, και δε μπορείς να κάνεις τίποτα, σωστά;


Βάλε δω άλλο ένα στεφάνι, Αφέντη, είπε ο πρωτομάστορης, δείχνοντας τον τάφο του Πολύδωρου.


Για την πέρα όχθη.


Και όλος μαζί ο στρατός φώναξε


που πάλευε γενναία να σώσει τη φορτωμένη χειράμαξα του


που να είχε την υπερηφάνεια


μα τον βάλανε δυο χρόνια φυλακή.


Έξαφνα χτύπησε το μέτωπο του


Έλα μέσα με την αδελφή σου.


και τραβώντας κατά το παλάτι, με γοργά βήματα ανέβηκε στο βουνό


Δεν περίμενες να με δεις εδώ;


Και σα μου πει ρίξου στη φωτιά


Το Βασιλόπουλο τη φίλησε.


Καθώς την είδαν οι αδελφές της


Η Ειρηνούλα κοίταζε με θαυμασμό και απορία.


Από ένα τέτοιο παιδί τι είχε να φοβηθεί;


Αν δεν πας κι έρθεις σαν αστραπή, σου κόβω το κεφάλι!


Και ξεχνώντας κακιώματα και πείσματα μπροστά στο φόβο της νηστείας


Εγώ το θυμούμαι!


Τους βρήκε όλους στη δουλειά.


Μ' έναν πήδο ο αρχικαγκελάριος βρέθηκε έξω από το παράθυρο


Μόνο να τελειώσω πρώτα τις δουλειές μου με το φίλο μου τον Λαγόκαρδο.


Θα μπορούσε να πραγματοποιήσει όλες τις φαντασιώσεις του και κανένας δε θα ´παιρνε χαμπάρι


Μα πρέπει να τ' ακούσεις.


Πες μου τι έκανες στο παλάτι του σεβαστού Άρχοντα θείου μου.


δε θα έλθει κανείς χωρίς φλουριά!


Ειδικότερα, σε επίπεδο παιδαγωγικής και εκπαιδευτικής πράξης


Και τι θα κάνετε στη χώρα;


Λοιπόν ακουμπά την κάλλιο στην κάμαρα μου, είπε.


Μα πού εγώ ν' ακούσω από τέτοια!


είναι καλύτερα να τις φροντίζομε εσυ κι εγώ


Ποιος λέγει πως δεν έχω στρατό;


Ρώτησε τον πού βρήκε αυτά τα φαγιά, και, ώσπου να το μάθεις


Καλά του αποκρίθηκες!


Παρών! επανέλαβε ο κουλός λίγο πιο δυνατά


Τα σφιγμένα χείλια έμειναν βουβά, μαρμαρωμένα στην παντοτινή σιωπή.


Έβγαλε από την τσέπη της μια θήκη με βελόνες κι ένα κουβάρι κλωστή


Φτώχεια και δυστυχία έπεσε στον τόπο


Μα πού είναι τα παιδιά;


να μη φάγει κανείς τίποτα!


έλα να βρούμε που πηγαίνουν το φορτίο τους τα μερμήγκια!


Με λένε Γιώργο. Εσένα;


παρουσίασε τα όπλα.


φώναξε κάποιος.


Σκέφθηκα πως πρέπει να μου φτιάσεις μια πρόχειρη γέφυρα.


Βγήκε το Βασιλόπουλο.


να κατεβάσει το μικρό διακονιάρη


και το έριξα κάτω για να γλιτώσω το πράμα μου.


και να μας ακολουθήσει.


και ακούμπησε βαριά το χέρι του στον ώμο του παιδιού του.


αποκρίθηκε ο άνθρωπος.


Και θέλω να σου μιλήσω αμέσως, πατέρα.


και στείλεις στο χαρτί το μεγάλο μπαμπούλα


Αύριο θύμισέ μου να σου δώσω το Διαμαντοστόλιστο Μεγαλόσταυρο της Αχαλίνωτου Αφοσιώσεως


και κοίταξε το γιο του από πάνω από τα γυαλιά του.


Ο Βασιλιάς σταμάτησε, κάπως ντροπιασμένος για τα ασυλλόγιστα λόγια που είχε πει.


Από μας τη φτωχολογιά δε βγάζουν τίποτα.


έκφραση που σημαίνει ότι διπλώνομαι


Το ίδιο και με την Πικρόχολη.


Δέκα πάρα είκοσι τους είχε ξαποστείλει από το γραφείο του


θα εννοήσεις τότε καλύτερα.


