Որոշել էի դիմել ՀՀ կառավարությանը, Սոցապ նախարարին, ԱԺ սոց. հարցերով մշտական հանձնաժողովին: Բայց իմանալով, որ այդ դիմումները մի կաբինետից մյուսն անցնելով ի վերջո չեն տա բավարարող պատասխան, մտքերս հանձնում եմ մամուլին: Ինձ նման մարդիկ էլի կան, որոնք կհամաձայնեն բարձրաձայնածս հարցի հետ: Կյանքս ստացվեց այնպես, որ ես՝ ծն. 1949 թ., 1979 թ. օրինական ամուսնացա 1934 թ. ծնված մարդու հետ: Ունեցանք երկու երեխա ծն. 1980 թ. և 1981 թ.: 1994 թ. հունվարի 19-ին ամուսինս հանկարծամահ եղավ: Չենք ունեցել ոչ շարժական, ոչ էլ անշարժ սեփականություն: Բնակարանը սեփականաշնորհվել է իր մահից հետո իմ անունով: Մեր սերունդը վստահ լինելով լավ ապագայի վրա իր և իր ընտանիքի համար միջոցներ էր խնայում: Մենք էլ մեր երեխաների ապագայի, մեր նեղ օրվա համար մեր խնայած գումարները որպես ավանդ ամուսնուս անունով պահում էինք խնայդրամարկղում: Այս տարի ավանդների փոխհատուցման հերթը հասավ 1934 թ. ծնվածներին: Մեծ հույսով բոլոր փաստաթղթերը 2019 թ. մարտի 5-ին ներկայացրեցի ՎՏԲ բանկ փոխհատուցման պահանջով: Օրենքով սահմանված 90-ի փոխարեն 115 օր հետո հեռախոսազանգով հունիսի 28-ին Մալաթիա-Սեբաստիա ՍԱՏ բաժնից հայտնեցին, որ դիմումիս պատասխանը ստացվել է: Մինչ այդ իմ բանավոր հարցմանը պատասխանել էին, որ ես փոխհատուցում կարող եմ ստանալ միայն 1949 թ. ծնվածների հերթով, այն էլ 50% չափով: Ես մանրամասն (մոտ 120 էջ) ուսումնասիրել եմ 07.01.2005 թ., ընդունված ավանդների փոխհատուցումը երաշխավորելու մասին ՀՀ օրենքը, կիրարկման մեխանիզմները, կառավարության որոշումները: Ոչ մի տեղ, ոչ մի հոդվածում գրված չէ, որ մահացած ավանդատուի ամուսինը իրեն հասանելիք 50% պետք է ստանա ըստ իր ծննդյան թվի և մեկնաբանում են ով ինչպես հասկանում է: Այդ տարիներին, հասկանելի է, բյուջեից գողանում էին բոլորը, ում ձեռքը հասնում էր, ինչ-որ հաշվարկներ արվել են այդ ժամանակների իրավիճակից ելնելով: Այժմ իրավիճակ է փոխվել: Ստացվում է, որ հանգուցյալ ավանդատուն իր հետ հանդերձյալ աշխարհ է տարել իր բաժինը, թողնելով զավակներին ձեռնունայն, իսկ ամուսինն էլ դատապարտված է 85 տարի գոյությունը քարշ տալու: Հաջորդ հարցս - ՀՀ կառավարությունը սահմանել է նաև փոխհատուցման հաշվարկը: Իմ օրինակով ստացվում է, որ երբ հաշվում եմ յուրաքանչյուր խնայգրքույկի գումարը առանձին փոխհատուցման գումարը կազմում է 708.505 դր, որի 50% ≈ 354.000 դրամ: Կառավարության որոշմամբ մի քանի խնայգրքույկների գումարը հաշվվում է որպես մեկ ընդհանուր գումար, իմ օրինակով այդ դեպքում փոխհատուցման գումարը կազմում է 386.544 դր, որի 50% ≈ 193.272 դր: Ստացվում է, մեկ գրքույկի վրա 5.200 ռուբլի ունեցող 85-ամյա զառամյալ ավանդատուն ստանում է նույնքան փոխհատուցում, որքան որ ինձ նման ավանդատու ամուսին կորցրած 52.000 ռ. խնայողություն ունեցողը: Ընդունե՛ք, որ սա խայտառակ զավեշտ է, նվաստացուցիչ փոխհատուցում, վիրավորական է: Շատ ամոթ է, որ օրենքը պարտադրում է հասնել 85 տարեկան հասակի: Շատ կուզենայի, որ այս հոդվածը կարդային պատկան մարմինների բարձր պաշտոնյաները, կառավարության անդամները: Հիմա իրավիճակ է փոխվել, բյուջեն լցվում է, չի թալանվում: Ոչ թե մի քանի անգամ բարձրացրեք առանց այդ էլ շատ բարձր աշխատավարձերը, այլ լուծեք մեր նման ամբողջ կյանքում երկիրը կառուցած տարեցների սոցիալական հարցերը: Ամոթ է, փոխեք փոխհատուցման ստացման տարիքային շեմը, ո՞վ է հիմա ապրում մինչև 85 տարեկան հասակը: Մի զրկեք ընտանիքի անդամներին իրենց համար խնայված այդ խղճուկ փոխհատուցման գումարից: Մենք Հայաստանի հպարտ քաղաքացիներն ենք, աշխատել և պայքարել ենք: Եղեք արդար և թույլ մի տվեք հիասթափվել: Թամարա Միրազիզյան


Աբովյանի համայնքապետարանի կողմից 2019 թվականի մարտի 7-ին կայացրած թվով 67 միավոր համայնքային սեփականության բնակավայրի նպատակային նշանակության հողամասերի դասական աճուրդի գործընթացում թույլ տրված իրավախախտումների վերաբերյալ Կոտայքի մարզպետի հաղորդման հիման վրա ՀՀ Կոտայքի մարզային վարչության Կոտայքի բաժնի հետաքննության բաժանմունքում նախապատրաստված նյութերով որոշում է կայացվել քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին՝ հանցակազմի բացակայության պատճառով: Մերժվել է նաև նույն գործով մարզպետի կողմից Կոտայքի մարզի դատախազին բերված բողոքը: Կոտայքի մարզպետարանը գտել է, որ ինչպես հետաքննության մարմնի, այնպես էլ ՀՀ Կոտայքի մարզի դատախազի կայացրած որոշումներն անօրինական են: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ կայացրած որոշումներով սպառիչ պատասխաններ չեն տրվել հաղորդմամբ նշված իրավախախտումների, դրանց արդյունքում ենթադրյալ արարքներ թույլ տված պաշտոնատար անձանց գործողությունների և առաջացրած հետևանքների վերաբերյալ՝ Կոտայքի մարզպետը հարցը կրկին քննարկելու նպատակով դիմել է ՀՀ գլխավոր դատախազին: ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից 2019 թվականի մայիսի 27-ին որոշում է կայացվել ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի մարզային վարչության Կոտայքի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի՝ 2019 թվականի ապրիլի 1-ի քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին որոշումը վերացնելու և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով /պաշտոնեական լիազորությունների չարաշահում/ քրեական գործ հարուցելու մասին:


