text
stringlengths
0
4.01k
தொழில்களில்‌ ஈடுபட்டோரும்‌ அவரவருக்கு
ஒதுக்கப்பட்ட கிராமங்களில்‌ வாழ்ந்து வந்தனர்‌.
4.2.1. விவசாயம்‌
இலங்கையின்‌ புராதன சமூகத்தில்‌ வாழ்ந்த
பெரும்பாலான கிராமத்தவர்களின்‌ பிரதான
வாழ்வாதாரமாக விவசாயமே இருந்துவந்தது.
பயிர்ச்செய்கையுடன்‌ மந்தை வளர்ப்பும்‌
மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்தது. விவசாயம்‌ இரு
வகைகளில்‌ இடம்பெற்றது. இதில்‌ முதலாவது
சேனைப்பயிர்ச்செய்கையாகும்‌. இரண்டாவது நெற்‌
பயிர்ச்செய்கையாகும்‌. இதில்‌ பழைமையானது
சேனைப்‌ பயிர்ச்செய்கை என்று வரலாற்று மற்றும்‌
தொல்லியல்‌ மூலாதாரங்களிலும்‌ உறுதிப்படுத்தப்‌பட்டுள்ளது.
வரலாற்று மூலாதாரமான "புத்‌ சரண" எனும்‌ இலக்கியப்‌ படைப்பில்‌
“செஹென்‌" என்றும்‌ சிங்கள உம்மக்க ஜாதகத்தில்‌
“சேன” என்றும்‌ கல்வெட்டுக்களில்‌ "பிடபிம்‌"
என்றும்‌ குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதும்‌ புராதன கால
சேனைகளையேயாகும்‌.
சேனைப்‌ பயிர்ச்‌ செய்கை
சேனைப்‌ பயிர்ச்‌ செய்கை என்பது மேட்டுநிலப்‌ பயிர்ச்செய்கையாகும்‌.
தமக்குத்‌ தேவையான அளவு தானியங்களையும்‌ மரக்கறி வகைகளையும்‌
பயிரிட்டுக்கொள்ளக்கூடிய அளவுக்குப்‌ போதுமான
நிலப்‌ பரப்பை, பெருங்‌ காடுகளிலிருந்து பெற்று,
அவற்றைச்‌ சுத்திகரித்து தீயிட்டுக்‌ கொளுத்தி
சேனை ஒன்றை உருவாக்கிக்‌ கொள்வர்‌. முதலில்‌
சுத்திகரிக்கப்பட்ட நிலப்பகுதிக்கு தீயிட முன்னர்‌
சப்தமிட்டு ஒலி எழுப்பி சகல உயிரினங்களையும்‌
இதிலிருந்து அகற்றிவிடுவர்‌.
புதிதாக தீயிடப்பட்ட காணி "நவதெளி" சேனை
எனப்படும்‌. சேனைகள்‌ மிகவும்‌ வளமானவை
"நவதெளி சேன" எனும்‌ பிரயோகம்‌ சத்தர்ம
ரத்னாவலியில்‌ காணப்படுகின்றது. இலங்கையில்‌
சில பிரதேசங்களில்‌ "நவதெளிசேன" என்பதற்கு
வேறு பொருள்‌ கொள்ளப்படுகின்றது. குரக்கன்‌,
கொள்ளு, உளுந்து, பயறு, சோளம்‌, கம்பு,
வரகு, தினை, ஓமம்‌ எனும்‌ தானிய வகைகள்‌
ஒன்பதும்‌ செழிப்பாக வளரும்‌ சேனைகள்‌
இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. சில காலம்‌
கைவிடப்பட்டுப்‌ பின்னர்‌ மீளவும்‌ பயிரிடப்படும்‌
சேனைகளை "கனத்த" எனும்‌ சொல்லால்‌
அநுராதபுர பிரதேசத்து விவசாயிகள்‌ குறிப்பிடுவர்‌.