και τα μοίρασε σε δυο μάτσα.


Και δείχνοντας τους κομμένους κορμούς που στοιβάζουνταν στην όχθη


Κρυμμένος πίσω από τα παράθυρα του


Και πήραν πάλι το δρόμο τους κατά το μέρος όπου φαίνονταν το φως


Ο Βασιλιάς πέρασε και ξαναπέρασε μπροστά του


και ξαπλώθηκε στο δροσερό χορτάρι


Χτύπησαν την πόρτα και τους άνοιξε ένας άνθρωπος χλωμός και αδύνατος


Τί είναι αυτά!


Και γιατί φύγατε;


θα σπούσα την πόρτα του κελαριού και θα έβρισκα το θησαυρό


πάω να τον πάρω.


να και ονόματα στρατιωτών.


Τι να κάνει;


Και ξεκαρδίστηκε στα γέλια χωρίς να προσέξει πως βρίσκουνταν κοντά στο αυτί του αγοριού.


Δεν άργησαν να βρουν τις φωλιές και μάζεψαν τόσα αυγά


Ήρθε η ώρα όπου όλοι θα δουλέψουμε, και συ με τους άλλους, κυρδάσκαλε.


αλλά πως αυτός τις είχε κλέψει από δεν ξέρω που


Έφθασαν σε άλλο χωριό


και σπούσαν τα καράβια για να κλέψουν λίγο σίδερο


Η προσβολή έτσουξε το Βασιλόπουλο σαν καμτσικιά.


Πρέπει να ήταν πραγματικά άρρωστος


πρόσθεσε η Βασίλισσα.


Θέλω μόνος μου να το ανοίξω.


Ένας από τους χωρικούς γέλασε κοροϊδευτικά.


Έφθασε στο Τρελόρεμα, έδεσε το σκοινί σ' ένα δέντρο


Με τα σίδερα των καραβιών.


Ο Βασιλιάς έκλαιγε.


ύστερα από μερικές πληροφορίες που θα του δώσω


Είναι όμως πολύτιμο.


Ο υπασπιστής, που είχε απομακρυνθεί, ξαναπλησίασε.


Ακούς λέει! είπε καταχαρούμενος ο δάσκαλος.


ο Κακομοιρίδης του είχε δέσει το στόμα


και είδε τον ίδιο αφιλόξενο άνθρωπο


Γιατί πρέπει να μείνεις ανάμεσα στο λαό σου.


Το Βασιλόπουλο εξέτασε την κλειδαριά με προσοχή.


Το Βασιλόπουλο τον ακολούθησε


είχε έναν παππού που το έπαθε σε μεγάλη ηλικία


Δεν πειράζει, Κακομοιρίδη, είπε το Βασιλόπουλο.


Τ' αδέλφια αποχαιρέτησαν το γέρο και τράβηξαν κατά τη χώρα.


παράβγαιναν ποιος να του μπήξει περισσότερα βέλη στο κορμί.


Θ' αναστατώσετε τη χώρα!


Ως εκεί ξέπεσε η κόρη μου η Βασιλοπούλα;


Το Κατάστιχο του Στρατού.


κρέμασε η γλώσσα του


Οι δίκες γίνονται στην πλατεία, κάτω από το μεγάλο πλάτανο.


στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως


Τι στέκει εκεί απάνω, παιδιά, θα μου το πείτε επιτέλους;


και ο πρωτομάστορης μελαγχολικά ξαναθυμούνταν τα παλιά του χρόνια


Μη μου ζητάς τέτοια πράματα.


κοντά στο πτώμα του Πανουργάκου.


ανακούρκουδα πλάγι στο σώμα.


ζεύθηκαν και οι τρεις στα σκοινιά, και μαζί τον έσυραν.


Μας εξηγεί και την παρουσία του Τζοτζέ


εκείνα που θα έπρεπε να ζητήσεις αυτουνού


ρώτησε ο Βασιλιάς δυσαρεστημένος.


Πού θέλετε να το πάτε αυτό; ρώτησε το Βασιλόπουλο.


μπήγοντας το κοντάρι του και μουρμουρίζοντας μελαγχολικά


Δε γίνηκαν, γιατί δεν ήταν.


Πατέρα, είπε στο τέλος, φώναξε τον αρχιστράτηγο.


Πού να βρει φλουριά;


Εσύ μαγείρεψες; ρώτησε κατσουφιασμένος.


Έτσι, μ' εκείνα που είπε.