Իրավապաշտպան Ավետիք Իշխանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․ «Օ՛ ԺԱՄԱՆԱԿՆԵՐ, Օ՛ ԲԱՐՔԵՐ։ Երբեք չեմ եղել ԲՀԿ-ի և Գագիկ Ծառուկյանի (որին անձամբ չեմ ճանաչում), ինչպես նաև, ավելի քան քսան տարի, հայաստանյան այլ քաղաքական ուժերի համախոհն ու հետևորդը։ Սակայն, այն ինչ այսօր Նիկոլ Փաշինյանի կողմից կատարվում է Գագիկ Ծառուկյանի նկատմամբ, համոզված եմ, որ կապ չունի «կոռուպցիայի» դեմ պայքարի և այլնի հետ։ Հիշեցում․ - 2018թ․ Նիկոլ Փաշինյանի պայքարը «առերևույթ» ՀՀԿ-ի և Սերժ Սարգսյանի դեմ էր։ Պայքարի շրջանակներում նա համագործակցեց Գագիկ Ծառուկյանի և ԲՀԿ-ի հետ, «մոռանալով» նրա անցյալն ու ներկան։ Արդեն վերջերս Նիկոլ Փաշինյանը «ջախջախեց» «Լուսավոր Հայաստանին» և Էդմոն Մարուքյանին, վերջինիս մեղադրելով «նախկին» լինելու մեջ։ Այժմ «ջախջախում» է Գագիկ Ծառուկյանին և ԲՀԿ-ին։ Այսօր արդեն ՀՅԴ-ին։ Բայց անդրադառնանք Գագիկ Ծառուկյանին։ Հետաքրքրական է, որ Գագիկ Ծառուկյանին այսօր հայհոյում ու քննադատում են նրանք, ովքեր Գագիկ Ծառուկյանի հետ ընդդիմադիր բևեռ էին ստեղծել, նրան գովաբանում էին, հաճոյանում, ըստ հավաստի լուրերի՝ նրա կողմից վարձատրվում։ Խոսքը ՀԱԿ-ական, նախկին կամ ներկա «Ժառանգական», այսօրվա շատ իմքայլական, նաև, այպես կոչված անկախ փորձագետների, քաղաքագետների, վերլուծաբանների, իրենց մտավորական համարողների մասին է։ Եվ երբ ասում ես, որ այսօր Գագիկ Ծառուկյանի նկատմամբ քաղաքական հետապնդում է իրականացվում, այդ նույն գործիչները փրփրոտ բերաններով հարձակվում են։ Ինչ ասեմ, քաղաքականություն է, սըր․․․»։


Իշխանության վերնախավում առաջիկայում կադրային և կառուցվածքային փոփոխություններ են սպասվում։ Քննարկում են հատկապես տնտեսական-ֆինանսական բլոկի նախարարների ազատման հարցը, այդ թվում՝ ֆինանսների նախարար Ատոմ Ջանջուղազյանի։ Նրանց «քավության նոխազ» կդարձնեն՝ այս պաշտոնյաների ուսերին բարդելով տնտեսական հեղափոխության և պետության զարգացման դանդաղկոտության պատճառները։ Երեկ մեր լրագրողը նախարար Ջանջուղազյանին հարցրել է իր հնարավոր պաշտոնանկության մասին: Վերջինս, սովորույթի համաձայն, հումորի է վերածել՝ ասելով, թե վերջապես իր սիրած «առանց կոստյումի» ֆորմատում հանդես կգա, նաև ավելացրել է․ «Ինչո՞ւ եք զարմանում․ եթե դուք ինձ առանց կոստյումի չեք պատկերացնում, ապա ասեմ, որ հաճախ է այդպես լինում, տանը և այլ վայրերում, ես միշտ չէ, որ կոստյում եմ հագնում»: Քննադատների տեսակետներին ի պատասխան՝ նա նշել է․ «Ես այդպես միարժեք չեմ կարող գնահատել, ասել՝ դանդաղ է, կտրուկ է, արագ է և այլն, որովհետև, նախ՝ չափորոշիչներ սահմանված չեն, որ հասկանանք՝ ինչի մասին է խոսքը։ Երկրորդն էլ՝ սպասումների իմաստով․ ես երազել կարողանո՞ւմ եմ, թե՞ չէ։ Կարողանում եմ։ Իմ պատկերացրածն ու երազածն այն չէ, ինչ մենք ունենք, բոլոր ջանքերը պետք է ներդնենք՝ մեր երազանքն իրականություն դարձնելու համար»։ Ջանջուղազյանը, հղում անելով Փաշինյանի խոսքերին, իր մտքերն էլ շարադրել է նույն տրամաբանությամբ․ «Ինչքան էլ որ մենք ուզում ենք ամեն ինչ ունենալ միանգամից ու հիմա, պետք է հաշվի նստենք իրականության հետ․ կառավարության որոշումները չեն կարող չլինել հավասարակշռված»։