சேனைச்‌ செய்கையின்போது பின்பற்றப்பட்ட
நடைமுறை, ஓரிரு முறை பயிரிடப்பட்ட
நிலத்தைக்‌ கைவிட்டு விடுவதாகும்‌. சிறிது காலம்‌
அவ்வாறு கைவிடப்பட்ட நிலத்தில்‌ மீண்டும்‌
காடுகள்‌ வளரும்‌. இதனால்‌ புராதன காலச்‌
சேனைச்‌ செய்கையால்‌ சூழலுக்கு மேலதிக
பாதிப்புகள்‌ ஏற்படவில்லை.
சேனைகளில்‌ பயிரிடப்பட்டவைகளுள்‌ உழுந்து,
வரகு, பயறு, குரக்கன்‌, சோளம்‌, எள்ளு,
கடுகு, சீரகம்‌, தினை, அரிசி போன்ற தானிய
வகைகளும்‌ பூசணிக்காய்‌, கத்தரிக்காய்‌, சாம்பல்‌
பூசணி போன்ற மரக்கறி வகைகளும்‌ நெல்‌,
கரும்பு, பருத்தி என்பனவும்‌ பயிரிடப்பட்டன.
அவையவற்றுக்கென ஒதுக்கப்பட்டிருந்த சேனை
களிலே அவை பயிரிடப்பட்டன. அக்காலத்தில்‌
நாட்டிற்குத்‌ தேவையான துணிகளும்‌ கருப்‌
பட்டியும்‌ உற்பத்தி செய்வதற்குப்‌ போதியளவு
பருத்தியும்‌ கரும்பும்‌ விளையும்‌ அளவுக்கு
அப்பயிர்ச்‌ செய்கைகள்‌ முன்னேற்றம்‌ அடைந்தி
ருந்தன. சம்பளம்‌ பெற்று கரும்புத்‌ தொழிலில்‌
ஈடுப்பட்டோர்‌ பற்றி வம்சக்‌ கதைகளில்‌
கூறப்பட்டுள்ளது. நீண்டகாலமாக நாட்டுக்குத்‌
தேவையான கருப்பட்டி இந்நாட்டில்‌ தயாரிக்கப்‌
பட்டது. 16 ஆம்‌ நூற்றாண்டு வரை இந்நாட்டிற்கு
சீனி இறக்குமதி செய்யப்படவில்லை என
அறிஞர்களால்‌ சுட்டிக்‌ காட்டப்பட்டுள்ளது.
சேனை ஒன்று உருவாக்கப்படுவது தமது இருப்‌பிடத்தில்‌
இருந்து ஓரளவு தூரமான பிரதேசங்களிலாகும்‌.
சேனையில்‌ இருந்து விளைச்சல்‌
பெற்றுக்கொள்ளும்வரை அவர்கள்‌ சேனையில்‌
கட்டப்பட்டுள்ள குடிசை ஒன்றில்‌ தற்காலிகமாகத்‌
தங்கியிருப்பர்‌. சேனையை வன விலங்குகளில்‌
இருந்து பாதுகாத்துக்‌ கொள்வதற்கு அதனைச்‌
சூழக்‌ கட்டப்படும்‌ கம்புகளால்‌ ஆன வேலி
"தண்டு வெட்ட'' என்று குறிப்பிடப்படும்‌.
சேனையில்‌ உயர்‌ மரம்‌ ஒன்றில்‌ கட்டப்பட்ட சிறு
குடிசை "பெல" எனப்படும்‌.
இரவு நேரத்தில்‌ வரும்‌ மிருகங்களிடம்‌ இருந்து
தமது சேனையைப்‌ பாதுகாத்துக்‌ கொள்வதற்காக
பொழுது புலரும்‌ வரையில்‌ இதில்‌ தங்கியிருப்பர்‌.
சேனைப்‌ பயிர்ச்செய்கைக்காக அரசர்களில்‌ சிலர்‌
வரி அறவீடு செய்துள்ளனர்‌. கெதிஅட, கெடுகனக
என்று கல்வெட்டுக்களில்‌ குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது
இவ்வாறான இருவகை வரிகளையாகும்‌. பொலன்‌னறுவையை
ஆண்ட நிஸ்ஸங்கமல்ல மன்னன்‌
(கி.பி. 1187 - 1196) இவ்விரு வகை வரிகளையும்‌
நீக்கியதாக அவனது கல்வெட்டுக்களில்‌ குறிப்பிடப்‌பட்டுள்ளன.