και αυτός με μεγάλη βία παραμέρισε μερικά άχυρα


αυτά, πώς τα λένε.


Την ρώτησε αν είχε άλλα νέα.


Μόνος ο Βασιλιάς βρίσκεται να μην τ' ακούει


Ε, πατριώτη! πού κρύβεσαι;


να δείτε αν σας λέγω ψέματα.


Μπορεί να πήγε στα ξένα σαν τόσους άλλους, είπε ο Συνετός.


Στο καλό, παιδιά μου.


Έτσι, συγκρατείται το υπόστρωμα νωπό.


αποκτάς το δικαίωμα να ζητήσεις θυσίες από κείνους


σκούπισε τον ιδρώτα που έστεκε σα χάντρες στο μέτωπο του.


Με τρομάρα την άρπαξε ο Βασιλιάς.


βαστούσε από τη φούστα τη φουρκισμένη Πικρόχολη.


Εγώ δεν κάνω τίποτα και βαριούμαι φοβερά!


είπε με αηδία η ξανθή παρακόρη.


και υποστηρίζεται τόσο από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, όσο και από άλλους φορείς


αποκρίθηκε διστακτικά ο άνθρωπος.


Πού τα βρήκε;


Ατρόμητος, χιλίαρχος


Μερικά είναι χαρούμενα για τα θαύματα της πρότασής τους


Δε μ’ ακούς


Και ξέρεις τι ήταν το φαγί


γιατί αλήθεια κι εγώ δεν ξέρω πώς να φερθώ!


και πες μου τι θέλουν αυτοί οι δυο πανεροφορτωμένοι.


Μπορεί να είναι μετά από κάθε γράμμα


Αχ, αδελφέ μου, γύρισες επιτέλους!


Γεια σου, αδελφούλα, είπε.


Να φύγεις όμως, όχι!


Αμέ τι να κάνει εδώ;


Ξέχασε το άτομο σου και το συμφέρον σου


Γερο-Κακομοίρη, είπε με τρανταχτερή φωνή, έχω το λόγο σου!


Μας είχες αφήσει, γιε μου


μα όχι απ' έξω, παρά από μέσα από το παλάτι.


Σηκώθηκε και πήγε και ξαπλώθηκε στο σοφά.


είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο


Ε, πατριώτη, αμέ το δικό σου;


Κατέβηκε βιαστικά από το βράχο κι έτρεξε στην αδελφή του.


Δεν θα το έκανα εάν ήμουν εσύ.


μάταια προσπαθώντας να λυγίσει τη μέση του για να υποκλιθεί.


Δεύτερη φορά, από πάνω από τον πύργο, ο υπασπιστής εσήμανε το προσκλητήριο.


είπε με καινούρια υπόκλιση.


με τα χέρια σταυρωμένα και το μέτωπο σκυμμένο και συννεφιασμένο


Με βάση την προσωπική μου πεποίθηση, την αίσθηση μου;


έπαιζαν ζάρια ή ρουχάλιζαν με το κεφάλι ακουμπισμένο


γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.


Αύριο θα έχουμε και άλλους τέτοιους εργάτες


άρχισε ο κλέφτης.


Αυτός τουλάχιστον έχει βασιλικούς τρόπους!


κάποιον που, με κάθε θυσία και γρήγορα σαν αστραπή


Και το πλήθος


Δεν παραδέχομαι τύχη και ατυχία σε αυτά


Ο Βασιλιάς έκανε νόημα του πρωτοβεστιάριου να πει τις ειδήσεις.


να χτυπήσει το Βασιλιά.


Να καθίσομε λιγάκι.


Αυτή μου έσχισε την τραχηλιά μου!


αποκρίθηκε η Ειρηνούλα.


είχε πρόσφατα μετακομίσει στην πόλη γιατί είχε χωρίσει από τη φίλο της


Γύρευε το δίκαιο του και δεν ησύχαζε!


Ευχαριστώ, κύριε Επίτροπε.


Να, παλικάρι μου, η ιστορία πώς είναι, να σε χαρώ!


είπε μ' ένα ξεκάρδισμα που αναποδογύρισε όλα της τα φυλλαράκια


Τον ξύπνησε και μαζί κατέβηκαν.


που ήλθες προχθές και χτύπησες την πόρτα μου;


τον ακούμπησε στο μπράτσο


Καμιά αντίδραση


ο αδελφός σου άρχισε να φτιάνει τα όπλα


Πού είναι όλοι οι μασκαράδες οι υπηρέτες;


Μα αυτοί φοβούνται και στρατοπέδευσαν.