Այսօր արթնանալով, չգիտեմ ինչու, սկսեցի ստուգաբանել «բզբզել» բառը (կիրառվում է «բզբզալ» տեսքով)։ Ենթադրեցի, որ արմատը «բիզ» բառն է, որը կոշկակարների մոտ է լինում։ Բզել՝ նշանակում է ծակել, ցավ պատճառել, բայց երևի մի անգամը քիչ է լինում, և երկրորդ անգամով կոչվում է՝ բզբզել։ Մեղմ տարբերակը՝ մինչև ցավ պատճառելը, մի բան տեղից շարժել, մի բան խառնակելն է։ Այնուհետև մտովի շրջեցի աշխարհում և փորձեցի տեսնել, թե ինչ կիրառություն ունի իմ նոր ստուգաբանած բառը՝ բզբզելը։ Տեսա, օրինակ, որ ԱՄՆ-ն բզբզում է Իրանին՝ իբր թե վերջինս փորձում է Սիրիայից իր ուժերով մոտիկից բզբզել Իսրայելին։ Իսրայելը բզբզում է պաղեստինցիներին, պաղեստինցիները բզբզում են իրենց ինքնաշեն հրթիռները, որոնք ծուխ շատ են հանում, բայց, փառք Աստծո, վնաս քիչ են պատճառում։ Բայց Իրանն արդեն շատ մոտ է միջուկային բալիստիկ հրթիռներ ունենալուն, և այդ դեպքում Եհովայի ընտրյալ ժողովրդի վիճակն ի՞նչ է լինելու։ Ընդհանրապես, Իրանն ի՞նչ է ուզում Իսրայելից։ Իսրայելում արդեն մի 6 միլիոն բնակչություն է հավաքվել, և երևի, աստվածաշնչյան հիշողություններով, պարսիկներն ուզում են հրեաների երկրորդ բռնագաղթը կազմակերպել։ Մեր դեպքում Շահ Աբասը 300 հազարով բավարարվեց, որ այն ժամանակվա չափանիշներով երևի մեր ազգի կեսն էր։ Դատարկված տարածքներում սև և սպիտակ ոչխարապահները բազմացան, որոնց սերունդներն այսօր ասում են՝ Երևանը մերն է։ Գանք մեր օրեր։ Բզբզող և փեթակի պես բզզացող աշխարհում մենք դեռ հեղափոխություն ենք անում։ Ըստ բոլշևիկների՝ հոկտեմբերյան հեղափոխության շարժիչ ուժը բանվորները և գյուղացիներն էին, բայց իրականում «տղերքն» էին՝ Վլադիմիր Իլյիչը, Իոսիֆ Վիսսարիոնովիչը, Տրոցկին, Բուխարինը և այլն։ Մեր հեղափոխության շարժիչ ուժը ժողովուրդն էր, որ լա՛վ շարժվեց, խոսք չունենք ասելու։ Մեր հեղափոխության առաջնորդախավը՝ չեմ ուզում կասկածել, բարի մղումներով է հեղափոխություն արել, բայց քանի որ հեղափոխությունը «զանգվածների» գործ է՝ ներքևներում «շարժիչ ուժերը» կարող են խայտաբղետ տեսք ունենալ։ Ընդհանրապես, աշխարհի շարժիչ ուժերը Չարն ու Բարին են, մեծ հաշվով։ Բայց կյանքում երևում են իրակա՛ն կողմնորոշիչները (օրիենտիրները)՝ Իշխանությունը, Հարստությունը, Փառքը։ Իշխանության կողմնորոշիչը «զանգվածների» մեջ մեկին, որ այսօր ոչինչ է, կարող է վաղը ինչ դարձնել, ավելին՝ այսինչ, այնինչ, այսինքն՝ հեղինակություն, պաշտոնյա։ Մի նավակ ճոճող կարող է վաղը «Ավրորա» հածանավ ճոճել։ Աստված հեռու պահի․․․ իշխանության հասած բուլգակովյան շարիկովներից։ Հարստության կողմնորոշիչին դիմանալն էլ է դժվար, երբ դեմդ բարեհամբույր բացում են կանաչ կապոցներով լի դիպլոմատը։ Փառքն է՛լ դժվար հարց է, եթերով, Ֆեյսբուքով բոլորը բոլորին խելք են սովորեցնում, ինքնահաստատվում։ Կանայք էլ են փորձություն, սուրբ Անտոնիոսի գայթակղությունը․․․ Հիշում եմ, ՀՀՇ-ի տարիներին մի կարևոր պաշտոնյայի անշուք պատանեկության երազանքն էր իրականացել, և նրա ընդունարանում մրցակից գեղեցկուհիները հերթ կանգնած բշտում էին իրար։ Հիշում եմ, թե ինչպես էր Բուտիրկայից վերադարձած ՀՀՇ-ի տղերքին ժողովուրդը ձեռքերի վրա տանում։ Այս խելքին լինեի, կասեի՝ ա՛յ խալխ, դրանց ցա՛ծ իջեցրեք, դրանք թռչունի խասյաթ ունեն, հետո․․․ ծրտելու են գլխներիդ։ Էսօր պայծառատեսի համբավ ձեռք բերած կլինեի։ Չեմ ուզում պատմությունը կրկնվի․․․ Ինձ այսօր շատ է անհանգստացնում մի միտք։ Լա՜վ, այս թալանչիների հախից, ասենք թե, եկանք-պրծանք (կոմունիստներն ասում էին՝ «անցյալի մնացուկ»), բա հետո ի՞նչ է լինելու։ Ո՞րն է երաշխիքը, որ տարիներ հետո այս իշխող երիտասարդ վերնախավը չի «դեֆորմացվի»։ Երաշխիքը, հավանաբար, այն է, որ սրանք կիրթ են, նախկինների պես թփերի տակից գայլի ախորժակով չեն եկել։ Հուսանք։ Բայց հասարակությո՛ւնը պիտի փոխվի։ Առայժմ լավ բան չեմ տեսնում։ Եթերը (ոչ միայն հեռուստատեսայինը) խեղդվում է չարության ավելցուկից։ Կա իոնոսֆերա, որ մեզ պաշտպանում է տիեզերական վնասակար ճառագայթներից։ Ինչ-որ մի միստիկ շերտ էլ կա, որ տիեզերք արտանետած մեր չարության հոսքերը հետ է ուղարկում մեզ։ Ռուդոլֆ Շտայներն ասում է՝ որտեղ շատ չարություն, հոգևոր կատակլիզմներ կան, այնտեղ անխուսափելի են երկրաշարժերը և աղետները։ Վերջին օրերի ահավոր վթարներն ինձ այդ մտքին են տանում։ Մեր հասարակության մեջ սերը բարակել է։ Որտեղ Սեր չկա, այնտեղ չկա նաև Աստված, զի Աստված Սեր է։ Առանձին-առանձին մենք իրար քիչ ենք սիրում (բայց հաճախ ազգի կենացն ենք խմում), եթե չասենք՝ ատում ենք։ Բայց Աստծուն սիրում ենք (նայե՜ք՝ ճրագալույցի օրերին ինչքան վառած մոմ տանող կա)։ Բայց Աստված չի սիրում նրան, ով չի սիրում Իր ստեղծածին՝ կողքի մարդուն։ Եվ այսպես եղանք հավատացյալ ժողովո՞ւրդ․․․ Մերձավորին սիրելը դժվար է։ Մարդ հաճախ նույնիսկ ինքն իրեն չի կարողանում սիրել, նայում է իր ներսը և ասում՝ ես ի՞նչ սիրելու բան եմ, որ (շատ ինքնասպանությունների պատճառը դա է)։ Նիցշեն շա՜տ նայեց Մարդու ներսը, տեսավ այնտեղի վիհը, այնքան նայեց, որ վիհն էլ սկսեց․․․ իրեն նայել։ Հետո գրեց «Հակաքրիստոսը» և խելագարվեց․․․ Մեր ամենից շատ սիրով լի մեծը՝ Հ․ Թումանյանը, վերջում դառը տողեր գրեց («Ի՞նչ եմ անում այս ցեխերում․․․», «Վար մնացած մարդու համար արդեն խորթ է իմ հոգին․․․», «Սերն ու կյանքն էլ երբ չկա՝ կրակն ընկանք, զուր ընկանք․․․»)։ Այսօրվա ականավոր բանաստեղծը՝ Հենրիկ Էդոյանը, իր «Էլեգիկ մտորումներ» գրքում գրում է․ «Հարևանները չեն ճանաչում իրար։ Բակերը դատարկ են։ Հրացանակիրները դարձել են ինքնամփոփ հեռախոսակիրներ»։ Եվ ապա․ «Աղջիկներ՝ միրաժային, տղաներ՝ դանակի պես, բայց հույզերը թաքցրած փայլի մեջ հաշվենկատ։ Սիրահարություն, բայց ո՛չ ճակատագրական, այլ՝ ի սեր բազմացման, հեռախոսային խոստովանություն․․․»։ Փոխում ես հեռուստացույցի ալիքները․ մեկի միսն են ուտում, անցնում ես մյուս ալիքին՝ այդ նույն մեկի ոսկորն են արդեն կրծում։ Մեկով ֆիլմ է՝ մորթում են, մյուսում բռնաբարություն է, էն մեկում էլ մայթին թափված արյուն է։ Ասում ես՝ հերիք եղավ, մի տեղ հումոր նայեմ։ Ահա՛ և «հումորի ալիքը»։ Էլ Չարենց ինչո՞ւ կարդան, եթե մարմնացյալ Չարենցը բեմի վրա է, ավելին՝ «ժարիտ է անում»։ Գիտնականներն ասում են՝ ծիծաղի և սեքսի կենտրոնները ուղեղում իրար մոտ են տեղադրված։ Փորձված բան է՝ սրամտության նյութ տալիս է ավելի շատ սեռականի թեման։ Գռեհիկ էլ չէ՝ վուլգա՜ր բաներ։ Մոտիկ պլանով ցույց են տալիս հանդիսատեսների դեմքերը․ ըհը՜, ամեն ինչ պարզ է դառնում, զարմանում ես, թե ինչու․․․ ծամոն չեն ծամում։ Նման դեմքերը միայն ծամոնով կարելի է պատկերացնել։ Կարոտում ես Արմեն Խոստիկյանի, Կիմ Երիցյանի և այլոց շենքով-շնորհքով հումորին։ Աստված բարին կատարի։ Զավեն ԲԵԿՅԱՆ


Արցախի ազգային անվտանգության խորհրդի նախկին քարտուղար, գեներալ Վիտալի Բալասանյանի երեկվա հարցազրույցն այսօր ակտիվորեն քննարկվում է։ Հիշեցնենք՝ Բալասանյանը հայտարարել էր, որ Սասնա ծռերն ու Նիկոլ Փաշինյանն մեկ ամբողջություն են՝ մեկ ահաբեկչական խմբավորում, մեկը՝ զենքով, մյուսը գրիչով բռնազավթել է իշխանությունը, և որ ֆիզիկապես ոչնչացնելու են նրանց, ովքեր կփորձեն ոտնձգություն անել իր, ժողովրդի, պետության, պետականության, սահմանների, Արցախի իշխանությունների նկատմամբ։ Այսօր պատասխան հայտարարություն տարածեց «Սասնա Ծռեր» կուսակցությունը՝ իշխանությունից պահանջելով ցուցաբերել անհրաժեշտ քաղաքական կամք և չեզոքացնել պետության անվտանգությանը և քաղաքացիների կյանքին ուղղված սպառնալիքները։ Շուտով դատախազությունից տեղեկացրին, որ Բալասանյանի հարցազրույցի տեսանյութը գլխավոր դատախազի գրությամբ ուղարկվել է ԱԱԾ տնօրենին՝ դրանում նշված հանգամանքները ստուգելու նպատակով։


Երբ միայն բարեկամական կապերի շնորհիվ պատգամավոր դարձած անձն այդպես էլ չի դառնում քաղաքական գործիչ, չի սովորում ճիշտ գրել նույնիսկ գործընկերների ազգանունները, բայց վստահորեն սկսում է ատելության քարոզ՝ թերևս չհասկանալով՝ ինչպես և ինչու է տեղի ունեցել հեղափոխությունը։ Հիմա դե արի ու էս մարդկանց հատ-հատ բացատրի, թե ինչ է բազմակարծությունը, քաղաքական բազմազանությունը, քաղաքական բանավեճը և քաղաքական երկխոսության մշակույթը։ Մեկ տարուց ավել է՝ իշխանություն են, բայց, չկարողանալով զգալի ձեռքբերումներ գրանցել որևէ ոլորտում, դեռ ընդդիմություն են խաղում նախորդ իշխանություններին։ Ու քանի որ իրենց պատկերացրած քաղաքական դաշտում կարող է լինել միայն մեկ ընդդիմություն, բոլոր նրանք, ովքեր իրենց հետ համաձայն չեն, ուրեմն՝ անպայման նախկինների կողմից են։ Միասին անցած ճանապարհի համար անկեղծ ամաչելուց առաջ լավ կլիներ հիշել, թե ինչպես Վանաձորում մեծ աղմուկով տապալվելուց հետո եկաք մեր դուռը՝ դաշինք կազմելու խնդրանքով։ Հարգելիներս, ձեզ 73% ձայն են տվել, որ առաջ շարժվեք ու երկիրն էլ առաջ տանենք, ոչ թե անվերջ շոուներով կռիվ տաք անցյալի ուրվականների դեմ։


Օգոստոսի 26-ին ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում սոցիալական, հոգեբանական և իրավական աշխատանքների բաժինն ազատազրկված անձանց զբաղվածությունն ու ազատ ժամանակն արդյունավետ և նպատակային օգտագործելու, ինչպես նաև վերասոցիալականացմանն ուղղված ծրագրերի շրջանակներում կազմակերպեց ևս մեկ սպորտային միջոցառում՝ շաշկու մրցաշար, որին մասնակցեց 41 դատապարտյալ։ Այս մասին NEWS.am-ին հայտնում են ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական ծառայության հանրային կապերի բաժինը։


ԵԿՄ վարչության նախկին նախագահ, գեներալ Մանվել Գրիգորյանի պաշտպան Լևոն Բաղդասարյանն այսօր՝ հուլիսի 30-ին հերթական անգամ միջնորդեց դատարանին փոխել իր պաշտպանյալի նկատմամբ ընտրված կալանավորումը այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով։ Որպես գրավի չափ պաշտպանն առաջարկեց մինչև 25 մլն դրամը։ Ըստ պաշտպանի՝ գրավի միջնորդության համար հիմք է հանդիսացել այն հանգամանքը, որ Մանվել Գրիգորյանը «Նաիրի» ԲԿ-ում օրեր առաջ համալիր հետազոտության է ենթարկվել, ինչի արդյունքում պարզվել է, որ Գրիգորյանի հիվանդությունների հետ կապված բացասական դինամիկան կրկնապատկվել է։ Միջնորդության դեմ առարկեց գործով մեղադրող դատախազ Վահե Դոլմազյանը։ Դատարանը հեռացավ միջնորդության վերաբերյալ որոշում կայացնելու. այն կհրապարակվի քիչ անց։ Հիշեցնենք, որ հունիսի 6-ին Մանվել Գրիգորյանը ծայրահեղ ծանր վիճակով «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ից տեղափոխվել էր «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» ԲԿ, իսկ օրեր անց՝ «Նաիրի» ԲԿ։ Համաձայն մեղադրական եզրակացության՝ Մանվել Գրիգորյանը ապօրինի կերպով՝ «Զենքի մասին» ՀՀ օրենքով նախատեսված սահմանափակումների շրջանցմամբ, կնոջ՝ Նազիկ Ամիրյանի, որդու՝ Արման Գրիգորյանի և քննությամբ չպարզված այլ անձանց հետ նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի կերպով ձեռք են բերել, փոխադրել և իրենց պատկանող երեք տներում ապօրինի կերպով պահել հրազեն, ռազմամթերք, ակոսափող հրազենի փամփուշտներ, պայթուցիկ նյութեր, ինչպես նաև կատարել է տարբեր տեսակի հափշտակություններ։ Նա մեղադրվում է 2016թ.-ի ապրիլյան քառօրյա պատերազմի և դրան հաջորդած օրերին Արցախի Հանրապետության սահմանների պաշտպանությունն իրականացնող զինվորականների և կամավորների կարիքները հոգալու նպատակով հատկացված գույքը յուրացնելու մեջ։


Վաղը վարչապետի հետ խորհրդակցության արդյունքներով նորից նիստ ենք անելու, ամբողջական տեսակետ ենք հայտնելու։ ԲԴԽ նիստից հետո լրագրողներին ասաց ԲԴԽ նախագահ Գագիկ Հարությունյանը։ Հիշեցնենք, որ ավելի վաղ ԲԴԽ-ն հաղորդագրություն էր տարածել, որի մեջ նշված էր․ «Բարձրագույն դատական խորհուրդը ս.թ. մայիսի 19-ին ժամը 21.30-ին հրավիրել է արտահերթ նիստ, որում քննարկվել է դատարանների շուրջ ստեղծված իրավիճակը։ Խորհուրդն արձանագրել է, որ նախապես ՀՀ վարչապետի մոտ մայիսի 20-ին ժամը 12.00-ին նշանակված է եղել խորհրդակցություն՝ նվիրված դատաիրավական բարեփոխումների հիմնախնդիրներին։ Հաշվի առնելով, որ վերահաստատվել է նշված խորհրդակցության անցկացումը և դրան նաև Բարձրագույն դատական խորհրդի նախագահի մասնակցությունը, Խորհուրդը հանգեց այն հետևությանը, որ ստեղծված իրավիճակի առնչությամբ ամբողջական դիրքորոշում արտահայտել խորհրդակցությունից հետո հրավիրվող նիստում, անընդունելի համարելով դատարանների բնականոն գործունեության խաթարումը, Խորհուրդը միաժամանակ կոչ է անում դատավորներին և դատական իշխանության բոլոր աշխատակիցներին դրսևորել ծայրահեղ զսպվածություն, բացառապես մնալ իրավական դաշտում»։ Հիշեցնենք, որ այսօր՝ մայիսի 19-ին, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Առավոտյան ժամը 08.30-ից արգելափակում ենք հանրապետության՝ առանց բացառության բոլոր դատարանների ելքերն ու մուտքերը, այնպես, որ ոչ ոք ներս չմտնի»։ Նշենք, որ սա Նիկոլ Փաշինյանի՝ այսօրվա չորրորդ գրառումն էր, մինչ այդ նա գրել էր, որ վաղը կհայտարարի հեղափոխության երկրորդ փուլի մեկնարկը, ավելի վաղ խոստացել էր, որ վաղը հանդես կգա հայտարարությամբ՝ «դատաիրավական համակարգում ժողովրդի իշխանությունը հաստատելու մասին»։ Սրան էլ նախորդել էր մեկ այլ գրառում՝ «Էն մյուս հարցերի մասին վաղը կխոսենք, ժողովուրդ ջան։ Կարևորը դուխներդ չգցեք։ Ձեր դեմ խաղ չկա։ Ժողովրդի դեմ խաղ չկա»։


Փաստաբան Միհրան Պողոսյանը ցավով է նշում, որ իրենց աշխատանքը ինչ-որ չափով քաղաքականացվել է. «Շատ գործերի մեջ իրավաբանություն բացարձակ չենք տեսնում։ Մենք չունեցանք իրական հեղափոխություն, որը իշխանությունը փորձում է մեծ ճիգերով առաջ տանել»։ Փաստաբանի խոսքով՝ հեղափոխության փոխարեն տեղի է ունեցել իշխանափոխություն, որի ապացույցն են իրավական համակարգում նախկին դատավորների, դատախազների ու քննիչների առկայությունը․ «Նույն դատախազ, քննիչ, դատավորներն այսօր էլ կատարում են իշխանության պահանջները և դառնում ժողովրդի սրտի դատավորը, դատախազը»։ Դիտարկմանը, որ ՍԴ-ի դեպքում իշխանությունը նախընտրեց հանրաքվեի ճանապարհը, Միհրան Պողոսյանը պատասխանեց. «Ամեն ինչ փորձեցին ՍԴ-ի դեմ պայքարում, այլ ճանապարհ չունեին։ Սկզբում ՍԴ-ի անդամների հետ շամպայն էին խմում, բայց, երբ արդեն կոնկրետ որոշումներ պետք է կայացներ ՍԴ-ն, ակամայից ՍԴ այս կազմը դարձավ նախկին, թալանչի»։ Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ։