να επιστρέψει τον κλεμμένο σάκο, για να σωπάσει ο Κακομοιρίδης.


Δε μου λες, γιατί υποκλίθηκες τόσο βαθιά


αποκρίθηκε ο Κακομοιρίδης.


Άρματα θα γίνουν τα εργαλεία που σκάβετε τα χωράφια!


Δε θα είχες όρεξη να ξαναχτίσεις καράβια;


Όχι, πατέρα, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Αν μαθαίνεις τόσο δα κάθε μέρα


ρώτησε με αγανάκτηση το Βασιλόπουλο.


Και για ήσυχους καιρούς, λες, είναι αυτά;


Μα λοιπόν τούτος θα είναι γιος του.


Μόνο με φτερά μπορείς να περάσεις.


Δεν μπορώ, θα με καταστρέψει


Κατά λάθος έγινε.


Είπε μόνο


λούφαξε στο γραφείο του και έκλεισε το πρόσωπο στα χέρια του


Τώρα είναι αργά για να ξυπνήσει.


Εσύ πήγες πεζή.


Τι μας έχει και περιμένομε;


Δυσκολευόταν να πιέσει τα δάχτυλά του πάνω στο κόκκινο πλαστικό


είπε ο γερο Κακομοίρης.


πόσα παραδείγματα βρίσκει!


δηλαδή στον κόρφο του πεθαμένου.


Θα φθάσει στο ποτάμι.


είπε με κούραση.


Ένιωσε τον πανικό να ξεχύνεται


Ο δικαστής δεν αποκρίθηκε, μόνο έσκυψε το κεφάλι λίγο χαμηλότερα.


Και αυτό θα μείνει για αργότερα.


Κι έστειλε τον αρχικαγκελάριό του στο γειτονικό βασίλειο, να ζητήσει την όμορφη Βασιλοπούλα Παλάβω


μ' έβρισε και με φοβέρισε πως θα με κρεμάσει


και κάθησε στο πεζούλι του παραθύρου


Κοπελιά, φώναξε πιο δυνατά αυτή τη φορά


Ο Βασιλιάς κοντοστάθηκε.


Τη φτώχεια του, την ερημιά του και την κακοριζικιά του ακόμα


σκαρφαλώνοντας ανάμεσα στους βράχους και στα χώματα σαν κατσίκι.


Όλοι παραξενεύθηκαν με τα λόγια του Βασιλόπουλου.


Βλέπεις λοιπόν;


Την ίδια στιγμή μια σαΐτα του τρύπησε το φρύδι


ο φόβος του έγινε θυμός.


Και τώρα; ρώτησε.


Η παλιά χρυσοϋφασμένη πλουμιστή φούστα της κρέμουνταν κουρελιασμένη από τ' αγκάθια


Μην κλαις, Βασιλοπούλα μου, πες μου τι μπορώ να σου κάνω!


Ο Βασιλιάς ετοιμάζεται να το στρίψει.


είχε τον πρώτο του ασθενή


Ποιος σου είπε να την κάνεις;


παρά πως παραδέχουνταν να πάγει φυλακή


έβγαλε ένα μολύβι από την τσάντα του


Ειρηνούλα, είπε, θα πάω στη χώρα.


Αλλά η Γνώση λέγει πως έχει ένα γιατρικό και θα μας το δώσει.


Και πρόσθεσε


Ύστερα ρώτησε


Χθες πήγα μία βόλτα στο πάρκο.


ρώτησε γελώντας η Ειρηνούλα.


πρόσταξε το Βασιλόπουλο.


θυμήθηκα, σαν ήλθε η ώρα, τα λόγια μου.


Ύστερα είπε


του κάκου τον γυρεύεις, Αφέντη μου!


και ήλθα να σε βρω.


Μόνο εκείνους πια περίμεναν για να καθίσουν.


Όλα ήταν έτοιμα.


Αυτός τα φρόντιζε και τα ήξερε όλα αυτά στα πέντε δάχτυλα!


αν περνούσες από δω, θα έλεγες πως όλη η χώρα ήταν ένα μεγάλο εργοστάσιο


την ώρα του κινδύνου.


Πού φθάνουν;


Καλή αρχή! είπε με χαρά το Βασιλόπουλο.


Αφέντη, ο εχθρός προχωρεί!


Το Βασιλόπουλο έσκυψε το κεφάλι, καταθλιμμένο.