«Մինչ Փաշինյանի կառավարության Արտաքին գործերի նախարարը BBC-ի եթերում ծպտուն չի հանում, որ Արցախը պատմական հայկական տարածք է, Իլհամ Ալիևը նախօրեին Բաքվում հերթական անգամ հայտարարել է, թե Լեռնային Ղարաբաղը պատմական ադրբեջանական տարածք է, և խնդիրը պետք է լուծվի Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության շրջանակներում։ Այստեղ են ասել՝ թան էլ չէ, փրթած մածուն։ Պատմական տարածք ունենալու համար նախ և առաջ պետականության պատմություն պետք է ունենալ։ Հիշեցման կարգով նշեմ՝ Թուրինի Յուվենտուսը 21 տարի ավելի շուտ է հիմնադրվել, քան Ադրբեջան պետությունը։ Հ.Գ. Արցախի Հանրապետության անկախության միջազգային ճանաչումը այլընտրանք չպետք է ունենա»,- գրել է նա։ Հիշեցնենք, որ երեկ ՀՀ ԱԳ նախարար Զոհրաբ Մնացականյանը հարցազրույց է տվել ամերիկյան BBC հեռուստաալիքի Hardtalk հաղորդմանը, ինչն այսօր դարձել է քննարկման թեմա քաղաքական, հասարակական գործիչների շրջանում։


«Իմ քայլը» դաշինքի խորհրդարանական խմբակցության փակ նիստը նվիրված էր իր պատգամավորների մի մասի վերջերս Ղարաբաղ կատարած այցին։ Այս մասին ապրիլի 1-ին ԱԺ-ում «Իմ քայլը» խորհրդարանական խմբակցության փակ նիստից հետո լրագրողների հետ զրույցում ասաց խմբակցության ղեկավար Լիլիթ Մակունցը։ Ընդ որում՝ նա հիշեցրեց, որ խմբակցության անդամները խորհրդարանի պատերի ներքո պարբերաբար տարբեր կարգի հանդիպումներ են անցկացնում։ «Իսկ այս դեպքում մենք, որպես պատվիրակություն, մեր գործընկերներին տեղեկացրել ենք այն մասին, թե այնտեղ ինչ է տեղի ունեցել, ներկայացրել ենք Ստեփանակերտում հանդիպումների մանրամասները»,- պարզաբանեց Մակունցը։ Խմբակցության ղեկավարը շեշտեց, որ չափազանց կարևոր էր, որ իրենք հենց մարտի 29-ին այցելեն Ղարաբաղ, երբ ընթանում էր Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հանդիպումը։ «Ես ուրախ եմ, որ մեր այցը Ղարաբաղ համընկավ հենց Փաշինյանի ու Ալիևի հանդիպման օրվա հետ։ Մեր այցը նախատեսում էր հանդիպում Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Ազգային ժողովի խոսնակի, խորհրդարանական մշտական հանձնաժողովների անդամների, ինչպես նաև Ղարաբաղի նախագահի հետ»,- նշեց պատգամավորը։ Լիլիթ Մակունցի հավաստիացմամբ՝ իրենց հաջողվել է համաձայնության գալ մի շարք հարցերում, մասնավորապես՝ երկու խորհրդարանների խորհրդարանական մշտական հանձնաժողովների ներկայացուցիչների հետագա աշխատանքի շուրջ։


Բեթթի Բրոդբենտը ծնվել է 1909 թ. ԱՄՆ-ում, և դաջվածքների նկատմամբ նրա հետաքրքրվածությունն առաջացել է 14 տարեկան հասակում, երբ նա Ատլանտիկ Սիթիում հանդիպեց Ջեք Ռեդքլաուդին։ Վերջինիս մարմինը պատված էր բազմաթիվ դաջվածքներով, ինչը հիացրեց երիտասարդ Բեթիին։ Այդժամ Ռեդքլաուդը աղջկան ծանոթացրեց իր տատու-վարպետի՝ Չարլի Վագների հետ, ով էլ հետագայում արեց Բեթիի առաջին դաջվածքը։ 1927 թ. Վագները մի քանի այլ տատու-արտիստների հետ միասին ծածկեց Բեթթի Բրոդբենտի գրեթե ողջ մարմինը։ Իր արտասովոր կերպարանքը աղջիկը սկսեց ի ցույց դնել Ռինգլինգ, Բարնում և Բեյլի եղբայրների կրկեսում, որտեղ հանդես էր գալիս։ Բեթթին դաջվածքներ էր անում նաև այլ մարդկանց մարմիններին։ Նա աշխատել է երկրի գրեթե բոլոր տատու-ստուդիաներում, ներառյալ այնպիսի խոշոր քաղաքներում, ինչպիսիք էին Սան Ֆրանցիսկոն, Նյու Յորքը և այլն։ Ավելի ուշ նա որոշեց իրեն ի ցույց դնել նաև այլ երկրներում, այդ իսկ պատճառով սկսեց աշխատել Կանադայի, Նոր Զելանդիայի և Ավստրալիայի մասնավոր կրկեսներում։ 1938 թ. Բեթթի Բրոդբենտը, ով արդեն հայտնի էր որպես «Դաջվածքներով Վեներա», ավստրալացի գործարարի հրավերով այցելեց Սիդնեյ։ PIX Magazine ամսագիրը հրատարկեց նրա պատմությունը, և աղջկա լուսանկարը հայտնվեց առաջին էջին։ Այդ ժամանակ Բեթթին արդեն 465 դաջվածք ուներ, ներառյալ՝ Մադոննայի դաջվածքը մեջքին։ Դաջվածքնեը տարբեր թեմատիկաներով էին։ Երբ նա վերադարձավ տուն՝ Միացյալ Նահանգներ, շարունակեց ելույթ ունենալ և ճանապարհորդել մինչև 1967 թ.։ Լքելով կրկեսի աշխարհը՝ նա հիմնվեց հայրենի Ֆլորիդայում։ Բեթթի Բրոդբենտը մահացել է քնի մեջ 1983 թ. մարտի 28-ին։ Պատմության մեջ նա հիշատակվում է որպես 20-րդ դարի ամենաշատ դաջվածքներ ունեցող լեդին։


Արցախի Հանրապետության նախագահի և Ազգային ժողովի հերթական ընտրությունների կայանալու են 2020 թվականի մարտի 31-ին, տեղեկացնում են Արցախի Հանրապետության կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի մամուլի ծառայությունից։ «Արցախի Հանրապետության սահմանադրության 89-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանրապետության նախագահի հերթական ընտրությունն անց է կացվելու Հանրապետության նախագահի լիազորությունների ավարտից 50 օր առաջ։ Արցախի Հանրապետության սահմանադրության 109-րդ հոդվածի համաձայն՝ Ազգային ժողովի հերթական ընտրությունն անցկացվում է Հանրապետության նախագահի ընտրությունների հետ միաժամանակ»,- այս մասին հունվարի 20-ին Արցախի հանրային ռադիոյով և հանրային հեռուստատեսությամբ ասել է ԱՀ կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի նախագահ Սրբուհի Արզումանյանը։ Նա նշել է, որ ղեկավարվելով Արցախի Հանրապետության սահմանադրության և ընտրական օրենսգրքի վերոհիշյալ դրույթներով, Արցախի Հանրապետության նախագահի և Ազգային ժողովի հերթական ընտրությունների օր է հայտարարվում 2020 թվականի մարտի 31-ը։ Հիմք ընդունելով Արցախի Հանրապետության ընտրական օրենսգրքի 97-րդ հոդվածի 3-րդ մասը, համապետական ընտրությունների քվեարկության օրը՝ 2020 թվականի մարտի 31-ի երեքշաբթին, հայտարարվում է ոչ աշխատանքային օր։