Και βγήκε τρεχάτος


Και βγάζοντας το ρούχο του, το Βασιλόπουλο έφτιασε τρία κατρακύλια.


Σου φύλαξα το μισό.


Αυτό θα το δούμε αργότερα, είπε το Βασιλόπουλο.


Πως ποτέ δε θα καταφέρω να εκτελέσω το σκοπό μου


πήρε με το Βασιλόπουλο το δρόμο του μεταλλείου


Παράδες γυρεύεις εδώ, όταν ούτε ψωμί δεν μας αφήνουν;


Δόξα τω θεώ, κάποιος με θυμήθηκε


Δέκα λεπτά αργότερα βγήκε στο θάλαμο υποδοχής για να φωνάξει τον ασθενή του


προϊόντων που είναι φιλικά προς το φυσικό περιβάλλον και την υγεία


Τελείωσε γρήγορα από τον πρώτο του ασθενή


αποκρίθηκε ο Βασιλιάς.


δε μας κάνουν πια εντύπωση.


Τα έκλεψες αυτά.


τον γκρέμισε από το βουνό για να του πάρει το σακούλι του.


Ο ναύτης, αφού κουλούριασε το σκοινί στην πλώρη


να ξαναφτιάξεις το έθνος σου.


Δε βλέπεις την κούραση που έχομε.


Έξαφνα έλαμψε μια φωτιά κοντά στο ποτάμι.


Αγκαλά εκείνη τα ξέρει ολ' αυτά καλύτερα και από μένα.


με μια καρφωμένη φαρδιά σανίδα.


Κι έτσι πέρασαν μερικές μέρες.


και προσπάθησε να πατήσει το κουμπί για να σταματήσει το λεωφορείο


Μα λοιπόν βρήκε θησαυρούς ο ζητιάνος ο εξάδελφος μου;


Τι θέλετε, παιδιά μου; ρώτησε με καλοσύνη.


Είχε νυχτώσει καλά.


παραμερίζοντας το γιο του.


Ο Βασιλιάς σηκώθηκε μ' έναν πήδο και στάθηκε μπροστά στο γιο του


ούτε το σφύριγμα του κότσυφα που διηγούνταν στα δέντρα ένα σωρό παράξενες ιστορίες.


πως πρέπει και να φάγω και να ντυθώ!


Και με μεγαλοπρέπεια ξαπλώθηκε στο σοφά.


Η Μαρία έσκυψε και μάζεψε το χρωματιστό μολύβι που είχε κυλήσει στο πάτωμα


Κάθισαν στο τραπέζι.


Η Βασίλισσα ξεφώνισε από τη φρίκη της


Δε φαντάζεσαι πόσο μας ευκόλυνες τη δουλειά μας


Τι τρέχει; ρώτησε ο Πολύδωρος.


Ο θείος Βασιλιάς, μουρμούρισε.


Όχι, γιε μου, μη μου την πάρεις


Το Βασιλόπουλο γέλασε.


Σκάλισμα: Σκοπός του είναι να απαλλάξουμε το χώμα από τα διάφορα άγρια χόρτα.


πριν ξεβραστούν στο χαρτί τα καινούρια τους αδελφάκια


όπου ήταν μαζεμένη όλη η οικογένεια.


Πριν προφτάσει να τελειώσει τη φράση του, ο αρχικαγκελάριος ήταν κιόλα μακριά.


Είμαι ο γιος του Βασιλιά και σε διατάζω!


δεμένο με σκοινιά.


Ο κουλός έσυρε πάλι το κοντάρι του από το νερό


Άναψε το φως, γιατί φοβάμαι στο σκοτάδι.


Λοιπόν;


Για τον Αφανέρωτο Ήρωα, αποκρίθηκε ο πρωτομάστορης.


και πήγε στο μαγειριό


Μα ξεφόρτωσε με τώρα, το σακούλι είναι βαρύ!


είπε ένας στρατιώτης.


Μα το Βασιλόπουλο τον άκουσε και θέλησε να μάθει τι έτρεχε.


ίσως τον πρόφθαινα.


Μα βέβαια, άνθρωπος είναι!


Στο περιβολάκι η κυρα-Φρόνηση άπλωνε τα ρούχα της μπουγάδας


φώναξαν μερικοί.


Πήγαινε.


Γυρεύει το Βασιλόπουλο για γαμπρό.


Σα γυρίσεις, γιατί θα γυρίσεις βέβαια.


Έλα μέσα, είπε χαρούμενος ο άνθρωπος.


Χειροκροτήματα από τη δεξιά πτέρυγα


Δεν τον ρώτησες τι είχε μέσα;


Ας σιμώσουν, πρόσταξε ο Βασιλιάς.


Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;


Ο Βασιλιάς γύρισε με ορμή.


Ο Άρχοντας κατάλαβε.


γνώρισε τον, ζήσε κοντά του και μάθε την αιτία του κακού.


Είναι του Τζοτζέ, αποκρίθηκε.


Μα στην πόρτα σταμάτησε.


Ύστερα τα τοποθέτησαν κάτω από τον κορμό


Στενεύει δηλαδή το ποτάμι;


ρώτησε σιγά το Βασιλόπουλο


Και σέρνοντας το Βασιλιά από το μπράτσο


κοιτώντας κάπου αόριστα


όπως το συνήθιζε


Είναι αμαρτία αυτό που κάνετε φώναξε ο κλέφτης.


οι μαύροι βράχοι, που εδώ κι εκεί ξεμύτιζαν από τα νερά


Μα γιατί δεν αλλάζει ρούχα;


Αφέντη!


κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω, μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.


και το ποτάμι τον σκέπασε με το ασημένιο του σάβανο.


σε παρακαλώ γονατιστός, δώσε μου την


Το Βασιλόπουλο το πήρε και το κοίταξε.


με το κοντάρι να προχωρήσει.


Δες, δεν έφυγαν όλες


και σύμφωνα και φωνήεντα


είπε με το φαρδύ του χαμόγελο


Και φώναξε το γερο-Κακομοιρίδη


Με σκυμμένο κεφάλι και βαριά καρδιά


να ξεκουραστούμε;


Ποιος;


Πλάι στο παράθυρο στέκονταν το Βασιλόπουλο που κουβέντιαζε με την Ειρηνούλα


κοίταζε το αγριεμένο πλήθος.


Θα φάμε με περισσότερη όρεξη αργότερα, αποκρίθηκε το Βασιλόπουλο.


Η οικογένεια ήταν μαζεμένη στην τραπεζαρία


Έσπρωξε το πιάτο της πέρα


και οι στόλαρχοι ρήμαζαν το ναύσταθμο


Αμέ βέβαια!


αποκρίθηκε ο άλλος.


έτσι για να 'χω δουλειά και να μην κάθομαι.


που έμενε καθισμένος εκεί που είχε πέσει


ο μάγειρας μου κι εγώ!


Σε μερικά χρόνια δηλαδή;


Ήξερε μετά από πέντε χρόνια εδώ ότι ήταν πολύ ευαίσθητοι


Μόλις σίμωσαν στο παλάτι


Έβγαλε τα γυαλιά του και τα σκούπισε τη μπλούζα του


για να κοιτάξει πότε ένα λουλούδι, πότε ένα ζωύφιο, με θαυμασμό κι έκπληξη


Και τώρα σου το διατάζω εγώ


Δεν τον είδα ακόμη


Και με καινούριο θάρρος ξαναπήρε το δρόμο της πλάγι του.


Έπρεπε, είπε, να γυρίσει στο παλάτι, να μάθει τα νέα.


να ξανανταμώσεις τον κυρ Κακομοιρίδη


Τα γόνατα του κόπηκαν, μαζί και η φωνή του, κι έμεινε αφανισμένος.


ενώ η Ειρηνούλα μαδούσε τα πουλιά.


Τι μου κάθισες στο λαιμό σου, στη θέση της χρυσής σου αλυσίδας;


δεν έχουν νοστιμάδα.


Αποχαιρέτησαν τη Γνώση, και τ' αδέλφια πήραν πάλι το δρόμο του παλατιού.


Αφέντη, μουρμούρισε, δεν ξέρω ποιος είναι ο αρχιστράτηγος.


αποκρίθηκε απλά το Βασιλόπουλο


Ο Βασιλιάς σας είναι δω, ανάμεσά σας


Τους έγνεψε αφηρημένα και προχώρησε


και να με αφήσεις να φύγω, να την πουλήσω


είπε με δύναμη το Βασιλόπουλο.


Είναι μερικοί άνθρωποι που γεννιούνται ταπεινοί και χυδαίοι.


Ρωτάει πιο δυνατά


Μη φοβάσαι τίποτα, μάχη δεν μπορεί να γίνει χωρίς στρατιώτες


Κάμποση ώρα τους έσυρε το ποτάμι χωρίς να μιλήσουν πια.


Έχω!


Συνέχισε για λίγο και μετά η γραμμή βουβάθηκε


Παρών! επανέλαβε ο κουλός.