Խաղաղ պայմաններում զոհված 5 զինծառայողների մայրերը այսօր ԱԺ-ում հանդիպել են փոխխոսնակ Լենա Նազարյանի հետ։ Մեզ հետ զրույցում 2010 թվականին զոհված հետախույզ Արթուր Ղազարյանի մայրը՝ Իրինա Ղազարյանը ասաց, որ ԱԺ էին գնացել որդու սպանության գործը բացահայտելու պահանջով․ «2010 թվականի դեկտեմբերի 17-ին իմ էրեխուն սպանած բերել են, ես հեղափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանի մոտ եղել եմ, ինքը սպանված 5 զինվորիների ծնողներին հանդիպել է։ Իմ տղայի գործը կարճված է եղել։ Իմ առաջին հարցը եղել, որ ես տարիներ շարունակ փողոցներում թափառում եմ, ուզում եմ, որ իմ Արթուրի գործը կարճումից հանեն, ասաց՝ եղավ, տիկին Ղազարյան։ Իմ տղայի գործով քննություն է գնում։ Ինձ փոխհատուցում պետք չի, ինձ պետք է իմ Արթուր Ղազարյանի գործը բացահայտվի, սպանողները պատիժները կրեն։ Ես հետախույզ զինվորի ծնող եմ, որ իմ տղայի սև բերետը բերեցին տուն»,- ասաց Իրինա Ղազարյանը։ Իրինա Ղազարյանն ասաց, որ Լենա Նազարյանի հետ բանակցել են Փաշինյանի հետ ևս մեկ հանդիպում կազմակերպելու հարցով, սակայն այս անգամ առավել ընդլայնված կազմով․ «Այսօր, ես, Նանա Մուրադյանը, Գոհար Սարգսյանը, Հովսեփի կինը՝ Հերիքնազը, մեկ էլ Արմինեն՝ հինգ պայքարող մամաները եղել ենք Լենա Նազարյանի մոտ, ևս մեկ անգամ պահանջել ենք բոլորից մեր 5 սպանված զինվորների գործերը պետք է վերանայեն, պետք է բացեն։ Ոչ թե այնքան որ Նիկոլ Փաշինյանը ասել է։ Քննչականը սուտ է անում, դատախազությունը սուտ է անում, ոչ մեկին ձեռք չի տալիս սպանված զինվորի գործերը բացահայտելը։ Լենա Նազարյանը ասաց, որ, այո, ես ձեզ լսեցի, բայց․․․։ Մենք ասացինք, որ ուզում ենք Նիկոլ Փաշինյանի հետ ևս մեկ անգամ հանդիպել, գուցե իրեն ճիշտը չեն տեղեկացնում, որ քննչական կոմիտեին էլ հրավիրեն, ընդհանուր՝ դատախազով, քննիչներով, որ այս հարցի շուրջ նստեն։ Իրենք անում են մի բան, ցույց են տալիս մեկ ուրիշ բան։ Ես անցած հինգշաբթի օրը Նաիրի Սարգսյանին տեղեկանք եմ տվել, որ իմ փաստաբան Արայիկ Պապիկյանը ամեն ինչ այնտեղ գրել է, որ ես անձամբ հանդիպում եմ պահանջում, և ինձ հետ մյուս 4 ծնողները։ Ինչո՞ւ Քննչական կոմիտեն, դատախազ Արթուր Դավթյանը չեն ուզում մատը մատին տալ, կամ Բադալյան Յուրան, որ էսօր, իբր, տարել են թոշակի, կամ Տեր-Սահակյանը, որ էսօր իբրև փորձագետ է։ Ազգային ժողովի Անդրանիկ Քոչարյանը փորձագետ է, նա ի՞նչ փորձագետ կարող է լինել, եթե նախկինում ռազմական ոստիկանության պետն է եղել, գանցել է թոշակի հիմա եկել փորձագետ է դառել»։


Վերջին օրերին հանրության մեջ ամենաքննարկվող թեմաներից է ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ելույթը Ստեփանակերտում օգոստոսի 5-ին։ Հաջորդ օրը Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն արձագանքեց, մեղադրելով Հայաստանի վարչապետին «ագրեսիվ հայտարարությունների» մեջ, և որ իր այդ ելույթը «բացահայտեց Փաշինյանի իրական դեմքը» և այլն։ ՀՀ ԱԳՆ-ն, իր հերթին, հակադարձեց իր հայտարարությամբ․ «Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարության 2019թ․ օգոստոսի 6-ի հայտարարությունն ակնհայտ ցուցադրում է քաղաքավարության և պարկեշտության հիմնական կանոններին հավատարիմ մնալու, պետությունների միջև քաղաքակիրթ վարվելակերպի նորմերը, հատկապես երբ դրանք վերաբերում են հակամարտությունների լուծման խիստ բարդ և զգայուն գործընթացում ամենաբարձր մակարդակով ներգրավված կողմերին, պահպանելու Ադրբեջանի անկարողությունը․․․»։ Սույն հայտարարությունը ևս լայն քննարկման առարկա է դարձել․ ի թիվս այլոց, դրան արձագանքել է միջազգային անվտանգության գծով փորձագետ Վլադիմիր Պողոսյանը․․․ Սակայն նախ պետք է հիշեցնել, թե ո՞վ է Վլադիմիր Պողոսյանը։ Իր՝ ՀՀ նախագահի ազգային անվտանգության գլխավոր խորհրդականի (այն ժամանակ՝ Աշոտ Մանուչարյան) օգնականի հետ ծանոթացա 90-ականների սկզբին։ Իրար հետ եղանք 92-ի հունվարին Արցախում, երբ այն հռչակվեց անկախ։ Վովայի միջնորդությամբ հարցազրույցներ անցկացրի Ստեփանակերտի միլիցիայի մեկուսարանում պահվող ադրբեջանցի ռազմագերիների հետ՝ «Զերկալո» ռուսալեզու թերթի համար, որի համարը տարածվեց Մոսկվայում՝ մեր գերեվարված տղաների հետքերի վրա դուրս գալու նպատակով։ 1993 թ․հունվարի 20-ին «Զվարթնոց» օդանավակայանի թռիչքուղում վայրէջք կատարեց Ադրբեջանի ռազմաօդային ուժերի տարբերանշաններով ՄԻԳ-25 ՌԲ կործանիչը՝ հատուկ գործողության արդյունքում այն փախցվեց Ադրբեջանի ռազմական օդնավակայաններից մեկից օտարազգի օդաչուի կողմից։ Այդ գործողության ղեկավարն էր․․․ Վլադիմիր Պողոսյանը։ Հետո տեղեկացա, որ այդ տարիների նա հեղինակել և ղեկավարել է ևս մի քանի տասնյակ հատուկ գործողություն՝ թե՛ արտաքին, և թե՛ ներքին․․․ Վերջին տարիներին նա մշտական բնակություն է հաստատել արտերկրում, և, իր իսկ վկայությամբ, ուժերի չափով աշխատել է օգտակար լինել Հայրենիքին․․․ Եվ այսպես, ՀՀ ԱԳՆ հայտարարության վերաբերյալ Պողոսյանը հետևյալ կարծիքն է արտահայտել․ «Մի կողմից՝ Հայաստանի արտգործնախարարությունը, կարծես, ահեղ կերպով պատասխանում է Ադրբեջանին՝ հայկական լսարանի ներքին սպառման համար, իսկ մյուս կողմից՝ խայտառակ կերպով ներողություն է խնդրել՝ ասելով, որ Ադրբեջանը ճիշտ չի մեկնաբանել Փաշինյանի խոսքերը: Ամեն ինչ անշնորհք և խայտառակ է թվում: Ավելի հեշտ էր չպատասխանել: Պատասխանել էլ է պետք գիտենա՛լ: Ի՞նչ է նշանակում, երբ ՀՀ ԱԳՆ-ն բացում է Փաշինյանի ասածի փակագծերը․ «Հայաստանն ափսոսանք է հայտնում, որ Ադրբեջանի իշխանություններն անկարող են ընկալել Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի՝ 2019թ. օգոստոսի 5-ին ունեցած ելույթի համատեքստը և բովանդակությունը, որն անդրադարձել է Հայաստանի, Արցախի և Սփյուռքի միասնականության, համերաշխության, զարգացման և բարգավաճման համահայկական օրակարգի առաջմղմանը»,- ասվում է հաղորդագրության մեջ: Սա խայտառակ նահանջ է Փաշինյանի ասածից: Հայաստանի արտգործնախարարությունը միասնությանը հարված հասցրեց: Առյուծի ցատկի հետևում երևում է վախեցած կատուն: Եթե Հայաստանը կարծում է, որ Ադրբեջանը դա կընկալի այլ կերպ, քան վախի դրսևորում, ապա նրանք սխալվում են, և միջազգային կառույցների համար դա անհասկանալի է թվում: Սա ո՛չ միայն իմ կարծիքն է, այլև մի շարք օտարերկրյա դիվանագետների կարծիքը: Նրանք ևս կարծում են, որ ավելի լավ կլիներ, եթե Հայաստանը պարզապես լռեր: Եվ ահա այսօր ադրբեջանական ԶԼՄ-ները սկսեցին գրել, որ Հայաստանի արտգործնախարարությունը շտկում է պետության ղեկավարի լեզվի սայթաքումները: ՀՀ ԱԳՆ-ն ինքը չի հասկանում, թե ի՛նչ է անում, և ինքն է սայթաքումներ թույլ տալիս: Ադրբեջանի արտգործնախարարությանը ես կասեմ հետևյալը !!! ՓԱՇԻՆՅԱՆԸ հենց ՄԻԱՑՈՒՄԸ նկատի ուներ, նա ձեզ ասաց, որ դուք երբեք Արցախը չեք տեսնի Ադրբեջանի կազմում: Դուք գործ ունեք ՈՉ Հայաստանի արտգործնախարարության հետ. սա մի մեծ դեսպանատուն է սեփական երկրում: ՄԻԱՑՈՒՄ !!!»։ .․․Դե ի՛նչ, բնավ զարմանալի չեն նման «կիքսերը» այսօրվա ՀՀ ԱԳՆ կողմից, քանի որ վերջին տասնամյակների ընթացքում ծանոթ-բարեկամներին այդտեղ «խցկելու» արատավոր ավանդույթը «հաջողությամբ» շարունակվում է, կադրային հարցերը լուծվում են տասնամյակներ առաջ ձևավորված «պոլիտբյուրոյի» կողմից․ ոչ-նոմենկլատուրային, իրական էլիտան ներկայացնող ընտանիքներից սերած արհեստավարժ բազմափորձ դիվանագետները «աքսորվում են» հեռավոր երկրներ, որտեղ ՀՀ դեսպանություններ ունենալը խիստ վիճարկելի է, նախարարության աշխատակազմը «համալրվում է» «ապերո-բիզնեսմեն-լավ տղերքով»․․․ Սակայն սա արդեն առանձին հրապարակման թեմա է․․․ Գուրգեն ԽԱԺԱԿՅԱՆ


Երևանի քաղաքապետարանի ֆեյսբուքյան էջում գրառում է կատարվել. «Երևանի սուպերմարկետները հատուկ նշումներով ուղղորդում են հաճախորդներին հերթում պահպանել սոցիալական հեռավորությունը։ Գործընթացը իրականացվում է Երևանի քաղաքապետարանի առևտրի վարչության հորդորով և վերահսկողությամբ։


ԱԺ «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Էդմոն Մարուքյանը, այսօր տեղի ունեցած իր ասուլիսի ընթացքում անդրադարձավ նաև երեկ Կապանում տեղի ունեցած դեպքերին և դրանց վերաբերյալ իշխանության արձագանքին․ Ես երեկ դատապարտել եմ Կապանում ոստիկանության գործողությունները, և ասել եմ, որ մենք հերթական ձեռքբերումն ենք ջուրը լցնում, ի՞նչ նկատի ունեմ․ գոնե վերջին տարիների ընթացքում՝ 2017, 18, 19, 20 թվականներին, ոստիկանությունում բռնությունների մասին հրապարակային հաղորդագրություններ չունենք, մենք սա ստուգել ենք, վերջին բռնությունները եղել են 2016 թվականին, ցցուն բռնությունները։ Հիմա եթե ինչ-որ մեկը բերման է ենթարկվել, որի նկարներից առերևույթ երևում է, որ այդ մարդը խոշտանգման է ենթարկվել կամ արժանապատվությունը նվաստացնող անմարդկային վերաբերմունքի, ինչը արգելված է մեր Սահմանադրությամբ, Եվրոպական կոնվենցիայի 3-րդ հոդվածով, Խոշտանգումների կանխարգելման մասին կոնվենցիայով։ Այս մասով ոչ թե պետք է ծառայողական քննություն նշանակվեր ոստիկանությունում, այլ անմիջապես պետք է քրեական գործ հարուցվեր ՀՔԾ-ում, ինչը դեռ չի արվել։ Այս մասով ես առերևույթ տեսնում եմ հանցագործություն, և պետք է քննություն գնա, և Հայաստանում մարդկանց ինչ հանցագործության կասկածանքով էլ որ բերման ենթարկած լինեն, որևէ պարագայում չի կարելի կոմպրոմիսի գնալ խոշտանգման և անմարդկային վերաբերմունքի դեպքերի հետ, դա երկրի վարկանիշը չեք պատկերացնում, թե ինչ ձևի է հետ գցում։ Հիմա իշխանական պատգամավորներն ասում են՝ իրավաչափ է, բան չունեմ ասելու, վերջին դեպքերից հետո պարզ է, որ պետք է ասեն՝ իրավաչափ է։ Այդ մարդիկ կորցրել են պատճառահետևանքային կապը իրենց հռչակած արժեքների՝ իշխանության գալու ճանապարհին, և տեղի ունեցողի միջև, այդ պատճառահետևանքային կապում խզում կա, մարդիկ մոռացել են, թե իրենք ինչի համար են իշխանություն»։


2008 թվականի փետրվարի 28-ի Ազգային անվտանգության ծառայության նամակը ոստիկանությանը, որը հիմք է եղել Ազատության հրապարակում ոստիկանական գործողությունների համար, դատախազները թաքցրել են։ Նման հայտարարություն այսօր դատարանում արեց երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը։ Նա նաև նշեց․ «Կալանավորման հետ կապված բոլոր գործընթացներում այդ նամակը թաքցրել էին դատավորներից։ Մենք դա հայտնաբերել ենք գործի նյութերը ստանալուց հետո։ Կարևոր է այն փաստը, որ քննիչի և դատախազի կողմից այդ նամակը թաքցրել են, և պաշտպանական կողմը հնարավորություն չի ունեցել այդ հարցի շուրջ դիրքորոշում հայտնել»։ Նրա խոսքով՝ պաշտպանական կողմին չեն ներկայացվել նաև ԱԱԾ-ի կողմից փետրվարի 24-ից մինչև մարտի 2-ը 300-350 էջ հավաքված նյութեր։ «Այս ամբողջ քրեական գործում ևս մեկ բան՝ ԱԱԾ-ից հարցաքննվել է միայն մեկ մարդ։ 800-ից ավելի մարդ են կանչելու որպես վկա, բայց միայն մեկ մարդ է ԱԱԾ-ից։ Սա ասում եմ՝ ուղղակի, որ գործի որակից պատկերացում ունենաք հենց այս փուլում»։ Հիշեցնենք, որ Քոչարյանը մեղադրվում է «Մարտի 1»-ի գործով սահմանադրական կարգը տապալելու, ինչպես նաև խոշոր չափի կաշառք ստանալու մեջ։