Ο δάσκαλος παράτησε το βιβλίο του και με κάποια ειρωνεία ρώτησε


Φανάρι δεν μπορούσε να ανάψει


Και τώρα, φώναξε, ένα παλικάρι ζητώ


Όλοι κοιμούνταν.


αξιοθρήνητος στον κουρέλιασμα του.


Η παλιά χρυσοϋφασμένη πλουμιστή φούστα της κρέμονταν κουρελιασμένη από τ' αγκάθια


Ο νέος και ο δεσμοφύλακας το κοίταζαν που πήγαινε.


Κοίταζε κάτι σε ένα φύλλο χαρτί


Οι στρατιώτες έσυραν τον Λαγόκαρδο στην ακροποταμιά, στα πόδια μιας ψηλής βαλανιδιάς.


Ύστερα με ξαναφώναξε και με ρώτησε πολλά πράματα


Δώσε μας λίγο κέρδος


Και γιατί άραγε να μην ξανάρθουν οι καλές μέρες;


Ο καθένας φροντίζει για τον εαυτό του και κουτσοζεί.


Και τώρα, είπε το Βασιλόπουλο


και σαν τον Πολύδωρο γονάτισε μπροστά στο Βασιλιά.


και την ταρακουνάει για τα καλά ενώ σχεδόν φωνάζει


Ο Βασιλιάς, με το κεφάλι ριχμένο πίσω


Κι έτσι ακόμα δεν πρόφθασε να μου το πει.


και του είπα όσα μου είχε προστάξει η Εξοχότητά του, ο κυραρχικαγκελάριος.


Μόλις όμως έκαναν να πλησιάσουν, βροχή από βέλη τους έτρεψε σε φυγή.


Έφθασαν κακές ειδήσεις.


Βασιλοπούλα μου, το γαϊδουρίσιο κεφάλι!


Περπατάτε!


η Ειρηνούλα έτρεξε και κρεμάστηκε στο λαιμό του


Πια κανένας δε θυμόταν τα τηλέφωνα απ’ έξω


Το Βασιλόπουλο απόρησε.


Η Ειρηνούλα κοίταζε την κλωστή και τις βελόνες χωρίς να καταλαβαίνει.


Δε θέλω


εκεί που το Τρελόρεμα σμίγει με το ποτάμι.


Δεν πιστεύω να είναι δυνατόν να τον προφθάσω.


Πού είναι ο στόλος και ο ναύσταθμος;


Κάθε λίγο γύριζε η Ειρηνούλα να δει το ανοιχτόκαρδο άσπρο σπιτάκι


βγαίνοντας από τη γωνιά όπου είχε αποτραβηχθεί με την Ειρηνούλα.


Όσο σίδερο βρίσκουνταν στην αποθήκη μου


Κατσίκες δεν έχει στο γύρο!


Σε τι καταγίνεσαι όλη μέρα;


και του σύστησε τον αδελφό του.


Βαριούμαι σκοτούρες.


Όπλα δεν έχεις, στρατιώτες δεν έχεις.


Τώρα πες μου τ' όνομα σου.


έβλεπε τους μπάτσους από μακριά ενώ έπαιζε με τις κάρτες του.


Για σήμερα αυτά φθάνουν.


Κι έμαθα κάμποσα πράγματα που πρέπει να τα ξέρεις.


Ο εχθρός καίει τη χώρα στο αντικρινό μέρος του ποταμού


Ξύπνησε το Βασιλόπουλο και τινάχτηκε ξαφνισμένο.


τους είπε το Βασιλόπουλο.


Ειρηνούλα!


και η μια άφησε τα μαλλιά της άλλης.


Πού είναι ο ναύσταθμος; ρώτησε.


και να τους οδηγήσω στον εχθρό.


ρώτησε ο Βασιλιάς.


αλλά πρέπει να υποψιάζουνταν


αρπάζοντας μερικά αυγά


Ρε τρελέ πότε το έκανες αυτό;


Ναι, είπε ο Μήτσος νομίζοντας πως κατάλαβε


Κοντά στην εξώπορτα η Ειρηνούλα πάτησε κάτι σκληρό.


Γενικά, όλα τα βιολογικά προϊόντα πρέπει να είναι πιστοποιημένα


είπε συγκινημένος.


Μερικά ήταν φορτωμένα με κανένα σπόρο ή έντομο


Δεν έχει δρόμο.


Θέλω αμέσως να του μιλήσω!