Այս օրերին բարձր հնչեղության մակարդակի վրա է հանքարդյունաբերական ոլորտի օբյեկտներից մեկի հարցը: Բազմաթիվ ու բազմատեսակ խոսքեր ու վերլուծություններ լսեցինք այդ հարցով: Բայց մի զարմանալի խոսք էլ լսեցի ակտիվիստներից՝ երևի ամենահեղինակավոր դեմքերից մեկից, ով այս վերջին փորձաքննությունից առաջ հայտարարել էր, որ ամեն դեպքում իրենք թույլ չեն տալու, որ այդ հանքը շահագործվի... Իշխանությունները, կարելի է ասել, խճճվել են այս հարցում: Եթե բավարարվեն դրական եզրակացությամբ, քաղաքական ասպարեզում կկորցնեն բավականին մեծ թվով աջակիցներ: Եթե միանան ամբոխային տրամաբանությանը և արգելեն հանքարդյունաբերությունն այդ հատվածում, դրա հավանական վնասաբեր ազդեցությունը կարող է տարածվել նույնանման արդյունաբերությունների վրա, և երկրորդ՝ չգիտեն, թե ինչ տնտեսական ցնցումների կարող է գնալ երկիրը: Սա դեռ միայն՝ հարցի պարզ ընկալման տեսակետից: Իսկ եթե հաշվի առնենք արտաքին և, ինչու չէ, նաև ներքին քաղաքական դերակատար ուժերի ներգործությունը, ապա այս դեպքում կծիկը շատ է խճճվում: Ահավասիկ, այստեղ է պետք «դուխ» կոչվածը... Մի հին պատմություն եմ հիշում․ իսլամական երկրներում ապրել և ապրում են հայկական համայնքներ: Այդ երկրներում, կարելի է ասել, հայությունն ամենահարգված ու տեղի ժողովրդի կողմից սիրված փոքրամասնություններից է: Մանավանդ՝ Իրանում, որտեղ իրանահայությունը հարյուրամյակներից ի վեր ճանաչված է որպես շինարար, ստեղծագործ և ձեռներեց փոքրամասնություն: Ասում են, թե մի մեծահարուստ թուրք՝ Օսմանյան կայսրության օրոք, իր նոր շենքի նախագիծը հանձնում է մի հայ շինարարի, որ կառուցի: Ուշադրությամբ հետևում է, որ տեսնի, թե արդյոք նա առանց խտրականությա՞ն է աշխատանքի ընդունում հայ, թուրք աշխատողներին: Աշխատանքների սկզբում, երբ քանդվում է հին կառույցը, գալիս տեսնում է, որ աշխատողներից և ոչ մեկը հայ չէ: Մտածում է, որ այդ մարդը, ըստ երևույթին, չունի ոչ մի ազգային կամ կրոնական խտրականության հարց: Մի քանի ամիս հետո, երբ արդեն նոր շենքի հիմքը սարքված էր, և շենքն արդեն կառուցման փուլում է լինում, տեսնում է, որ այս անգամ բոլոր աշխատողները հայեր են: Նա զարմացած հարցնում է պատճառը: Շինարարը պատասխանում է, որ ոչ մի հատուկ բան չկա, և միայն գործի արդյունավետ ղեկավարման ու բիզնես նկատառումներից ելնելով է այդպես վարվել: Քանդելու համար նրանք շատ լավ էին, հաճույքով էին քանդում և մեծ բավականություն էին ստանում, երբ գետնին էին հավասարեցնում հինը: Նրանց միջոցով շատ արագ քանդվեց ու մաքրվեց հին կառույցը: Բայց նորը կառուցելու համար նրանք այլևս պետք չէին․ դա է այս կտրուկ շրջադարձի պատճառը: Այլ կերպ ասած՝ կառուցելու մեջ հայերն են արդյունավետ։ Այս օրինակը կարելի է տարածել շատ տեղեր՝ տարբեր մասշտաբներով ու իմաստներով: Պատմությունից գիտենք, որ մեր առաջին հանրապետության ղեկավարները հաճախ կանգնած են եղել շատ բարդ իրավիճակների դեմ հանդիման: Մինչ անկախության հասնելը՝ ազգային ազատագրական պայքարի ասպարեզում կային հերոսի կոչման արժանացած այնպիսի մարդիկ, որոնք, սակայն, ամենևին պիտանի չէին նորաստեղծ հանրապետությունում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու համար և կարող էին իրենց արկածախնդրությամբ լուրջ հարված հասցնել առանց այն էլ բազմաթիվ հարվածների թիրախում գտնվող մեր երկրին: Միայն ուժեղ կամքի և վճռականության տեր մարդիկ կարողացան այդ բարդ իրավիճակում ճիշտ ընտրություն կատարել և չվախենալ մրթմրթացող դժգոհներից: Հենց նրանք էին, որոնց «դուխը» տեղում էր, և կարողացան «անձև քաոսից» երկիր ստեղծել: Արդյո՞ք հիմա նույն իրավիճակում չենք: Ո՞ւր է այն «դուխը», որն այն օրերին քանդելու համար հրաշքներ էր գործում: Իսկ հիմա ամբոխի վախից կմկմում է։ Քանդողներին տեսանք. ծափերով, դհոլ-զուռնայով, գոռում-գոչյուններով եկան քանդեցին։ Բա ո՞ւր են կառուցողները: Ով հավակնում է դառնալ այս երկրի տերը, նա պիտի լավ հասկանա, որ այսպես կամ այնպես, քանդողներն ու կառուցողները նույն մարդիկ լինել չեն կարող: Եթե կառուցողին քանդելու պարտականություն տաս, արդյունավետ չի աշխատի, իսկ քանդողին կառուցելու գործ հանձնելու դեպքում կավիրվի ամեն բան... Պետք չէ մոռանալ, որ չկառուցելն էլ քանդել է նշանակում: Կառուցելու համար ստեղծագործ միտք և նախաձեռնության կամք են հարկավոր: Երկչոտ մարդիկ ոչ մի գործ անելու ունակ չեն: Ասել է թե՝ այն, ինչ որ պիտի կառուցեին, ի սկզբանե արդեն քանդել են: Եթե Երևանի այն ժամանակվա պատասխանատուներն այսօրվա որոշ պաշտոնյաների նման երկչոտ լինեին և վախենային «հին բնակիչների» կամ «հարևանների» բողոքից, ապա մենք այսօր Հյուսիսային պողոտա չէինք ունենա... Փարիզի Էյֆելյան աշտարակը միջազգային ցուցահանդեսից հետո պիտի կազմաքանդվեր: Ոմանք այն համարում էին Փարիզի դեմքն աղճատող կառույց, իսկ ոմանք էլ հակառակ կարծիքի էին: Երկու կողմում էլ կային միջազգային համբավի տեր արվեստագետներ, մտավորականներ, ճարտարապետներ: Այնուամենայնիվ, այն մնաց: Մնաց բավարար քաջության և վճռականության տեր պաշտոնյաների կամքի շնորհիվ: Դա այս կամ այն խմբի հաղթանակը կամ պարտությունը չէ։ Գործ անելու համար չպետք է տուրք տալ ամբոխային տրամաբանությանը: Ալեքսանդր Թամանյանին էլ ինչեր ասես, որ չասացին այն օրերի տխրահռչակ «պրոլետարական ճարտարապետները», բայց նա տուրք չտվեց նրանց ու նրանց ետևից ընկած ամբոխին՝ նույնիսկ իր կյանքին սպառնացող վտանգի դեպքում: Դրա համար էլ ունենք այսօրվա թամանյանական Երևանը... Վահան ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ


Հուլիսի 14-ին, ժամը 13:56-ին «911» ծառայություն ահազանգ է ստացվել, որ Լոռու մարզի Ալավերդի քաղաքից դեպի Վրաստանի սահման տանող ավտոճանապարհի 20-րդ կիլոմետրին տեղի է ունեցել քարաթափում, վնասվել են ավտոմեքենաներ, կան տուժածներ. անհրաժեշտ է փրկարարների օգնությունը: Դեպքի վայր է մեկնել ԱԻՆ ՓԾ հրշեջ-փրկարարական ջոկատից մեկ մարտական հաշվարկ: Պարզվել է, որ կա երկու զոհ (Կ.Գ., ծնված 1984 թ. ու Լ.Մ., ծնված 2007 թ.) և մեկ տուժած (Վ.Մ., ծնված 1984 թ.): Վ.Մ.-ն հոսպիտալացվել է Ալավերդու ԲԿ, որտեղ բժիշկները տուժածի առողջական վիճակը գնահատել են ծանր: Վ.Մ.-ն այնուհետև տեղափոխվել է Երևան: Կտրվի լրացուցիչ տեղեկություն: Մեր տեղեկություններով մահացածները մայր և դուստր են։