Ο Κακομοιρίδης ηλεκτρίστηκε.


ξέσπασε και του είπε με πίκρα.


Κρέμασε ο Συνετός και στους δυο από ένα στεφάνι δάφνης.


Το Βασιλόπουλο την αγκάλιασε.


και στη γλύκα του ύπνου


Θέλω να μάθω γράμματα.


Το σπίτι του πρωτομάστορη είναι σχεδόν στο ρίζωμα του βουνού


Τι κακό γίνεται δω;


για τον νέον Αφέντη του που τα είχε ξεστομίσει.


ήταν αρκετά σίγουρος


Μάζεψε από μέσα από τη φελούκα του μια σανίδα


να δεις αν το ’χει να έρθει σήμερα


Οδήγησε μας εσύ και θα σε ακολουθήσομε!


Οι παλατιανοί όλα τα βρίσκουν, έννοια σου, είπε.


Πάμε σπίτι, πατέρα, είπε το Βασιλόπουλο


έκρυψε το πρόσωπο στα χέρια της και ξέσπασε στα κλάματα


Κάτω εκεί, στου Κακομοιρίδη το σπίτι


ρώτησε σύντομα ο Βασιλιάς.


για το θείο του Βασιλιά, τον Άρχοντα του γειτονικού βασιλείου.


Ας μείνει εδώ.


αναφώνησε ο Βασιλιάς.


δε μ’ ακούς που σου μιλάω


Του άρεσαν τα πατίνια που είχαν για να πηγαινοέρχονται γρήγορα στους διαδρόμους


Παίξε την αγαπημένη μου λίστα.


και το λαρύγγι μου στέγνωσε.


ή κατέβαινα και τραβούσα σημάδι με τη σφενδόνα μου


Αυγά, Αφέντη, αποκρίθηκε με σεβασμό ο αρχικαγκελάριος.


Πώς!


Μπράβο!


Δεν ξέρω! Οποιαδήποτε κίνηση.


και πως αντί να κουτσοζεί, κατάφερε να καλοζεί.


Το Βασιλόπουλο γύρισε στο δάσκαλο.


έκανε ένα βήμα στο πλάι και χάθηκε στο διάδρομο


Βγάλε με όπου θες ή όπου μπορείς


και η κόρη ρίχθηκε στο λαιμό του πατέρα της


και είπαν του Κακομοιρίδη να το τραβήξει απάνω


Στην αγκαλιά του Βασιλόπουλου είχε ξεψυχήσει.


σέρνοντας πίσω του το κοντάρι.


είπε ο Κακομοιρίδης


Ύστερα πήρε την απόφαση του.


Μπροστά του στέκουνταν η Γνώση.


και φοβέριζαν τη γειτονιά.


Με δάχτυλα που τρέμανε γύρισε πίσω στη σελίδα αναζήτησης


έγειρε μονοκόμματος κι έπεσε στο νερό.


Η Ειρηνούλα έριξε τα χέρια της γύρω στο λαιμό του.


και τον πήρε στο κυνηγητό στα σκοτεινά


Πατριώτη! ξεφώνισε.


άνοιξε δικό του συνεργείο.


θα του ξαναδώσω ζωή ή θα πεθάνω με αυτόν.


που σκέπαζαν τη γη.


φαίνεσαι κουρασμένος


Όλοι είχαν χάσει τα μυαλά τους, κανένας δεν ήξερε τι έκανε.


που γύρευε να ζημιώσει καλούς και ήσυχους νοικοκυρέους;


Τότε φώναξε ο Άρχοντας τον αρχικαγκελάριό του και του είπε


Και πας έτσι, για το κέφι του Κράτους


όλα καλά


Σου τη δίνω, απεναντίας


Ο Ταλαιπωράκης ήταν σπίτι του.


Το σήκωσε και το εξέτασε στο φως του φαναριού.


χώριζε το μέταλλο από το χώμα


Κάνετε το χρέος σας, πρόσθεσε σοβαρά.


και που είναι πέρα από το ποτάμι.


είπε αποθαρρυμένος ο Βασιλιάς.


φώναξε με κομμένη φωνή.


Περνούσαν από το δάσος.


Προχώρησαν λιγάκι και πάλι ακούστηκε το ίδιο κουδούνισμα.


είπε το Βασιλόπουλο από μέσα από την καρδιά του.


Σαστίζει


Και της διηγήθηκε πως πήγε και βρήκε τον αδελφό του Κακομοιρίδη


Κανένας καβγάς θα είναι πάλι